avatar
     
Blogs

Als je vriend én je kinderen graag een poes willen

'Sinds de dag dat mijn peuter een bejaarde poes met neusgezwel in de bosjes vond was het onderwerp 'poezen' het gesprek van de dag'

Tags: , ,

Als ik er eerlijk voor uitkwam dat ik niet dol ben op huisdieren keken mensen me soms vol ongeloof aan. Want wat is er nou gezelliger dan lekker naar buiten om te rennen met je hond, of een pluizige poes die met zijn staart langs je been loopt als je koffie staat te zetten? Ik kon wel honderden dingen verzinnen die vele malen gezelliger zijn. 

“Je huis gaat er van stinken” zei ik. “Mee eens” zei mijn vriendin terwijl we samen aan haar keukentafel zaten. Op haar things to do lijst stond die bewuste dag een onderkomen regelen voor haar kat omdat ze met haar gezin op reis gaat. “Eerlijk gezegd…” zei ze, terwijl ze me serieus aankeek: “het is echt meer gedoe dan ik dacht. Je kunt niet zomaar meer een weekendje weg gaan, je moet iets regelen in de vakantie en tsja, je huis he?!” “Je huis?” “Dat je nooit meer alleen thuis bent, bedoel je?” vroeg ik. “Nee, dat ze overal aanzitten” zei ze, terwijl haar kat op de tafel sprong en ze hem daar geërgerd weer vanaf haalde. “Wat zijn de voordelen dan?” vroeg ik. “Tsja.” zei ze. “Toch wel dat het heel leuk is als je thuis aan het werk bent en er loopt een kat over je laptop. “Wat is daar leuk aan?!” vroeg ik. “Als je dat niet leuk vind moet je er niet aan beginnen Hannah” zei ze.

Sinds de woensdagochtend dat mijn peuter een bejaarde poes met neusgezwel in de bosjes tegenover ons huis trof was het onderwerp ‘poezen’ het gesprek van de dag. Er ging geen dag voorbij dat er niet werd gekeken of de baasjes van het arme beest zich al hadden gemeld. Een paar dagen na de vondst van de magere, oude, kat belde de mevrouw van de dierenambulance mij om me voor het plan te behoeden om de poes zelf in huis te nemen. “Ze is 19 jaar oud en het gezwel op de neus is kwaadaardig” klonk haar vriendelijke stem. “We hebben de baasjes van de poes geadviseerd haar in te laten slapen. Misschien kunt u tegen uw kinderen zeggen dat de poes gewoon weer fijn thuis is?”

Spontane weekendjes naar Parijs

Ik zei tegen de kinderen dat de poes oud en ziek was. En dat haar baasjes haar hadden opgehaald bij het asiel, maar dat ze niet meer lang zou leven. Mijn oudste dochter zei theatraal dat ze vanaf dat moment geen cent meer uit zou geven aan speelgoed. Vanaf nu was haar spaargeld voor een poes. En ze plakte een briefje op haar spaarpot waar met schattige groep drie schrijfletters ‘poesje’ op stond. Iedereen wist inmiddels dat ik degene van mijn vijfpersoonshuishouden was die tegen een poes was. De overige vier gezinsleden waren voor. “Denk aan onze spontane weekendjes naar Parijs” zei ik. “Onze vakantie naar Italië!” “Een fris huis!”

Ook vertelde ik het verhaal van mijn collega, die op IJburg woont. Haar kat was van het dakterras naar beneden gevallen en verkeerd terecht gekomen. Het kostte haar €800,- om het beest weer op te laten lappen. Ze had uitgerekend hoeveel Fred de la Bretoniere tassen ze daarvan kon kopen. Maar de keuze om hem niet te behandelen was er niet, had ze zuchtend gezegd. Dat zou ze haar kinderen niet kunnen uitleggen. Ik probeerde mijn gezinsleden er van te overtuigen dat wij nog wel een keuze hadden. Wij konden er nu nog voor kiezen om ons huis huisdiervrij te houden. Zodat ons allergische buurjongetje ook fijn bij ons kon spelen. We zouden honderden euro’s uitsparen! Maar ik kon ze niet overtuigen.

Een pastelroze poezenmand

Het was vier tegen één. Op de krijtdeur in de wc werden poezennamen geschreven en toen ook mijn vriend voor zijn verjaardag kattenspeeltjes kreeg van zijn collega’s was er geen ontkomen meer aan. Ik zwichtte en gaf mijn permissie. Er zou een poesje komen. “Leeeuk! Kinderen horen met dieren op te groeien!” riep de buurvrouw toen ze het blije nieuws van de kinderen hoorde. Op Marktplaats werd het allerliefste en knapste exemplaar uitgezocht. Want: als je dan toch een kitten koopt, dan wil je er natuurlijk wel één die er leuk uitziet. De keuze viel op een kruising Maine Coon – Noorse boskat. Want: sympathiek karakter, knuffelig en knap. We konden haar ophalen bij een boerderij.

Mijn oudste dochter kocht met mijn vriend een pastelroze poezenmand (een zeer stylish exemplaar; ik complimenteerde haar voor de keuze) kittenbrokjes, een kattenbak en een reismand. Ik schrok van het formaat, en vroeg me af of het niet per ongeluk een hondenbench was, maar ze hadden expres voor een grote variant gekozen omdat de Maine Coon kat over het algemeen groot wordt. Op weg naar de boerderij was ik licht zenuwachtig. Het weekend zouden we vast wel doorkomen, maar maandag zou ik de hele dag alleen thuis aan het werk zijn, en zou de wereld er anders uitzien. Dan was ik alleen met een kat. Onze kat. Help!

De gelukzalige blik in de ogen van mijn  dochter

De boerin waar we onze poes ophaalden was een hele vrolijke en parmantige dame. Ze nam mijn peuter aan de hand om haar de koeien, paarden en geiten te laten zien. En op de plavuizen van de boerenkeuken lag de moederpoes, samen met de laatste babypoes die er nog over was uit het nest. En dat was… Heel schattig. Alsof ik buiten mezelf trad pakte ik het kleine poesje op en hoorde ik mezelf met een kinderachtige stem tegen de kitten praten. Ik smolt toen mijn meisjes het piepkleine poesje op schoot namen en haar knuffelden. De gelukzalige blik in de ogen van mijn oudste dochter had ik één keer eerder gezien: toen haar zusje werd geboren.

We noemden haar Pippa. Er werd een geboortekaartje gemaakt (“Ze heet Pippa, ze is 31 maart geboren en ze is heel lief” en we spraken regels met elkaar af. De eerste nacht was ik redelijk gespannen en schrok ik zes keer wakker van het idee dat we een pluizig huisdier hadden, maar al snel moest ik toegeven dat ik het heel erg gezellig vind… De theatrale manier waarop ze zich uitrekt na een slaapje, de zwaar geërgerde blik als ik geen tijd maak om met haar te spelen en de manier waarop ze naast mijn peuter zit die Duplo bouwt. Dat is echt heel erg schattig, evenals dat ze slaapt in de kinderwagen van de pop en met de kinderen meeloopt als die door het huis wandelen. Het is schattig hoe blij ze is als er iemand thuiskomt en hoe ze ligt te snorren op je schoot.

Ik houd van een dier

Ik wist niet dat ik het in me had: ik houd van een dier! Pippa, Pipster, Pippabel, Pippaloulou, Snorriemorrie: ik geef haar zelfs bijnamen. En tsja. De kattenpoep, de nageltjes in de fluwelen eetkamerstoelen, het feit dat ze regelmatig over het toetsenbord van mijn laptop loopt als ik probeer te schrijven en de hele dag overal op aan het jagen is, dat heb je er dan dus allemaal voor over, als echt kattenvrouwtje. Zo blijkt nu.

 

Booking.com