Blogs

Baby on the way!

‘Mijn dagelijkse voeding bestond uit droge crackers, droge crackers en droge crackers’

Het is even geleden dat ik de energie had om ook maar iets te doen, laat staan schrijven. Eigenlijk vreemd aangezien dat normaal toch iets is waar ik blij van word. Maar des te meer beschrijft dat the overall feeling van de afgelopen maanden. Laten we vooropstellen dat ik, sorry we, dolgelukkig zijn. We hebben het geluk dat we, als alles goed gaat, in juni ons eerste kindje mogen verwachten.

Het is een droom die uit lijkt te komen en een moment waar we onwijs naar uitkijken. Dat heb ik dus gezegd. Enorm dankbaar, super spannend, kijken er naar uit. Maar oh my god, wat waren deze eerste maanden vreselijk. Wellicht dat ik me niet goed heb ingelezen, die kans is groot. Wij springen nogal vaak in het diepe zonder eerst alle boeken er op na te slaan. En ik ben heus niet gek, ik wist best dat zwanger zijn niet negen maanden op een roze wolk zitten is. Ik hield echt wel rekening met ochtendmisselijkheid en de bekende kwaaltjes. Maar ondanks dat was ik niet voorbereid op de eerste drie, bijna vier maanden…

Na weken lang dag in dag uit misselijk te zijn, drie keer per dag te moeten overgeven, geen eetlust te hebben en ondertussen te moeten doen alsof er niets aan de hand is wist ik echt niet meer waar ik het moest zoeken. Bij iedere sterke geur begon ik te kokhalzen. Als ik geluk had haalde ik de wc en op echt zware dagen liep ik met mijn trouwe vriend, de rode emmer, door het huis. Ik verafschuwde alle vrolijke happy mama artikelen, blogs en apps die me vertelde dat ik gezond moest eten en lekker moest sporten. Mijn dagelijkse voeding bestond uit droge crackers, droge crackers en droge crackers. Als ik mijn werkdag overleefde zonder over te geven moest ik rennend naar huis om net de wc te halen en als ik eindelijk op de bank zat viel ik in slaap. Sporten, hoe dan!?


“Low points? Met stip op nummer één het net niet halen van de voordeur en zowel jas, sjaal en broek onder spugen en trillend naar huis”

Op een rustige dag was ik alleen de hele dag misselijk. Maakte ik me druk, had ik stress of stond ik te lang in de file dan kreeg ik er als cadeautje hoofdpijn van. En van hoofdpijn wordt je… misselijk. De beste dagen? Low points? ’s Ochtends op straat tijdens het uitlaten van de honden het ontbijt er weer uitgooien terwijl heel Nederland onderweg is naar zijn werk. Of misschien toch die keer dat ik over mezelf heen spuugde in bed… Nee: met stip op nummer één: het net niet halen van de voordeur en zowel jas, sjaal en broek onder pugen en trillend naar huis. Maar ik moest vooral genieten van mijn zwangerschap!

Na drie maanden konden we ons nieuws eindelijk delen. Dit haalde voor mij de druk er wel een beetje af. Op mijn werk hoefde ik niet meer te doen alsof alles goed ging en kon ik het gewoon eerlijk aangeven als het even niet ging. Mijn eetlust was nog steeds ver te zoeken en ik was trots op mezelf als ik een half broodje kaas binnen kreeg. Uiteraard slikte ik alle vitaminepillen die nodig waren in de hoop dat ons kleine draakje wel genoeg binnen kreeg maar toch twijfel je of dit wel genoeg is. Is dit nu al een slecht begin?


“Ik heb weer zin in eten, je begint een buikje te zien en ik heb weer zin om dingen te ondernemen zonder direct uitgeput te raken”


Gelukkig is voor alsnog alles goed met de baby. Het hartje klopt en alles lijkt goed te zijn. Niets is belangrijker dan dat en daar heb ik graag wat maanden misselijkheid voor over. Als ik bovenstaande allemaal wel had geweten had ik nog steeds geen dag getwijfeld. Maar man oh man wat ben ik blij dat de eerste vier maanden voorbij zijn. Ik heb eindelijk weer zin in eten, je begint een buikje te zien (vind ik zelf) en ik heb weer zin om dingen te ondernemen zonder direct uitgeput te raken. Laat die roze wolk nu maar voorbij komen, ik spring er op… Yes, eindelijk shoppen! Babykamers, kinderwagens, kleertjes en nog zoveel meer, ik kan niet wachten!

‘Pregnancy is the happiest reason ever for feeling like crap’

 

Booking.com