avatar
     
Blogs

Mijn haat-liefde verhouding met Marktplaats

'Terwijl de deur nog maar half open was beende ze op een snelwandeltempo naar binnen terwijl ze met haar ogen zocht naar de stapel tweedehands servies'

Afgelopen weekend heb ik een start gemaakt met een zeer grondige en grootse opruimactiviteit in mijn eigen huis, wat resulteerde in twee keer naar de stort rijden, vier dozen spullen voor de plaatselijke kringloop en een doos ‘Marktplaats spullen.’ Marktplaats… Soms ben je er ineens heel erg voor in de mood- om al snel weer de deksel op je neus te krijgen. 
Marktplaats. Je moet er voor in de stemming zijn. En één keer in de zoveel tijd ben je dat. Je plaatst een aantal advertenties van spullen die je niet meer nodig hebt en als de eerste biedingen binnenstromen ben je blij dat je je gebruikte spullen niet weg hebt gedaan. Ach, wat voelt dat goed om iemand blij te maken met die nachtkastjes waar je zelf op bent uitgekeken, en wat enig om het ledikant van je baby te verkopen aan een tienermoeder die héél blij is dat ze er eentje voor weinig heeft gevonden. Als het goed gaat maakt verkopen via Marktplaats me werkelijk dolgelukkig. Maar weegt dit geluk op tegen de vele ergernissen?

Ik ken mensen die op Marktplaats ruzie krijgen over de daadwerkelijke koop of het maken van een afspraak. Zo ken ik iemand die geregeld ruzie krijgt in de Marktplaats berichten-functie met wildvreemde, hondsbrutale volwassen mensen. Zo kreeg zij ineens uit het niets berichten als: “Waarom reageert u niet, ik ga u opgeven als oplichter!!!” of: “Ik kom deze vanavond om 20.uur ophalen wat is uw adres.” terwijl ze überhaupt nog geen koop gesloten had. Of het begint vriendelijk: “Dag mevrouw. Kan ik ze zaterdag ophalen? De andere stoelen passen totaal niet!” En een uur later: “Wat een verkoper zeg echt een lachertje!!!!!”

Bezeten blik


Bij mij gaat het er op de chat altijd nog zeer vriendelijk aan toe. Wel hap ik soms wat te snel. Veertien euro voor zeven gebaksbordjes van Blond Amsterdam? Prima! Verkocht! Om vervolgens biedingen van achttien, twintig en vijfentwintig euro binnen te krijgen. Maar, eerlijkheid duurt het langst, dus ik houd het keurig bij de deal die ik maak met het achttienjarige meisje die stage loopt en voor haar uitzet spaart. Waarom die types je altijd zoveel veel over hun privé-leven vertellen is mij een raadsel, maar kan ik juist waarderen. Over tot de koop.

De stagiaire stuurde dat ze de bordjes op wilde halen na haar stage. Om precies te zijn iets na 17.00 uur ’s avonds. Toen ik aangaf dat ik op dat tijdstip niet thuis ben, maakten we een afspraak op woensdagmiddag 15.00 uur. De student, die afhankelijk was van iemand die haar een lift kon geven, vroeg me op woensdagochtend of ze eventueel ook ‘in de ochtend’ kon komen. Nu vind ik ‘in de ochtend’ een nogal breed begrip. Wie is er op zijn vrije dag de hele ochtend thuis? Ik niet.

De bezichtiging

Ik gaf de student aan dat ik ervoor zou kunnen zorgen dat ik thuis zou zijn op het tijdstip dat ze zou arriveren en vroeg haar hoe laat dat was. Dat was al een moeilijke vraag. Het had te maken met een vriend, een auto, en van alles en nog wat. Ze hield me op de hoogte van alles. Zo regelde ze een lift en raakte ze in paniek toen de navigatie haar naar Baarn leidde, omdat ze zo suf was geweest alleen een straatnaam in te voeren en geen plaatsnaam. Anyway, een half uur nadat we hadden afgesproken belde er een student aan op sportschoenen, met een rugzak op haar rug en een bezeten blik in haar ogen…


Terwijl de deur nog maar half open was beende ze op een snelwandeltempo naar binnen terwijl ze met haar ogen zocht naar de stapel tweedehands servies. “Ik heb de gewoonte om alles uitvoerig te controleren omdat ik het helaas al te vaak heb meegemaakt dat ik niet tevreden was over de kwaliteit” zei ze in een razend snel tempo, terwijl ze zich installeerde voor de bezichtiging. “Ik heb al meerdere keren meegemaakt dat ik niet kon overgaan tot koop” zei ze met een waarschuwende blik, terwijl ze het bovenste bordje van de stapel van zeven twee centimeter voor haar ogen liet ronddraaien.

Wat doe je?

Als een ware pro die een antieke set servies moest beoordelen voor het programma tussen Kunst & Kitsch zat ze daar. Aan onze tafel. Terwijl mijn dochter en ik toekeken hoe ze uitgebreid de tijd nam om alles tot in de puntjes in haar op te nemen. “Deze is prima” zei ze, terwijl ze goedkeurend knikte en een van de bordjes aan de linkerkant wegzette. “Ik heb inmiddels achttien van deze bordjes bij elkaar gespaard, omdat ik in de positie ben dat ik ruim de tijd heb om mijn uitzet bij elkaar te sparen. Ik ben pas achttien en heb het voorlopig nog prima naar mijn zin bij mijn ouders” zei ze terwijl niemand haar iets vroeg.

“Wat doe je??” vroeg mijn tweeënhalf jarige huisgenote argwanend vanaf haar TrippTrapp. “Wat ik doe?! Ik controleer deze stapel serviesgoed!” zei ze met een vrolijke stem om mijn kind op haar gemak te stellen. Daarna kreunde ze. “Oei…” Ze hield nu een bordje in de lucht, op ooghoogte, en liet het bordje met duim en wijsvinger wat heen en weer kantelen. “Het is heel slecht te zien, maar hier lijken wat krassen op te zitten.” Ik herinnerde de student er aan dat ze te maken had met een stapel tweedehands serviesgoed, maar volgens haar waren er genoeg mensen die servies puur hebben ter decoratie in de kast. Hell no. Deze bordjes waren overduidelijk gebruikt om taart van te eten…. 

Alle tijd!


Na vijf minuten die minimaal twee uur leken te duren keek de sportieve student op. “Vier wel, drie niet” zei ze tevreden. “Ik verzamel dit servies nu al tijden en ik moet helaas zeggen dat er drie bordjes niet door de keuring heen zijn gekomen. De overige vier neem ik graag van je over.” Kleine stilte. Ze ritste nu haar rugzak open en pakte haar portemonnee. “Veertien euro voor zeven maakt twee euro per stuk maakt acht eurootjes, heb je twee terug?” Voor de deur stond een Mitsubishi Colt te draaien. De student gebaarde degene die ze voor haar karretje had gespannen dat ze er aankwam. “Een vriend van mij heeft me een slinger gegeven. Geen haast hoor, we hebben alle tijd!” zei ze nu vrolijk.

Alle tijd? Alle tijd? Ik keek op de klok. Ben ik nu de hele ochtend al in de weer met een achttienjarige snotneus die de ballen heeft om drie van mij perfect gefotografeerde gebaksbordjes af te wijzen en me nu acht euro wil geven voor de vier bordjes die haar persoonlijk wel aanspreken? Nee.” zei ik. “Ik heb niet twee euro terug. Ik verkoop de gehele set gebruikte gebaksbordjes en ik verkoop de bordjes niet los.” Die zag ze niet aankomen. Maar professioneel als ze was legde ze zich de situatie neer. “Dan moet ik mijn bod nu terugtrekken en annuleer ik de koop” zei ze, alsof het haar idee was. Daarna beende ze naar de deur. “Ik vind die wel een beetje raar” zei mijn peuter toen we de deur dicht hoorde vallen. “Ik vind die ook wel een beetje raar” antwoordde ik.

Booking.com