avatar
     
Blogs

NEE!

'Als er iemand Koningin te veel hooi op haar vork nemen is ben ik het wel'

In een aflevering van de Netflix serie Grace and Frankie deed de volgende situatie zich voor: Grace en Frankie zaten in de put, verveelden zich en spraken met elkaar af dat ze op stap gingen en de hele avond op alles “ja” zouden zeggen. Waarom? “Saying yes to everything would create amazing experiences out of your comfort zone.” En zo geschiedde.

Vervolgens ontsproot bij mij de vraag of ik het leuk zou vinden om een avond met die instelling op pad te gaan? Met een diepe zucht kwam eigenlijk tot een andere conclusie: ik zeg al zoveel ‘ja’.  Niet omdat ik geen ‘nee’ durf te zeggen, maar als er iemand Koningin te veel hooi op haar vork nemen is ben ik het wel. Met talloze tot de nok toe volgepropte weekenden en avonden tot gevolg (naast een fulltime werkweek).

“Al zoekende naar iets wat ‘Kurkuma’ heet delegeer ik telefonisch taken aan vriendlief”

Op zaterdagochtend een half uur later dan gepland opstaan voelt als een race tegen de klok; bij het staande ontbijt flans ik al een luiertaart in elkaar (toen iemand vroeg of ik dat misschien kon doen zei ik uiteraard: ‘ja’) om vervolgens door te racen naar de supermarkt, want ondanks dat ik vanmiddag naar twee verjaardagen ga (zijn die bol.com cadeaus wel al binnen?!) komen er ook vrienden eten vanavond (dat kan toch wel bij jou?! -‘ja’) en die wil ik wel iets lekkers voorschotelen. Dus sta ik met het meest ingewikkelde Ottolenghi recept in een winkel. Al zoekende naar iets wat ‘Kurkuma’  heet delegeer ik telefonisch taken voor die ochtend aan vriendlief en (als hij dit helemaal zat is) aan mijn backup, mijn superplanning-moeder.

Als we die middag, vijf minuten voordat onze gasten arriveren, ons huis weer instormen begin ik als een wervelwind onze troep te verstoppen (ja verstoppen, niet opruimen- dat kost te veel tijd). Mijn vriend  trekt al zuchtend een biertje uit de koeling. “Ehhhh neee. Jij moet beginnen met snijden!” Zeg ik pinnig. “Snijden?” Vraagt hij. “Ja… die zeventig soorten groenten die nog een uur in de oven moeten.” Ik wijs naar het propvolle groentenvak in de ijskast. – eyeroll- “Waarom kunnen we niet gewoon patat halen?” Is zijn antwoord. “Nou omdat ik al te dik ben en je wil vrienden geen zooi voorschotelen.” (Te allen tijde moet er tenslotte gewerkt worden aan de ideale Pinterestverantwoorde-gastvrouw -reputatie). Over te dik gesproken, eigenlijk wil ik ook nog even sporten, misschien kan dat nog wel als ze op tijd weggaan bedenk ik me… Eenmaal aan tafel vragen ze lief hoe het met me gaat. En mijn antwoord is eigenlijk altijd hetzelfde STOMME antwoord; druk-druk-druk…

“Na een aantal weken van dit ‘geraas door het leven’ loop ik volledig tegen mezelf aan”

Spontaan iets met mij willen afspreken? Haha- ben je wel helemaal lekker?  Zonde want ook uit onderzoek blijkt dat spontane afspraken stiekem het allerleukst zijn. Na een aantal weken van dit ‘geraas door het leven’ loop ik volledig tegen mezelf aan: krijg ik een gigantische puist, word ik ziek, of moet ik ineens huilen om niets.  “Doe dan toch ook gewoon eens wat rustiger aan”. Hoor ik veelal om mij heen. “Maar ik vind het allemaal zó leuk, en ik wil niets missen en/of iemand teleurstellen.”

Maar geniet ik nou écht van al die mensen en momenten? Of ben ik al lang blij dat ik bepaalde afspraken gehaald heb? Je voelt het aankomen; het is tijd. De komende periode zeg ik gewoon een keertje ‘nee’. Zoals elke tweejarige ook door een nee-fase heengaat, zo moet ik dat misschien ook maar weer eens doen. “Nee ik kom niet helpen verhuizen.” “Nee ik kan niet op je katten passen.” “Nee ik kom niet op je verjaardag.”

Mijn voornemen is om kwaliteit boven kwantiteit te plaatsen bij de mensen om wie ik geef. Heerlijk lijkt me dat, nee daar zeg ik geen nee tegen.

Liefs Eef

PS) Nou ben ik nieuwsgierig, als jij dit ben jijzelf nagaat; Wat zou dan eens goed voor jou zijn? Een periode van ‘ja’ of een periode van ‘nee’?

Booking.com