Blogs

Waarom komt een kind zonder gebruiksaanwijzing?

'Er waren dagen dat ik om 18:00 uur nog steeds in mijn pyjama op de bank zat. Dat ik nog niet gegeten had en samen met Olivier stond te huilen toen mijn vriend thuis kwam'

In Nederland heb je als moeder gelukkig recht op zwangerschapsverlof. Zowel voor de bevalling als er na. Ik was in totaal vier maanden vrij. Naïef als ik was heb ik eigenlijk nooit stil gestaan bij de daadwerkelijke functie van het verlof. En ik denk dat ik niet de enige ben. Het leek me heerlijk, maandenlang genieten! Eerst met mijn dikke buik en daarna samen met mijn kleine vriend. Maar behalve dat het genieten is is, vond ik mijn verlof ook best zwaar.

Naast het feit dat ik de eerste anderhalve week bijna niet kon lopen (lees op de bovenverdieping leefde en de trap niet af kon) had ik de tijd echt nodig om weer in een normaal ritme te komen. Thank God voor de kraamhulp die je een behoorlijk eind op weg helpt, maar de dag dat mijn vriend weer aan het werk ging en de kraamhulp niet meer kwam was toch wel even een dingetje. Inmiddels heb ik alles behoorlijk op de rit en ben ik zelfs alweer aan het werk. Maar toen mijn net bevallen buurvrouw mij onlangs appte of het normaal was dat haar kind niet sliep en veel huilde kwam alles weer terug. Want ja, het is fantastisch een baby maar het gooit ook alles overhoop…

Er waren dagen dat ik om 18:00 uur nog steeds in mijn pyjama op de bank zat. Dat ik nog niet gegeten had en samen met Olivier stond te huilen als mijn vriend thuiskwam. Want wat doe je met een baby van twee weken oud die niet wil liggen en alleen maar bij zijn moeder wil zijn? Die hou je vast. Als het moet de hele dag. En als hij krampjes heeft dan help je hem naar je beste kunnen, ook al heb je eigenlijk geen idee wat je doet. De eerste weken kwam ik überhaupt niet buiten omdat ik met moeite de trap af kwam. En de weken daarna was mijn hoogtepunt van de dag een wandeling naar de supermarkt. Soms kwamen de muren op me af. Mijn dag bestond uit luiers verschonen, eten geven en wiebelen, heel veel wiebelen. Heen en weer lopen, wiebelen, schone luier, samen slapen, eten en weer wiebelen.

Waarom komt een kind zonder gebruiksaanwijzing? Op welk knopje moet ik drukken?

Net als ieder kind had Olivier goede dagen en minder goede dagen. Er waren dagen dat hij voor mijn gevoel alleen maar huilde. Hij had gegeten, had geen krampjes en een schone luier en toch huilde hij. Waarom komt een kind zonder gebruiksaanwijzing? Op welk knopje moet ik drukken? Door merg en been ging het geluid en soms kon ik hem wel achter het behang plakken. Uiteraard niet echt. Voor hem was het nog veel erger dan voor mij natuurlijk. Maar soms kun je het geluid even niet meer aan. Dan moet je gewoon even in een andere kamer gaan staan en rustig op adem komen.

Als ik er nu op terugkijk kan ik er een paar dingen over zeggen. Allereerst, het wordt beter, echt. Zoals ik al zei, dat verlof is niet voor niets. Je hebt tijd nodig om elkaar te leren kennen. Om te begrijpen hoe je moet communiceren en de signalen op te pakken die je kindje je geeft. Daarnaast wordt hij langzaam groter en dus minder fragiel en kwetsbaar, voor mij voelde dat beter. Ondanks dat hij natuurlijk nog steeds piepklein is, maar anders.

Daarnaast heb ik geleerd naar mezelf te luisteren. Iedereen heeft een advies en een mening. Heel lief, maar niet alles wat voor hen werkt werkt voor jou. De tips en adviezen die me wel bevielen heb ik onthouden en deel ik graag met je:

  1. “Waarom zou je hem laten huilen? Hij is nog zo klein, door te huilen geeft hij aan dat hij je nodig heeft. Hij is vroeg geboren, heeft een moeilijke start gehad en zoekt geborgenheid bij jou, dus hou hem lekker dicht tegen je aan als hij daar gelukkig van wordt.”
  2.  “Laten huilen komt uit de prehistorie”
  3. “Blije mama, blije baby. Denk ook aan jezelf”
  4. (Wanneer hij maar blijft huilen) “Heeft hij gegeten? Een schone luier? Geen zichtbare pijp? Leg hem in zijn bedje, ga tien minuten beneden zitten met je oordoppen in en kom tot rust. Ga dan weer terug naar boven, nu is er waarschijnlijk niets meer aan de hand. Huilt hij nog steeds? Dan ben jij weer opgeladen en kun je hem weer troosten.

Met Olivier in de draagdoek werd alles een stukje makkelijker

Wellicht lijkt het nu alsof ik mezelf tegenspreek. Misschien is dat ook wel zo. Maar ieder moment is anders. En als je bovenstaande in de goede volgorde hebt gelezen dan zie je vanzelf dat punt 4 wellicht nodig is voor punt 3 en uiteindelijk punt 1. Wel vond ik het wegleggen van mijn baby onwijs moeilijk. Na één minuut had ik het gevoel alsof ik al tien minuten weg was, de tien minuten heb ik ook nog nooit daadwerkelijk vol gehouden. Maar het was wel lang genoeg om zelf weer op adem te komen.

Naast bovengenoemde punten kreeg ik een gouden tip van een vriendin wiens kindje ook niet wilde slapen. De draagdoek! Ik heb zelf een stretchdoek van ByKay die mij heel gelukkig heeft gemaakt (en nog steeds!) maar er zijn genoeg soorten maten en kleuren te vinden. Met Olivier in de draagdoek werd alles een stukje makkelijker. Zo hadden we allebei onze zin. Hij mocht lekker bij zijn mama zijn en ik had eindelijk weer twee handen! Zo kon ik weer een boterham smeren en mezelf voorzien van koffie, heel veel koffie.

Wallen tot mijn knieën rode ogen van het huilen

Op mijn ‘zware’ dagen appte ik mijn vriendinnen die al een kindje hadden. Ze stelden me gerust, snapten wat ik zei en verzekerden me dat alles goed kwam. Nu appen mijn vriendinnen mij in paniek om te vragen wat ze moeten doen en hoe ze het moeten doen. Ik stuur ze een foto terug van mijn slechtste dagen waarop ik wallen tot mijn knieën heb en rode ogen van het huilen. We’ve all been there. En het komt goed.

Nu Olivier iets ouder is (vier maanden) reageert hij op ons. Hij wordt soms nog steeds midden in de nacht wakker en natuurlijk is dat best irritant (want chronisch slaap tekort). Maar als ik dan in zijn bedje kijk om half vier ‘snachts en hij kijkt naar mij en zet zijn aller grootste glimlach op, dan smelt ik en ben ik alles weer vergeten…

Booking.com