avatar
     
Blogs

Helemaal Het Einde – Week 27

'Ocke bloeit helemaal op als hij voor de groep toeristen staat. Alsof hij hier te maken heeft met negen medewerkers van een oliemaatschappij pakt hij zijn moment.'

“De kinderen gunnen we allemaal een eigen plek en zelf hebben we nu ook wel behoefte aan privacy. En het is natuurlijk heel erg fijn dat je straks de wind niet meer hoort waaien.” Of je nu in week drie, zeven, achttien of zeventwintig van Helemaal Het Einde zit, deze quote past op ieder moment. 

Senna en Anne Eva zijn toch werkelijk de twee allerleukste personages van deze serie. Oh, wat houd ik van dit setje. Senna haalt zijn favoriete buurmeisje er direct bij als hij ziet dat er kuikentjes uit de eitjes kruipen in de broedmachine. Senna: “Haal een volwassene!” Anne Eva: “Haal niemand er bij! Ik zweer het je! Haal niemand er bij! Dan zijn wij de enige die er bij waren toen de kuikentjes uitkwamen!”

Hoewel de meeste scenes in dit programma tegenwoordig niet onder doen voor de scripted reality in Achter Gesloten Deuren, weten de kinderen de geboorte van een kuikentje als bruggetje te gebruiken om het eens even mooi over de geboorte van de oudste zoon van de familie van Berkel te hebben: Daan. Mathijs viel die bewuste geboorte namelijk flauw, belandde met zijn hoofd tegen een stalen kast en was K.O. Hoppa, zo hoor je nog eens wat! Gelukkig had Mathijs na de geboorte van Daan nog drie geboortes te gaan om het goed te maken.

Een duidelijke win-win situatie

Maaike de Weijer leest zich in over kippen fokken, Bart maakt slechte woordgrappen en Jasper laat een klein traantje. De jongens die voor hem werken zijn namelijk echte vrienden van hem geworden en hij zal ze missen nu de bouw van zijn huis klaar is. Jasper gaat kijken of hij nieuwe banen kan bedenken voor zijn jongens, zodat hij ze toch nog een beetje aan de gang kan houden. Volgens mij is dit de bedoeling van integreren: je aanpassen aan het land waar je bent, interesse tonen in de mensen die je daar tegenkomt en samen kijken of je iets voor elkaar kan betekenen.

Fleur “Hee leuk!” Molenaar heeft haar huisjes in de aanbieding gedaan en haalt samen met Jasper een hele bups gasten op van het vliegveld. Ook Ashley, de enthousiaste Nederlandse vrijwilliger met het naveltruitje is weer van de partij. De vraag is: hoe komt Ocke ineens aan deze negen toeristen? Nou, daar is over nagedacht. Voor de schattige prijs van honderdvijftig euro mogen gasten een week lang op Casa Tambor verblijven, in ruil voor eerlijke feedback. Ocke: “Een duidelijke win-win situatie.”

De lokale bevolking is dolblij

Ocke bloeit helemaal op als hij voor de groep toeristen staat. Alsof hij hier te maken heeft met negen medewerkers van een oliemaatschappij pakt hij zijn moment. Met een stift in zijn hand, loopt hij korte stapjes heen en weer voor zijn flipchart. En dan barst hij los. Over de regels, zijn plannen, dromen en toekomstvisie. De gasten willen allemaal heel graag de sleutel van hun huisje om zich op te frissen en hun koffer uit te pakken, maar de veranderingsmanager van Shell komt in Ocke naar boven, dus daar kunnen ze mooi nog even op wachten…

Ocke kan na zes maanden nog steeds niet communiceren met zijn huishoudster Sabine, maar gelukkig is de Nederlandse Ashley er, die tweedehands kleding heeft meegebracht voor de Kaapverdiaanse bevolking. Zij organiseert een event waarbij arme Kaapverdianen gratis nieuwe kleding kunnen komen ophalen. Om aan te geven dat zij het modespektakel heeft geïnitieerd heeft ze ervoor gekozen om haar naveltruitje te verruilen voor een shirt met daarop de tekst fashion. De lokale bevolking is dolblij met de kleding en iedereen is zienderogen geëmotioneerd. De Nederlanders beseffen zich allemaal maar weer eens hoe rijk ze zijn met hun kasten vol broeken, rokken en stijve witte overhemden met hoge kragen.

Een ligbedje zou geen overbodige luxe zijn

Het zwembad op Casa Tambor is af. En terwijl Jasper nog in zijn werkkleding loopt besluit Ocke zelf een duik te nemen in zijn borrelbad. Na een verfrissende duik nemen de toeristen plaats op de gloeiend hete stoeltjes die zijn gemaakt van olievaten. Een ligbedje zou geen overbodige luxe zijn, maar voor honderdvijftig euro mag je natuurlijk niet klagen. Aan de andere kant, op Residencia Palmera, probeert Bart twee porties gamba’s te bakken op een kindervuurtje. De vraag is wat je liever hebt: iets langer wachten op een lekkere gamba of eten wat de pot schaft en getrakteerd worden op spaghetti met brokken gehakt, kerrie en ketjap van Ocke Molenaar. Jaja, hij schotelt zijn negen gasten zonder gêne zijn Spaghetti Molonaria voor. Of dat er voor de gasten nog bij kan, na een ontbijt zonder eieren en een verblijf in een huisje waar je je openhaalt aan de ruwe houten meubelen, dat zien we volgende week…

Tot volgende week!

Booking.com