avatar
     
Blogs

Goede tv formats passen in één zin op een bierviltje en worden bedacht in de kroeg

'Wedden dat er veel misbruikers zijn? En dat er heel veel gedupeerden zijn te vinden? Dit programma gaat scoren!'

Tijdens mijn studie had ik de beste bijbaan van iedereen van de Hogeschool van Amsterdam: ik was kandidatenbegeleider bij Lingo. No joke. Mijn carrière als televisieredacteur startte in 2006 bij het programma Eigen Huis & Tuin. En na vier jaar redacteur te zijn geweest bij IDTV voor Eigen Huis & Tuin & De Rijdende Rechter begon ik in 2009 bij Palm Plus Producties in Hilversum. Daar werkte ik met heel veel plezier tot en met 2014. Hoog tijd voor een reünie, met veel hoogte- en één dieptepunt. Of toch niet? 

Het waren superleuke jaren bij Palm Plus, later Zodiak Nederland. Ik werkte aan programma’s als Herrie XXL, Trinny and Susannah Recht in de Regio en Je Zal Het Maar Hebben. Voor Trinny & Susannah toerde ik samen met mijn fashionable producer Frence door het land om (voornamelijk) vrouwen te vragen waarom nou juist zij een make-over nodig hadden terwijl Frence met een centimeter om zijn nek heup-, BH- en taillematen noteerde. Voor het programma Recht in de Regio selecteerde ik mensen met juridische problemen omtrent de aanschaf van een espressomachine of het riool van de buren om naar het spreekuur van Meester Visser te komen.

Voor het RTL4 programma S.O.S. Verbouwing bezocht ik mensen die waren gedupeerd door de meest malafide aannemers. Voor het programma Herrie XXL cruiste ik samen met mijn collega Jeroen door het land om restauranteigenaren die wel een boost van Herman den Blijker konden gebruiker beter te leren kennen. En dan was er nog een pilot waarvoor mijn collega Marieke en ik ons mengden in kleine dorpsgemeenschappen waardoor we geregeld op vrijdagmiddag te vinden waren in de snackbar of plaatselijke kroeg van dorpen zoals De Kwakel. Het bestaat echt. Ook deed ik de research voor Je Zal Het Maar Hebben. Waar ik jonge mensen leerden kennen waar ik nu nog steeds contact en die me zoveel leerden over het leven en de dood. Ik deed research, voerde voorgesprekken, deed interviews, schreef scripts en deed verslaggeving. Ik leerde filmen met een eigen camera, monteren en ontdekte wat ik echt het allerleukste vond en waarmee ik verder wilde in mijn carrière: het researchen en vertellen van mooie en bijzondere human interest verhalen.

Schalen vol Bugles


Er waren hilarische lunches, onvergetelijke borrels en ik sloot vriendschappen voor het leven. Ik heb zoveel gelachen en ja, ook gehuild.Bij dit bedrijf voelde ik me  als een vis in het water en ik was dol op de extreem rommelige redactieruimte. Toen ik in 2011 hoogzwanger werd ging ik weg om mijn eerste kindje te krijgen en toen ik na de geboorte en een heftige bekkeninstabiliteit weer rustig mocht beginnen met werken was er maar één plek waar ik wilde zijn: Zodiak Nederland. Ik kwam en ging ook weer, zoals dat gebruikelijk is wanneer je werkt voor televisie. Inmiddels heb ik al vier jaar niet meer bij Zodiak gewerkt en toen er op Facebook het idee ontstond voor een vrijmibo reünie was ik direct enthousiast: natuurlijk zou ik present zijn.

Vrijdag was het zover en het was als vanouds… Er waren tientallen mensen met wie ik altijd contact heb gehouden via LinkedIn, Facebook of Instagram, maar die ik al jaren niet meer in real life had gezien. Er waren promoties gemaakt en baby’s geboren en er waren ex-collega’s die het roer hadden omgegooid. En er was bier en wijn en chips zoals dat altijd het geval was op vrijdagmiddag. Mijn hart ging sneller kloppen toen ik bij aankomst schalen vol Bugles zag staan met in iedere schaal twee en soms zelf wel drie kokjesIk keek om mij heen. In deze ruimte bevonden zich wel meer dan tien Danish Chefs. En terwijl ik aan een statafel nipte aan mijn Tor­res Vi­ña Sol en gesprekken voerde over freelancen, klussen in het buitenland, mijn online magazine en ski-ongelukken voorzag mijn superknappe collega-redacteur Soraya, zij met het allermooiste Spaanse gezichtje dat je ooit zal zien, de borrelaars van met smeerkaas gevulde Bugles. Omdat niemand had gegeten en de koude witte wijn rijkelijk vloeide, smaakten deze heerlijk.

Kokmisbruikers


Ik voelde me vrolijk en praatte honderduit, tot mijn oog viel op de aangebroken Kok die op de tafel tussen de bierdopjes lag. Zag ik dit goed? Ik kon er niet omheen. We hadden hier te maken met een echte Kokmisbruiker... Of het Soraya was of een van de andere borrelaars, dat zou nader onderzoek uitwijzen. Maar er was hier iemand aanwezig die duidelijk begonnen was met het in de buik knijpen van de chef. Ik keek mijn collega Jan aan en ik wist dat hij aan mijn kant stond. Wanneer je besluit zelf Chef ‘Bugles met kokje’ te worden en je collega’s te voorzien van dit smakelijke snackje dan is het uiteraard wel zaak dat je aan het uiteinde van de tube begint met knijpen…

Ik pakte de tube op en probeerde de kreukels uit de koksbuis te strijken maar zowel Jan als ik wisten dat het leed al geschied was. Voor zowel een efficiënt gebruik als een bevredigend gevoel tijdens het snacken kon dit niet de bedoeling zijn. Maar ineens zag ik ook de de keerzijde van het probleem. Denken in oplossingen in plaats van beperkingen! Goede tv formats passen in één zin op een bierviltje en worden bedacht in de kroeg, leerde ik tijdens mijn studie. En ineens bedacht ik een fantastisch nieuw programma. Want wedden dat er nog veel meer Kokmisbruikers zijn? En wedden dat er heel veel gedupeerden zijn te vinden? Van het programma Wegmisbruikers zijn er inmiddels 400 afleveringen gemaakt, of de nieuwste titel dat ook gaat redden, zal de tijd leren. Maar ben of ken jij een Kokmisbruiker en wil jij je verhaal aan ons doen? Geef je dan op voor het nieuwe televisieprogramma #Kokmisbruikers.

Booking.com