avatar
     
Travel

Koningin van het hostel

'De oversekste Fransman had zichzelf uitgeroepen tot koning van het hostel, omdat hij er al het langst verbleef'

Populariteit, je hebt er je hele leven mee te maken. Vanaf het moment dat je naar school gaat, word je haast automatisch in de hokjes ‘populair’ of ‘niet-populair’ geplaatst. De populaire kinderen zijn vaak de leiders van de groep, degenen die besluiten wat er gedaan wordt. Ikzelf viel een beetje buiten de twee categorieën, ik was niet een van de leiders maar hoorde wel vaak bij de populaire groepjes op school, werk en de hockey. Je zou me misschien een meeloper kunnen noemen, maar dat was voor mij op dat moment prima. Ik heb, zeker vroeger, nooit de ambitie gehad om de leider van de groep te zijn. Ik vond alles altijd wel prima en volgde zonder al te veel problemen de rest. En om eerlijk te zijn, ik heb me nooit zo bezig gehouden met deze rangordes.

Totdat ik hier in Australië aankwam. Ik ben nu ruim drie maanden in het land, waarvan ik er ruim twee in de stad Melbourne heb doorgebracht. En in die twee maanden heb ik voornamelijk in het hostel Europa gewoond. Wat een opzichzelfstaand feit is, is dat het leven in een hostel compleet anders is dan het gewone leven dat ik in Nederland had. Je deelt badkamers, de keuken en uiteraard je kamer met (normaal gesproken) complete vreemden. Het is iets waar je absoluut even aan moet wennen. Een andere interessante ondervinding aan hostel Europa was, dat hier enorm veel Duitsers en Fransen verbleven die als kliekjes bij elkaar hangen. Ik als nuchtere Nederlandse viel eigenlijk direct al buiten de boot. Dit maakte het lastig om nieuwe vrienden te maken. Maar dat veranderde allemaal toen ik in de beruchte kamer 116 kwam te liggen. Kamer 116 is een achtpersoonskamer en op het moment dat ik daar voor langere tijd introk, sliepen er op deze kamer voornamelijk meiden die al langere tijd in het hostel verbleven; de ‘longtermers’. Aangezien ik ook al een tijdje in het hostel verbleef, raakte ik al snel bevriend met een aantal van deze meiden. En via hen kwam ik in contact met een groot aantal andere longtermers uit andere kamers.

“Op zijn zachts gezegd was mijn groep de meest interessante uit het hele hostel”

Niet onze nationaliteit, maar het feit dat wij allemaal voor een langere tijd in het hostel waren, maakte ons tot een groep. En naarmate de weken verstreken en wij er allemaal nog waren terwijl alle doorreis mensen kwamen en vertrokken, maakte ons hecht. Op zijn zachts gezegd was mijn groep de meest interessante uit het hele hostel. Een perfecte mix. Er was een artistieke Engelsman, een altijd lachende Spaanse, een oversekste Fransman, een Australische Zweedse, een Nederlands paardenmeisje, een Belgische au-pair, een overwerkte Italiaan, een Iraanse student en een te schattig Frans stelletje. En ikzelf.  We waren altijd, dan wel gedeeltelijk of helemaal voltallig, in de keuken te vinden. Die vriendschap maakte het leven in een hostel een enorm stuk dragelijker.

Maar in de loop der tijd ontstond ook in onze groep een zekere hiërarchie met leiders en volgers. Zo had de oversekste Fransman zichzelf al meerdere malen uitgeroepen tot koning van het hostel, omdat hij er al het langst verbleef. Toen kwam de vraag, wie is de koningin? Toen waren opeens alle ogen op mij gericht. Zonder dat ik het zelf doorhad, was ik een van de leiders van de groep geworden. Als we iets wilden doen, maar niet precies wisten wat, nam ik het doorslaggevende besluit. Als we iets gingen drinken of eten was het aan mij om te beslissen waar. En iets wat ik zelf heel leuk vind; ik heb mijn groep het kaartspel Pesten geleerd en we hebben wel honderden potjes gekaart. Ik hoorde laatst van een van mijn vrienden dat ze het spel ‘Het Meike Spel’ hadden genoemd, hoe leuk?! Ondertussen ben ik vertrokken uit het hostel en heb ik mijn eigen kamer in een toffe buitenwijk van Melbourne. Ik heb mijn status als koningin van het hostel dus ook moeten opgeven. Maar voor zolang het duurde, was het stiekem toch wel erg leuk om eens de koningin te zijn.

Booking.com