avatar
     
Blogs

De Bibliotheekjuf

'Graag de billen op de bank of op de kussens. Ik wil absoluut niet dat er wordt gelopen want dat maakt het voorlezen voor mij véél te onrustig.'

De eerste keer dat we in onze nieuwe woonplaats naar de bibliotheek togen op woensdagochtend vielen we met onze neus in de boter: het was voorleesochtend! En wat hebben we een geluk: elke woensdag om half elf wordt er in de bibliotheek voorgelezen. En soms, is dat heel erg feestelijk. En soms niet… 

Op de bewuste woensdag dat mijn peuter en ik het wekelijkse voorleesuurtje ontdekten nam een bibliotheekjuf met een gemutlich Deutsch accent en een zwart katoenen gilet plaats op een grote stoel in de hoek van de bieb. Een stuk of vijftien peutertjes gingen om haar heen zitten… “Het voorlezen is iedere woensdagochtend om half elf en duurt tot half twaalf” zei ze op informatieve en opgewekte tegen de ouders. Daarna graaide ze wat in een mand en toverde ze een boek tevoorschijn over een olifant. “Wie weet was voor een tier dit is?” “Oliiiifffaaaaaantt!” riepen de kleine mensjes in koor. “Zeer goed!” riep ze trots.

Het voorleesuurtje was bedoeld voor kinderen van 2-4 jaar en het verbaasde me hoe gezellig en vrolijk de peuters bleven luisteren. De bibliotheekjuf betrok ze bij de verhaaltjes en er werden naar hartelust kleuren, dierennamen en getallen geroepen. Na afloop bedankte de voorleesjuf de minimensjes voor hun aandacht en trok ze een boodschappenmandje vol prentenboeken achter zich aan toen ze zwaaiend van het toneel verdween. “Dat was echt leuk” zei mijn kind. Wat we op dat moment niet wisten, is dat wij hier te maken hadden met de invaljuf.

Een kort bruin kapsel en een kort bruin wollen jasje


Een aantal weken later waren we keurig op tijd voor het voorlezen in de bieb op woensdag. Een strenge dame met een kort bruin kapsel, een kort bruin wollen jasje en een ietwat gemaakte glimlach kwam aanlopen en nam plaats in de voorleeshoek. “Graag de billen op de bank of op de kussens” zei ze tegen de peuters die van de partij waren. “Ik wil absoluut niet dat er wordt gelopen want dat maakt het voorlezen voor mij véél te onrustig.”

Twee zusjes van drie hadden nog geen vaste plaats ingenomen. De bibliotheekjuf slaakte een zucht en verzocht de tweeling plaats te nemen op de rode kussens voor de houten bank. Maar de tweeling wilde liever op de fauteuil met panterprint en dat was duidelijk niet de wens van de bibliotheekjuf. Uiteindelijk ging ze akkoord, maar met veel tegenzin: dat kon je zien. Toen de tweeling na drie bladzijden voorlezen met elkaar begon te praten, zuchtte de bibliotheekjuf en vroeg ze de meisjes hun mond te houden. Dit gebeurde niet.

Helemaal de draad kwijt


Kletsend liepen ze van de stoel af en lieten ze zich in de rode kussens op de grond vallen. Lachend van plezier. Niet leuk volgens de bibliotheekjuf: “Dit is niet leuk. We gaan hier niet liggen. We gaan gewoon even zitten. Op de billen.” Ze wilde haar verhaal vervolgen maar was de draad kwijt en dat nam ze Indy en Shanaya kwalijk: “Nu ben ik helemaal de draad kwijt. Omdat jullie niet gewoon even rustig kunnen blijven zitten. Waar waren we nou?!” ” We waren bij de egel” riepen de andere peuters in koor.

De tweeling hield niet op met lachen en praten. “Dit heb ik nog nooit eerder gedaan maar ik ga jullie mama vragen om jullie hier weg te halen? Ja? Oké? Begrepen? Ik kan op deze manier niet voorlezen!”  De bibliotheekjuf keek de moeder van de meiden verzoekend aan en wachtte tot de meisjes uit het zicht waren verdwenen en las daarna verder. Nadat het lezen klaar was richtte ze zich tot de ouders: “Sorry, mensen. Dit is helemaal nieuw voor me. Had ik ze er niet uit moeten sturen? Het is werkelijk de eerste keer dat ik dit meemaak in misschien wel twintig jaar!”

Nationale Voorleesdagen


Afgelopen woensdag was het volgens aankondigingen op deuren en ramen van de bieb niet zomaar een woensdag: ‘Feestelijk voorlezen in verband met Nationale Voorleesdagen’ stond er op het programma. In de hoek van de bibliotheek hingen vlaggen en ballonnen. Stipt half elf begon de bibliotheekjuf haar verhaal: “Vorige week was het groot feest hier! De tijger was jarig! En vandaag is het nog een heel klein beetje feest. Want het zijn nog steeds de Voorleesdagen.  Ze vervolgde: “Het boek ‘Ssst! De tijger slaapt’ staat vandaag centraal omdat een jury, dat is een moeilijk woord voor mensen die ergens over beslissen, heeft besloten dat dit boek het boek van het jaar 2018 is. Maar goed; we gaan gewoon lekker lezen. Net als anders.”

Voordat het voorlezen aanving deelde de assistent van de bibliotheekjuf gestippelde feesthoedjes uit. Geen feest zonder feesthoedje! En toen het verhaal begon, over de tijger die sliep en de dieren die ongemerkt langs de tijger moesten zien te komen, haalde de assistent een grote kartonnen tijger te voorstaan en kwamen er knuffeldieren die aan ballonnen hingen tevoorschijn. De kinderen werden gevraagd mee te helpen, blazen en raden. Een groot succes. Maar dat was nog niet alles. Toen het boek uit was vertelde de bibliotheekjuf dat er nog een knutselactiviteit op het programma stond en begon haar assistent kartonnen maskers en emmertjes met wascokrijtjes uit te delen.

Leuk feestje!


Terwijl ik leesboeken zocht voor mijn andere dochter kleurde de peuter tevreden haar tijgermasker groen, geel, rood en blauw, terwijl ze een bekertje limonade van een dienblad pakte. “Leuk feestje!” riep ze vrolijk. De bibliotheekjuf riep rond om kinderen te complimenteren en bij te sturen.  Het ging van: “Dat doe jij mooi! Leuk zo’n rode neus!” tot “Dat kan jij toch wel véél netter?!” tegen een dreumesje van nog geen anderhalf.

“Dit hebben jullie leuk georganiseerd” zei ik tegen de juf, toen we plotseling naast elkaar stonden en ik minstens tien kinderen ijverig zag krijten. “Wat bedoel je precies?” vroeg ze. “Het voorlezen!” zei ik. “Dit is gewoon het normale voorlezen” antwoordde ze. “En daar is niets bijzonders aan. Dat doe ik elke week. Van half elf tot half twaalf. Een enkele keer neemt mijn collega het van mij over.” “Ja, dat weet ik” zei ik. “We zijn hier vaker geweest. Maar zo met die voorstelling van de tijger, en het knutselen, en de limonade: jullie hebben er echt een feestje van gemaakt. Leuk!”

Vorige week was het echt feest


“Oh, dat bedoel je.” zei ze met een meewarige blik. “Als u van feestjes houdt, dan had u vorige week moeten komen. Toen was het een  echt feestje.  Vandaag is het gewoon voorlezen zoals iedere andere woensdag.  Maar omdat het nog steeds de Nationale Voorleesdagen zijn moesten we het thema van de tijger doortrekken. En het knutselen dat gebeurt hier ook wel vaker.” “Ah, oké” zei ik. “Nou, het is in elk geval vrij feestelijk. De hoedjes, de ballonnen, de limonade.” De bibliotheekjuf was inmiddels weggebeend en mijn peuter had haar masker af. “Nu wil ik naar huis mammie!” riep ze. “Ik ook” zei ik.

Booking.com