avatar
     
Blogs

Vamos met de familie Pos – Aflevering 3

'Ilona heeft na een slapeloze nacht in de pikdonkere jungle vooral behoefte aan vierentwintig glazen wijn'

De Posjes zijn een week op rondreis door Zuid Amerika en inmiddels helemaal klaar voor het carnaval in Rio de Janeiro. Samen met terrorclown Tycho storten ze zich in het feestgedruis. De kapitein en de prinses genieten van de verkleedpartij en de muziek en kunnen ook het grootste carnavalsfeest afstrepen van hun bucketlist. Op naar Copacobana beach, waar Ilona in haar zwarte jurk ietwat overdressed is naast de vele dames in string.

Vlak voor zonsondergang verhuizen de Posjes naar een baaitje verderop. Op het zandstrand van Ipanema beach probeert Ilona haar twee terrorclowns te bewegen uit de zee te komen voor een familyselfie, maar dat valt nog niet mee. Als ze ze smeekt “gun mij ook wat..!” zijn de mannen bereid op de foto te gaan voor het perfecte plaatje. Hebbes! De zonsondergang zelf missen ze vervolgens doordat ze een onscherpe selfie aan het maken zijn, maar dat mag de pret niet drukken.

Na een bezoek aan de lokale supermarkt proberen Stephan en Ilona de kinderen een kleine spreekbeurt te geven over het fenomeen ‘de telefooncel’, maar het is niet zo dat dat de jongens ook maar enigszins iets kan schelen. Zij verheugen zich vooral op hun zojuist ingeslagen blikje Fanta. Maar voordat het zover is moeten De Daltons eerst nog op het strand zien te komen. Had Ilona nu maar haar stevige wandelschoen aangedaan, want de weg naar het strand is op zijn zachtst gezegd nogal pittig. Dat zij als enige naar het strand toelopen terwijl tientallen mensen het strand verlaten weerhoudt ze er niet van om door te gaan. Maar de metershoge golven slaan tegen de rotsen aan en de stroming is flink. Als ze eindelijk op het strand arriveren genieten de heren van de hoge golven en vindt Ilona het voornamelijk doodeng maar dat is volgens haar zoon Bjorn niet zo gek want: “mama vindt alles eng.” Vamos!

De tweedaagse jungletrip stond niet op Ilona’s bucketlist


De Posjes vliegen van Rio de Janeiro naar Bogota, de hoofdstad van Colombia. Een land dat Steef doet denken aan Jody- Que Si Que No-Bernal. Op de luchthaven pakken ze nog even een ‘bekende’ personality mee; alle vier geen enkele clue wie het is, maar een foto van de beroemdheid hebben is in the pocket. Ilona: “zoeken we later wel op wie het is!” In Bogota arriveren ze in een gezellig hotel waar de eigenaar Nederlands spreekt. Ze verblijven één middag in Bogota voordat ze weer verder reizen, dus duiken meteen de stad in. Steef stelt dat wanneer je een ‘balletje op heb’ dat je zo naar beneden kan rollen door het stijle straatje. Ilona merkt op dat je hotel in dat geval wel beneden moet staan.

Het Bolívar plein in Bogota kenmerkt zich vooral door de grote hoeveelheid duiven, die Bjorn en Tycho besluiten te gaan voeren. Ilona heeft haar portie losvliegende en -lopende dieren al gehad en is blij als ze samen met haar mannen een bakkie kan gaan doen in een café. Daar legt reisleider Steef alvast de plannen voor de volgende dag uit: ze vliegen een dag later namelijk richting de jungle, waar ze ook een nachtje blijven slapen. Ofwel: ze gaan nu het avontuur beleven dat Stephan zo graag met zijn jongens wil meemaken. De tweedaagse jungletrip stond niet op Ilona’s bucketlist maar ze is wel zo wijs geweest om haar waterdichte roze boots aan te trekken. Maar helaas zijn deze niet jungleproof en krijgt ze kaplaarzen tot aan de knie mee voor vertrek. Dat belooft niet veel goeds… Haar commentaar: “alles voor de kinderen!”

Haar enkel is dik, ze vindt het doodeng en verlangt naar een glas bubbels


Na een boottocht van twee uur arriveren de Posjes in het donker in de jungle. Stephan: “Bjorn! Rustig! Alleen rust kan ons redden!” Het aangelegde pad blijkt een wassen neus, al snel zakt Ilona met haar laarzen meters diep in de modder. Stephan vindt dat ze piept als een tachtigjarige maar gelukkig kennen Bjorn en Tycho geen angst: “het is gewoon een beetje glibberig!” Bij een korte stop in een klein dorpje besluit Ilona om in iemands woonkamer, pal naast een slapende baby drie liter water uit haar laars te gooien. Haar enkel is dik, haar nagel gescheurd, ze is doodsbang in het donker en verlangt duidelijk naar een glas bubbels, maar er zit niets anders op dan de gifkikkers te trotseren en door te lopen tot ze bij de eindbestemming zijn. Na uren lopen vindt Tycho het wel eventjes gezegend met het avontuur: hij duikt op het kamp zijn hangmat in en slaapt binnen no-time. Stephan en Ilona dineren bij kaarslicht en als het ondanks de regen, de modder en de muggen heel erg even romantisch lijkt te worden, voelt Ilona -ARGHH!- een beest. Bjorn: “WAT NU WEER!?”

Na een helse nacht gaan de Posjes de volgende dag weer terug naar de geciviliseerde wereld; nog een nacht in de jungle is allesbehalve wat ze ambiëren. Toch hebben ze nu het licht is nog wel een leuke tocht terug naar de boot; Colombianen laten Bjorn en Tycho slingeren aan lianen en de kinderen komen beesten tegen die Ilona liever niet over haar hand laat lopen. Zij heeft na een slapeloze nacht in de Zuid Amerikaanse jungle vooral behoefte aan vierentwintig glazen wijn. Maar: de kinderen hebben genoten, en als kinderen genieten zijn ouders gelukkig. Toch? Enne.. Mag ik de stoere Bjorn en Tycho nog even complimenteren? Ik denk dat mijn dochters het kamp niet hadden gehaald…

Tot volgende week!

Booking.com