avatar
     
Blogs

Autoroute du Soleil

1000 km, 3 kinderen, 2 volwassenen, 1 auto, 0 dvd schermen

Met drie kinderen (bijna 2, 5 en 11) naar Zuid Frankrijk. Vroeger deed ik dat iedere zomer en omdat ons gezin bestond uit maar liefst acht personen gingen we met twee auto’s. Zonder mobiele telefoon, zonder dvd schermen en met de rode eend van mijn moeder. Dan zou het ons toch zeker ook wel met de helft minder kinderen en airco moeten lukken? Je zou denken van wel, maar toch vond ik het spannend: de reisduur was vorig jaar 41 minuten van deur tot deur. 

Mijn ouders hebben zes kinderen waarvan ik de één na jongste ben. Lange tijd had mijn vader een busje waar we allemaal inpasten, later gingen we met twee auto’s op vakantie. Mijn vader uiteraard voorop en mijn stoere moeder in haar eend met mij en mijn jongste broertje op de achterbank achter hem aan. Mijn oudste zus zat naast mijn moeder met De Kaart. Mobiele telefoons hadden mijn ouders niet dus als de Deux Chevaux een afslag moest nemen omdat mijn broertje moest plassen of ik gillend achterin zat omdat ik door een wesp werd geplaagd, diende mijn vader dat in de gaten te houden zodat ze elkaar niet kwijt raakten. Ik heb fantastische herinneringen aan de vakanties in mijn jeugd. We gingen naar campings met grote, groene, schaduwrijke plaatsen want we sliepen als kinderen in kleine tentjes en hadden dus flink wat ruimte nodig. Ik denk niet dat ik toen ik klein was doorhad dat we op een rondreizend circus leken. Al onze tentjes hadden namen zodat we ze niet per ongeluk door elkaar konden halen. Als we spraken over Het Jubeltje wisten we allemaal dat we het hadden over de tent van mijn oudste zus; die met het gele vlaggetje bovenop.

“Vijf dochters en één zoon van uiteenlopende leeftijden en ieder jaar slaagden mijn ouders er in om een plek te vinden waar iedereen zichzelf kon zijn”

Toen wij vorige week onze Jeep volstouwden en in de stromende regen de dakkoffer probeerden dicht te duwen ging het weer door mijn hoofd: ‘hoe deden mijn ouders dat toch?!’ We hadden namelijk allemaal onze eigen gezellige tentjes, maar ook allemaal een eigen slaapzak, zaklamp en ‘laagzitter’. Ik ben er nog niet uit of de laagzitter een bekend fenomeen is onder kampeerliefhebbers of een zelfbedacht woord van mijn ouders. Ook hadden we ieder onze eigen walkman- en later discman en toilettas met tandenborsteldoosje, zeepdoosje met blokje zeep en spiegeltje. Vijf dochters en één zoon van uiteenlopende leeftijden en ieder jaar slaagden mijn ouders er in om een plek te vinden waar iedereen zichzelf kon zijn, kon doen waar hij of zij van hield en waar we met z’n allen genoten van het Franse leven met stokbrood en veel kaasjes, bezoekjes aan de markt, zonnebloemvelden, buiten koken en laat opblijven. Nu ik zelf kinderen heb besef ik me pas hoe knap het is dat ze ieder jaar weer en fantastische vakantie voor ons verzorgden.

Frankrijk is nog altijd het land waar ik het liefste ben. De ruimte, de graanvelden, lavendel, zonnebloemen, supermarkten, luiken, bloemen, mensen, zon… Ik hou er zo van. Een paar weken geleden was ik zonder kinderen een paar dagen in Parijs en deed ik een schrijfcursus in de Dordogne en nu zijn we hier met z’n allen. En… We did it! We hebben twee dagen gereisd met een volle achterbank zonder dat er een dvd scherm aan te pas is gekomen. In het kader van ‘De Walkman’ hebben we onze oudste dochter een V-Tech Kiddizoom cadeau gedaan. Af en toe zong ze heerlijk mee met K3 en haar lievelingsnummers uit de top 40. De jongste was daar niet heel erg van gecharmeerd (“Shhht! shhht! stop!”) maar ik kan niet anders zeggen dan dat ze het alledrie voortreffelijk hebben gedaan. Er werd geslapen, er werd plezier gemaakt, af en toe een beetje ruzie en we namen geregeld een pauze zodat de twee kleinste snorkels even konden rennen.

“Na het voltooien van de quiz met bingokaarten kreeg eenieder een klein presentje van de boekhandel. De dankbaarheid was voelbaar groot.”

De gelamineerde routekaart was een ware hit en ook scoorden we met onze zelfbedachte quiz. Na een aantal juiste antwoorden mocht er namelijk een ANWB achterbankbingokaart gespeeld worden. De een nam dat wat serieuzer dan de ander (“Ben je klaar? Heb je het vliegtuig ook al?” “Nee, maar die zie ik nergens dus die heb ik gewoon afgestreept!”) maar plezier hadden ze allemaal. De opdracht: “Zwaai naar iemand in een auto en zorg dat diegene naar je terug zwaait” leverde grote hilariteit op toen een dwergachtige rokende vrachtwagenchauffeur degene was die enthousiast terug wuifde. Na het voltooien van de quiz met bingokaarten kreeg eenieder een klein presentje van de boekhandel. De dankbaarheid was voelbaar groot. Ook scoorden we hoge ogen met het snoeptrommeltje dat ik af en toe onder mijn stoel vandaan toverde. Noem me een ouderwetse en burgerlijke moeder, but we did it! En ik ben er trots op.

Booking.com