avatar
     
Blogs

Oneerlijk

Geluk is geen kathedraal, misschien een klein kapelletje

Soms is het leven zo verwarrend en hard. Afgelopen week heb ik de verjaardagen van mijn meisjes gevierd. In dezelfde week ben ik naar een begrafenis geweest van een 19-jarige knul. In de bloei van zijn leven… zo weggerukt. Hoe ga je dit in hemelsnaam verwerken als ouder zijnde. Niet alleen als ouder, maar daar denk ik nu in het bijzonder wel aan. Hoe dan?! Daar is geen handleiding voor. De pijn en machteloosheid waren voelbaar. Hartverscheurend.

De volgende dag kwamen er drie puberdames een feestje vieren en logeren. Zo zorgeloos. Genoten heb ik van het schouwspel, welke ze ongemerkt weggaven. Mijn gedachten vlogen ook iedere keer terug naar de dag ervoor. Het leven is zo dubbel, raar en volstrekt oneerlijk.

“Jemig, T…je hebt een pukkel op je kin.”

“Nee, jij dan. Jij hebt een pukkel tussen je schouderbladen en er groeit haar op.”

Gierend van de lach rolden vier dames over de bank. En ik moet denken aan mijn favoriete gedicht.
Geschreven door Toon Hermans.

 

Geluk is geen kathedraal,

Misschien een klein kapelletje.

Geen kermis luid en kolossaal,

Misschien een carrouselletje.

Geluk is geen zomer van smetteloos blauw,

Maar nu en dan een zonnetje.

Geluk dat is geen zeppelin,

’t is hooguit ’n ballonnetje.

Booking.com