avatar
     
Stories

En nu? Wat moet je na de dood van je kind?

'Schuldgevoelens. Nachtmerries. Overleven. Doodsangsten. Slapeloze nachten. Herbeleving. Bittere tranen. Afscheid dat je niet wil nemen'

Tags: , ,

Zes jaar geleden verdronk het dochtertje van de toen hoogzwangere Anneke in de vijver in haar achtertuin. Eleonora werd slechts twee jaar oud. Twee dagen later beviel Anneke. De woonkamer hing vol met kaarten waarop mensen haar condoleerden met de dood van haar peuter én feliciteerden met de geboorte van haar baby. Anneke is een van de dappere ouders die haar verhaal doet in het bijzonder boek over de plotselinge dood van kinderen: En nu? 

Het kind van Jacqueline werd acht jaar. Samen met vier anderen zat hij in een auto op weg naar een optreden in De Efteling. Ze werden van achteren aangereden door een vrachtauto. Jesse overleed. Nog steeds gaat zijn moeder iedere avond naar bed met de gedachte dat hij nooit meer thuiskomt. “Bij het afscheid van Jesse waren er duizenden mensen, maar nu kan ik de mensen van wie ik nog iets hoor op één hand tellen”, schrijft Jacqueline, die haar verhaal over het verlies van haar kind doet in het prachtig en indringende boek En nu? van Jolanda Bruggink Navis. Zij verloor haar jongste dochtertje tien jaar geleden. Madelon overleed aan de gevolgen van verdrinking in een zwembad en werd slechts twee jaar en vier maanden oud.

En nu? is een boek met ervaringsverhalen van gezinsleden na het plotseling overlijden van een kind. De titel van het boek is de vraag die iedere ouder die een kind verloor zichzelf stelde. Want hoe moet je verder na de dood van je kind? Jolanda vond de periode na de dood van Madelon loodzwaar. “Hoewel rouw niet als ziekte wordt gezien, voelde ik me doodziek. Mijn lijf wilde gewoon niet. Als mijn kinderen naar school waren, kon ik uren voor me uit staren.” Het boek richt zich op ouders die te maken hadden met een plotseling overlijden en daarna verder moeten met hun leven. Wat voor problemen kwamen ze tegen en hoe voelden ze zich?

Ijskoud en doodstil

Ik heb het boek van Jolanda meerdere keren weg moeten leggen, om te verhalen die ik las te laten bezinken. Ik denk dat iedereen zich kan voorstellen dat je kind verliezen het ergste is dat je kan overkomen. Maar de rauwe, échte, niets onthullende verhalen in dit boek raakten me tot op het bot. Jolanda schrijft dat ze na de dood van Madelon thuiskwam en dat er nog een luier van haar in de emmer lag. Haar slaapzakje met haar luchtje hing over de rand van haar bedje. Haar lieve, kleine, levensgenieter, het door iedereen gewenste nakomertje van het gezin was van het ene op het andere moment ijskoud en doodstil en zou nooit meer terugkomen. De eerste nacht na de dood van haar  kind slaapt Jolanda bij haar ouders. Ze schrijft dat ze onder de douche gaat staan en met haar hoofd tegen de tegels bonkt. Keihard, om die andere pijn maar niet te voelen…

De vader van Sofie, Thomas en Matthijs verliest een van zijn zoons op een winterdag. Zijn dochter is jarig en de kinderen spelen samen in de sneeuw. Als Erwin gaat kijken of alles wel goed gaat met de kinderen, ziet hij Thomas niet. Zijn zoon blijkt verongelukt in de garage toen hij probeerde uit een raam te klimmen. Er volgt een reanimatie en een politieonderzoek en die avond komt Thomas dood thuis. De uitvaart en het afscheid zijn in één grote shocktoestand voorbij gegaan. Jarenlang heeft vader Erwin nachtmerries. Hij beland in een ernstige depressie en ondergaat intensieve therapie. Er komen diverse psychische klachten bij Erwin naar boven en ook zijn huwelijk houdt geen stand. “Vrienden en kennissen haakten in bosjes af. Het werd en is een eenzame strijd.”

Afscheid dat je niet wil nemen

Silvia raakte op haar 38e zwanger. Dolgelukkig is ze met haar dochter Ginger. Haar geluk kan niet op als ze vijf jaar later een leuk bedrag wint van een loterij. Ze besluit het geld te besteden aan een zonvakantie op Cran Canaria met haar zwager en schoonzus en hun twee jonge kinderen. Aangekomen in het vakantiehuisje kleedt de bijna vijfjarige Ginger zich om. Ze komt haar ouders trots haar nieuwe bikini showen en vertrekt dan naar de bungalow van haar nichtje. De onbezorgde vakantie duurt nog geen twee uurtjes. Silvia ziet dat er commotie ontstaat bij het zwembad. Ginger en haar nichtje zijn beide in het zwembad terecht gekomen. Silvia is er getuige van hoe een onbekende man het slappe lichaam van haar dochter in zijn armen draagt. Het enige dat beweegt is haar paardenstaart. Ginger overlijdt aan de gevolgen van verdrinking. Een dag later komt in het Spaanse mortuarium het kistje van Gingers nichtje naast haar te staan. De meisjes zijn allebei dood.

In een shocktoestand een uitvaart voorbereiden. Begraven of cremeren? Beslissen of je je dode zoon of dochter thuis opgebaard wil hebben of in een uitvaartcentrum. Schuldgevoelens. Nachtmerries. Overleven. Doodsangsten. Slapeloze nachten. Herbeleving. Bittere tranen. Afscheid dat je niet wil nemen. Het besef dat je leven nooit meer wordt zoals het was. Paniek. Broertjes en zusjes die in één klap volwassen worden. Alle eerste keren zonder je kind. Zijn of haar verjaardag, Sinterklaas, kerst, Vaderdag, Moederdag. En dan de eenzaamheid. De dagen na de dood van een kind zijn er honderden mensen maar al snel blijkt dat de aandacht voor het verlies en de rouw vaak van korte duur is.

Stichting Parkeren in de Zon

Schrijfster Jolanda: “Toen mijn dochter overleed had ik een netwerk om me heen: mensen die voor mij en mijn kinderen zorgden, omdat ik er zelf de energie niet voor had. Van verschillende lotgenoten hoorde ik dat zij dat netwerk niet hadden. Bovendien ontdekte ik dat ze er net als ik zo’n behoefte aan hadden om er even uit te gaan en leuke dingen te doen, eventueel samen met de andere kinderen.” Zo kwam Jolanda op het idee om een stichting te starten die steun biedt aan gezinnen die te maken krijgen met het plotseling overleed van een kind. Stichting Parkeren in de Zon is inmiddels een feit. De opbrengsten van het boek En nu? zijn voor deze fantastische stichting.

Alle ouders die plotseling een kind verliezen hebben een trauma. Dat ze weinig hulp en steun ervaren, wordt wel duidelijk als je het boek leest. Jolanda: “Misschien is onze eigen houding daar mede debet aan. Het kan best zijn dat we minder begrip en steun krijgen dan we graag zouden willen omdat we ons altijd maar groot houden voor de buitenwereld.” En nu? is volgens Jolanda geen leuk boek geworden, omdat ze ervoor heeft gekozen het rauwe, eerlijke en dus vaak hartverscheurende en verstikkende verhaal te vertellen.

Rouw duurt levenslang

Het boek is niet alleen geschreven voor lotgenoten. Ik denk dat het boek voor iedereen van heel veel betekenis kan zijn. We kennen namelijk allemaal wel iemand die op deze manier te maken kreeg met de dood. Door het lezen van de verhalen kun je deze mensen denk ik beter begrijpen. Je beseffen dat je de dood geen ‘plekje kan geven’. Je beseffen dat rouw levenslang duurt. Je beseffen dat mensen die een kind verloren hun kind elke dag missen. En het vast heel erg fijn vinden om daar eens met je over te praten.

Ik publiceer dit artikel op ShePostsOnline omdat het over een onderwerp gaat dat me aan het hart gaat. Ik ben waanzinnig trots op Jolanda dat zij het ondanks haar eigen verdriet en gemis voor elkaar heeft gekregen zoveel lotgenoten te spreken. Ik ben heel erg blij dat ze me durfde te vragen eens naar de niet geredigeerde versie van de verhalen te kijken en haar te helpen waar mogelijk was. Ik vind het boek dat Jolanda heeft gemaakt zo ontzettend nuttig dat ik vind dat iedereen het zou moeten lezen. Misschien zit je niet op andermans verdriet te wachten, maar ik weet zeker dat je na het lezen van dit boek veel wijzer bent en je heel goed beseft dat aandacht het mooiste is dat je iemand kan geven.

Je kunt hier het boek boek En nu? bestellen. Je betaalt  €19.75 (€15.50 voor het boek en €4,25 verzendkosten). De opbrengst van het boek gaat volledig naar de stichting. 

Booking.com