avatar
     
Blogs

‘Ze heeft een Barbie schoentje ingeslikt!’

'Wat voor schoentje...!? Zo'n laag plat roze gympje? Of een hak? Een hak? Een hoge hak...?'

Tijdens een van mijn eerste baantjes als televisieredacteur belde de vriend van mijn collega haar dat hij op weg was naar de eerste hulp omdat de kinderen helemaal onder het bloed zaten nadat ze flessenvoetbal hadden gespeeld met lege bierflesjes. Mijn mond viel letterlijk open; hoe was zoiets mogelijk?!

Ook kan ik het me verhaal nog goed herinneren van een collega die vertelde dat ze haar kind kwijt was geraakt- midden op straat in Amsterdam. Voordat ik zelf kinderen kreeg was ik er heilig van overtuigd dat dat soort situaties me nooit zouden overkomen. Met op stip op nummer één het kind kwijtraken. Dat leek me iets onmogelijks.

Tot Koningsdag 2014. We stonden op een druk plein. Met veel volwassenen en veel kinderen. Er was muziek. Mijn dochter zat op de grond te spelen met een paar andere kleine kinderen. Ik nam één slok van mijn wijn, keek weer naar de kinderen en weg was mijn dochter. Spoorloos verdwenen. Gelukkig stond er een koelbloedige man (Bart, ik ben je nog eeuwig dankbaar!) naast me die zei: “ik kijk rechts, jij kijkt links!”

We namen ieder een deel van het plein voor onze rekening en daar vond ik haar: voor de ingang van de kerk. “Ik zag ineens dat de kerk heel dichtbij was en ik dacht ik ga even kijken mama!” Mijn hart bleef de hele dag iets harder kloppen dan normaal is. Ik voelde me na die dag ook tien jaar ouder, omdat ik me voor het eerst voelde dat het zomaar verkeerd had kunnen aflopen…



De tweede keer dat ik mijn dochter kwijt was in Ikea. Mijn beste vriendin dacht mijn kind in zo’n tunnelachtige tentsituatie zat op de kinderafdeling van het Zweedse woonwarenhuis. Maar -koekoek- daar zat ze dus niet meer in. Hop, wij weer beide een andere kant op om haar te zoeken. Uiteindelijk heb ik een aantal gele polo’s ingezet om te helpen en daar kwam ze uiteindelijk aanlopen; hand in hand met een meneer van de keukenafdeling. Supervrolijk en lichtelijk verbaasd: “Hoi mam, zijn jullie nou nog steeds hier..?!” Ik was met stomheid geslagen. Als je wil dat ze doorlopen is er geen beweging in te krijgen, maar als je er niet bij bent blijken ze honderden meters af te kunnen leggen zonder te klagen.

Als je met twee volwassenen één kind in de smiezen moet houden kunnen dergelijke situaties dus al voorkomen, laat staan als je met twee volwassenen verantwoordelijk bent voor twee koters. Inmiddels is bij ons de situatie zo dat één volwassene twee kinderen in de gaten houdt. Ik ben slecht in rekenen, maar de kans dat er iets mis gaat, wordt volgens mij gewoon groter. En het blijkt waar. Zo belde mijn ex me op om te vertellen dat onze jongste dochter een Barbie schoentje had ingeslikt…

Ik weet dat onze oudste dochter haar Barbies graag chique aankleedt en vroeg: “Wat voor schoentje…!?! Zo’n laag plat roze gympje? Of een hak? Een hak? Een hoge hak…?” Mijn oudste dochter wist zeker te weten dat het een felroze hakkeschoen was die haar zusje moeiteloos had ingeslikt. Ik zag in mijn gedachten het hakje de maag van mijn dreumes perforeren, maar volgens de huisarts hoefden we ons nergens zorgen over te maken en zou de hakkeschoen er op de natuurlijke manier weer uitkomen…

Een dag later was het zover. Het bleek echter niet om een schoentje te gaan, maar om een roze flesje shampoo met het etiket Shelly Love.  Ik kon wel janken van geluk dat de roze Barbie accessoire het lijfje van mijn lieve dreumes had verlaten. Vervolgens kwam de discussie met de oudste die het zonde vond om het roze flesje weg te gooien, want het was immers de lievelingsshampoo van de Barbies en we konden het toch gewoon schoonmaken?!  Die gedachte zette ik gelukkig snel uit haar hoofd. Daarna haalde ik diep adem, want het gezegde is waar: ‘voor alles moet een eerste keer zijn’, en het hoofdstuk speelgoed opeten hebben we nu dan maar mooi alvast gehad.

Booking.com