avatar
     
Blogs

Mama, vandaag wil ik klein zijn…

'We hoorden vogels fluiten en voeten op het zandpad van hardlopers. Af en toe een 'goeiemorgen!' en verder niets' 

Tags:

Zondagochtend was ik met mijn dochters op de hei. Ze bouwden samen een hut. Een dikke laaghangende tak van een boom diende als nok van het dak en daartegenaan stapelden ze lange takken. Er ontstond een kleine tipitent van takken waar ze vervolgens een uur lang in speelden. Toen ik mijn jongste dochter vanochtend vroeg wat ze wilde gaan doen antwoordde ze resoluut: “naar onze hut! Gezellig met koffie mee!”

Ik vulde een thermoskan met koffie en een fles met limonade, we schilden appels en pakten mandarijnen in en Belle zocht drie dekentjes uit. Eén voor in de hut, één voor op het gras naast de hut en één om onder te liggen als het koud zou worden. Je kunt maar beter goed voorbereid op pad gaan. Toen we op de hei bij de geheime hut arriveerden brak de zon door de wolken. Hondenbaasjes met vrolijke viervoeters genoten zienderogen van de dinsdagochtendwandeling en wij lagen op het kleed op het gras. We hoorden vogels fluiten en voeten op het zandpad van hardlopers. Af en toe een ‘goeiemorgen!’ en verder niets.

“Is koffie lekker?” vroeg Belle. “Proef maar!” zei ik. Ze doopte haar vingertje in de inmiddels lauwe koffie en likte hem af. “Héél lekker hoor!” vond ze. Toen vroeg ze of ze mijn volgende kopje koffie voor mij mocht inschenken. Dat mocht van mij. Op haar hurkjes leerde ik haar hoe je de thermoskan van het slot afhaalt en schonk ze de dop van de kan halfvol met koffie. “Wat ben jij toch groot” zei ik, toen ze me heel voorzichtig en proberend niet teveel te wiebelen het kopje lauwe koffie gaf. Ze lachte trots en ging toen met haar hoofd op mijn buik liggen. Ik dronk mijn koffie en zij liet een grote zwarte mier over haar vingertoppen lopen.

Toen keek ze naar de takken van de boom waar we onder lagen en daarna keek ze me aan: “Mama?” “Ja?” “Vandaag wil ik niet groot zijn. Vandaag wil ik iets wat klein zijn.” Ze kroop op me, trok de derde deken over ons heen en draaide zich op haar zij. Ze strekte haar arm uit om met haar vingertoppen het gras te kunnen aanraken en zei toen: “Is dat goed?” “Dat is heel goed.” antwoordde ik. Toen deed ze haar ogen dicht en lagen we een kwartier zwijgend in de zon op het gras. Er kon geen mindfulness of yogaoefening tegen op. 

Booking.com