avatar
     
Stories

Didi (32) is slachtoffer van ouderverstoting

'Na de scheiding vertelde mijn moeder mij dat mijn vader mij wilde vermoorden'

Didi’s ouders gingen uit elkaar toen zij een peuter was. Haar moeder vertelde Didi dat haar vader een levensgevaarlijke man was die zijn kinderen wilde vermoorden. Didi was daardoor doodsbang voor haar vader en kampt hierdoor vandaag de dag nog met angststoornissen en depressies en heeft PTSS. In 2014 komt Didi erachter dat de verhalen die haar moeder vertelde over haar vader niet waar zijn en dat ze slachtoffer is van ouderverstoting.

Didi werkt drie dagen in de week als vrijwilliger in een bejaardentehuis maar heeft moeite om haar leven verder vorm te geven. Ze leeft met angsten, is depressief en lijdt aan PTSS. Ze heeft geen contact met vrienden of familie en het lukt haar niet een relatie te onderhouden. De oorzaak hiervan is de vechtscheiding van haar ouders en de rampzalige jeugd die ze heeft gehad. Een jeugd vol angsten, leugens en met name onveiligheid.

 Toen Didi drie jaar oud was gingen haar ouders uit elkaar. “Ik was nog heel erg jong maar kan me herinneren dat mijn moeder ons vertelde dat hij drugs gebruikte, agressief en gevaarlijk was en ons wilde vermoorden. Als je dat als kind hoort ben je natuurlijk doodsbang.” In het begin was er nog een bezoekregeling maar Didi’s moeder deed er alles aan dat haar ex de kinderen niet meer zou zien. “Als kind geloof je natuurlijk alles wat je moeder je vertelt, dus ik was blij dat we bij mijn moeder bleven wonen.”

“Ik was altijd bang voor mannen die op mijn vader leken”

Didi groeide op met het idee dat haar vader een levensgevaarlijke man was. Bij haar moeder zou ze veilig zijn, maar in de praktijk was ze altijd bang. Als haar vader voor de deur stond liet haar moeder hem daar gewoon staan. Als klein meisje stond Didi doodsangsten uit voor wat er zou gebeuren als haar vader binnen zou kunnen komen. In de jaren voor de scheiding had Didi’s moeder een affaire met de beste vriend van Didi’s vader. “Vier maanden na de scheiding trouwde mijn moeder met hem en werd de beste vriend van mijn vader mijn stiefvader.”

Didi heeft veel traumatische herinneringen aan haar jeugd. Zo kan ze zich herinneren dat ze met haar moeder, broer en zus in de stad liep en dat ze ineens haar vader tegen het lijf liepen. Haar moeder maande de kinderen om een beddenwinkel in te rennen en de achteruitgang te nemen zodat hij de kinderen niet zou zien. “Mijn moeder maakte ons jarenlang bang. Die angst neem je voor altijd met je mee. Ik was altijd bang voor mannen die op mijn vader leken. Zo renden mijn broertje en ik keer weg voor een man die in de straat achter ons woonde.” 

“Mijn ontwikkeling stopte door alle stress en spanningen thuis”

Didi’s ontwikkeling bleef als klein meisje flink achter. Toen haar ouders uit elkaar gingen sprak ze nog niet en liep ze nog niet. “Mijn moeder heeft me toen ik vier jaar was meegenomen naar de huisarts. Ze dacht dat er iets met me aan de hand was en dat ik misschien geestelijk gehandicapt was. Ik kan me herinneren dat mijn moeder aan vrienden, buren en familieleden altijd vertelde dat ik niet helemaal goed was en dat ze dacht dat ik autistisch was.” Didi werd doorverwezen en onderzocht door artsen en psychologen. Al snel werd duidelijk dat haar ontwikkeling stil had gestaan door alle spanningen thuis en problemen tussen haar ouders.

Als kind was Didi vaak alleen. “Ik kan me herinneren dat ik het liefst op mijn kamer zat om muziek te luisteren. Op school werd ik gepest. Ik heb een pigmentvlek in mijn nek en de kinderen uit mijn klas zeiden dat ik vies was en me niet douchte. Ook was ik als kind een beetje dik. Dat maakt je natuurlijk allebei heel erg onzeker.” Ondertussen vertelde Didi’s moeder haar dat haar vader in de gevangenis zat. En toen ze acht jaar was kreeg ze het nieuws te horen dat haar vader was overleden, maar dit bleek achteraf een leugen.

“Toen ik in mijn examenjaar zat ben ik door mijn moeder het huis uitgezet”

“Mijn moeder was erg gesteld op mijn broer en zus; zij waren haar perfecte kinderen en ik was dat niet. De reden? Ik lijk op mijn vader en dat vond ze lastig. Ik had veel ruzie met mijn moeder. Toen ik naar de middelbare school gingen mijn moeder en stiefvader ook scheiden. Thuis was het niet meer te doen. Toen ik in het examenjaar van de middelbare school zat ben ik door mijn moeder het huis uitgezet. Ze was het helemaal zat, heeft me in de auto gezet en me naar mijn vader gebracht. Ik zie mezelf nog op de achterbank zitten, met de hamsterkooi naast mij, met daarin Hammie de hamster. Mijn zus reed ook mee. Zij mocht daarna met mijn moeder mee terug; ik was niet meer welkom.”

“Van de ene op de andere dag woonde ik bij mijn vader. Ik had die man tien jaar niet gezien en er was mij altijd verteld dat hij een gevaarlijke man was, dus dat eerste contact verliep niet soepel. Je moet je voorstellen dat je op je zeventiende bij tweede vreemde mensen gaat wonen; dat is heel ingewikkeld. Mijn vader en zijn vrouw waren overdag altijd weg en ‘s avonds ook vaak. Achteraf denk ik wel: had ik toen maar met hem gepraat, maar dat deden we niet.”

“Door mijn traumatische jeugd is mijn ontwikkeling niet goed verlopen”

Uiteindelijk ben ik bij mijn vader weggegaan. Ik ben gaan zwerven en ben uiteindelijk in kindertehuizen terecht gekomen. Dat was zo fijn. De mensen die daar werkten kon ik vertrouwen en luisterden naar me. Dat had ik mijn hele jeugd nog nooit meegemaakt. Vanuit het kindertehuis kon ik ‘kamertraining’ gaan doen en kon ik op kamers gaan wonen. Dat heb ik een tijd met begeleiding gedaan en daarna ben ik op mezelf gaan wonen.

Didi oogt en klinkt jonger dan 32 jaar en dat is direct ook haar grootste frustratie. “Mensen denken dat ik 22 ben. Misschien is het leuk als je 50 bent en je word 40 geschat, maar als je 32 bent en mensen denken dat je 22 bent, is dat echt niet leuk!” Didi realiseert zich dat haar geestelijke ontwikkeling door haar traumatische jeugd niet goed is verlopen. Ze is ervan overtuigd dat ze zich beter en anders had ontwikkeld als ze zich in haar jeugd wel veilig had gevoeld. 

“Hij wilde ons niets aandoen, hij wilde ons niet vermoorden; hij wilde ons bij zich hebben”

In 2014 zoekt Didi’s vader ineens weer contact om haar te vertellen dat hij ernstig ziek was. “Hij belde me elke dag. Ook stuurde hij me een lange mail waarin hij schreef dat mijn moeder ons heeft gehersenspoeld en dat de waarheid anders is dan mijn moeder zegt. Ik ben toen direct naar Den Haag gegaan om mijn vader op te zoeken. We hebben heel lang gepraat en hij heeft me mijn dossier van jeugdzorg laten inzien.”

Mijn vader heeft me duidelijk gemaakt dat hij er alles voor over had om ons te blijven zien. Hij wilde ons niets aandoen, hij wilde ons niet vermoorden; hij wilde ons bij zich hebben. Het feit dat mijn moeder zijn kinderen compleet bij hem weghield maakten hem radeloos en agressief. Ik snap dat nu ik erop terugkijk heel erg goed: stel je voor dat je kinderen van je worden afgepakt.”

“Door ouderverstoting verliezen duizenden kinderen per jaar een van hun ouders”

“Ik geloof mijn vader. Mijn broer en zus willen zijn kant van het verhaal niet horen en hebben nog steeds geen contact met hem gezocht, maar onze ontmoeting heeft voor mij veel betekent. Sinds de dag dat ik met mijn vader heb gesproken ben ik mijn moeder, broer en zus kwijt geraakt. Mijn broer en zus geloven mijn moeder en vinden mij degene die het gezin heeft ontwricht. Ik ben daar heel erg verdrietig over maar kan daar niets aan veranderen.”

“Wat me boos en verdrietig maakt is het feit dat mijn moeder heeft bepaald dat wij voor haar kozen en niet voor mijn vader. Een kind hoeft niet te kiezen tussen twee ouders: nooit. Door ouderverstoting verliezen duizenden kinderen per jaar een van hun ouders. Vaak zijn dat de vaders, maar helaas komt het ook nog steeds voor dat kinderen hun moeder verliezen.”

“Ik ben bang dat ik geestelijk niet stabiel genoeg ben om een gezin te starten”

“Als kind geloof je wat je verzorgende ouder je vertelt. Je gelooft de verhalen dat de ouder die je niet ziet slecht is. Je denkt er als kind ook niet over na na dat je andere ouder zijn kinderen niet meer ziet… Je gaat door met je leven zonder je biologische en verstoten ouder. Die ouder mis je ook niet want er worden zoveel verschrikkelijke verhalen over die ouder verteld dat die in je geheugen blijven.”

Didi is nu 32 en waar ze heel erg emotioneel van wordt is dat ze geen contact meer heeft met haar broer en zus. Beide hebben kinderen gekregen, die Didi door het verbroken contact nog niet heeft gezien. Didi wilde vroeger zelf graag kinderen maar inmiddels heeft ze daar gemengde gevoelens bij. “Aan de ene kant wil ik niets liever dan huisje, boompje, beestje, maar ik ben ook bang dat ik geestelijk niet stabiel genoeg ben om zelf een gezin te starten.”

“Een kind heeft recht op beide ouders”

De belangrijkste boodschap die Didi heeft voor iedereen die haar verhaal leest is dat je je als ouder ten alle tijden moet beseffen dat je vanuit het belang van je kind moet handelen na een scheiding. Een kind heeft recht op beide ouders. Beide tantes en ooms en beide opa’s en oma’s. Een ouder mag niet beslissen dat deze contacten zomaar worden verbroken. In Nederland wordt er weinig aandacht besteed aan ouderverstoting en daar wil Didi verandering in brengen. Om die reden vertelde zij ons haar persoonlijke verhaal.

Didi schrijft een blog over haar jeugd, de vechtscheiding van haar ouders en ouderverstoting. Door haar verhaal te delen hoopt ze mensen meer informatie te geven over wat de impact van ouderverstoting is. Wil je meer weten over ouderverstoting, reageren of in contact komen met Didi? Stuur een mail naar [email protected]

Booking.com