avatar
     
TV Tip

Beau laat zien hoe hulptelevisie hoort te zijn

The Rotterdam Project: vijf daklozen worden gevolgd en geholpen hun leven weer op de rit te krijgen

In het televisieprogramma The Amsterdam Project (2015) werden vijf daklozen anderhalf lang gevolgd. Met een pinpas met daarop €10.000,- en een boekje vol belangrijke telefoonnummers ging Beau van Erven Dorens met vijf deelnemers een bijzonder commitment aan. Nu is Beau terug, met The Rotterdam Project. Hetzelfde format, in een andere stad. En hiermee laat Beau zien hoe hulptelevisie hoort te zijn. 

De grote winnaar van de Televizierring was Beau van Erven Dorens, met zijn programma Beau Five Days Inside. De presentator en programmamaker bewees hiermee dat de Nederlandse televisiekijker echtheid wil: echte verhalen van echte mensen uit werelden die we niet kennen. Iets wat mij als televisieredacteur van human interest programma’s ongelofelijk goed doet, want dit zijn de programma’s die de moeite waard zijn om gemaakt te worden. Omdat ze iets toevoegen, leerzaam zijn en mensen aan het denken zetten.

Toen Beau startte met The Amsterdam Project, deed hij een aantal hele belangrijke dingen. Ten eerste zorgde hij ervoor dat hij het grote publiek liet zien dat ook jij en ik dakloos zouden kunnen worden. Het grote vooroordeel over daklozen verdween. Daarnaast liet hij zien hoe betrokken hij televisie maakte. Hij deelde zijn twijfels, struggles en bedenkingen. Hij liet zijn oprechte emoties zien en barstte uiteraard meerdere malen in tranen uit.

Slechts een simpele televisiepresentator

Hulpverleners in de hoofdstad waren enthousiast over The Amsterdam Project: Beau liet de successen, maar ook de mislukkingen zien. De kijker werd niet getrakteerd op louter fantastische eindresultaten, want het project hielp uiteindelijk niet iedereen. Beau liet in het programma zien op welke manier zijn team met de deelnemers te werk ging en nam de kijker mee in dat proces. En dat is niet iets gebruikelijks op televisie. Jarenlang werden programma’s op een totaal andere manier gemaakt: over de hulp en begeleiding die kandidaten buiten beeld krijgen werd met geen woord gerept; het was jarenlang de presentator die een zwak mens in drie kwartier laat opbloeien tot geslaagde, zelfverzekerde man of vrouw zonder problemen.

Gisteravond werd de eerste aflevering van The Rotterdam Project uitgezonden en ik vond hem fantastisch. De  makers nemen de tijd om de kijker mee te nemen in hoe zo’n programma tot stand komt. Er zijn deelnemers die twijfelen en mensen die voordat ze zijn gestart al heel erg emotioneel zijn. De makers zorgen ervoor dat we dit allemaal horen en zien. Beau noemt zichzelf ‘slechts een simpele televisiepresentator’ en pretendeert niet degene te zijn die de hulp biedt: hiervoor is er een speciaal team van professionals samengesteld, die voor de deelnemers altijd bereikbaar zijn.

Echt

Beau luistert naar de mensen die hij op straat ontmoet, respecteert ze, deelt zijn twijfels (is het verstandig om een verslaafde een pinpas met hierop €10.000,- te geven) en verklaart zijn keuzes (een groot deel van de daklozen is verslaafd, dus om de kijker een realistisch beeld te geven moet er wel een verslaafde dakloze tussen zitten). Hij laat weten hoe hij over de deelnemers denkt (dat ze geen hulp accepteert terwijl ze helemaal alleen is moet wel komen door iets traumatisch) en laat zien hoe bezorgd en begaan hij is. Hiermee laat Beau weer zien hoe hulptelevisie hoort te zijn. Echt.

Beau, chapeau.

Booking.com