avatar
     
Blogs

Gratis geheimen van Gooische vrouwen

'Ik bedoel kwaliteitsondergoed. Claesens, Petit Bateau, Ten Cate. Dat is het spul dat wij voor onze kinderen kopen.'

Wij besloten vanmiddag de Hennes & Mauritz in te gaan voor een feestelijke nieuwe maillot voor Het Groep Drie Kerstontbijt. Een slecht idee natuurlijk: de winkel was afgeladen met bezoekers. Omdat we naast twee schitterende maillots voor een geweldige prijs een broek, twee truien en sokken vonden gingen we toch maar in de meterslange rij staan bij de kassa.

De vrouw achter ons (type polkadotrok met panty en loafer) zuchtte vrij diep en telde het aantal mensen voor ons. “Ik heb nooit begrepen waarom hier zo weinig kassa’s zijn” mompelde ze. “Hoe bestaat het. Twee kassa’s”. In haar hand had ze drie boxershorts van Nijntje. “Die wilden wij ook voor mijn zusje kopen zei mijn dochter, maar haar maat was uitverkocht.” “Ach”, zei de vrouw. “Je kunt tegenwoordig nergens meer ondergoed voor kinderen kopen, dat is het probleem.” Ze rolde wat met haar ogen terwijl ze vol afgunst naar het setje onderbroeken keek. Ik glimlachte wat en begreep niet goed wat ze bedoelde. “Hema?” zei mijn dochter. De vrouw proestte. “Hennes, Hema, Zeeman?” opperde ik.

“Goh, wist je dat ik niet eens wist dat Zeeman ondergoed verkoop! Ik kom daar nooit!”

De vrouw keek ons aan alsof ze water zag branden. “Ik bedoel kwaliteitsondergoed” zei ze toen. “Claesens, Petit Bateau, Ten Cate.” Er viel een stilte. “Dat is het spul dat we voor onze kinderen hebben. Maar ik kan het nergens meer krijgen dus dan maar even zo.” De rij was nog even lang als vijf minuten geleden want er was een situatie met retouren, sale-prijzen en een cadeaukaart en er werd via oortjes druk overleg gevoerd, zo zagen wij van tien meter afstand. “Goh, weet je dat ik niet eens wist dat Zeeman ondergoed verkoopt? Ik kom daar nooit!” riep de vrouw.

De vrouw keek met steeds meer afgunst naar het pakje Nijntje boxershorts maat 110/116 in haar hand. “Mijn dochter is net vier, dus ik hoop maar dat ze dit wel aantrekt” zei ze nu. “Het zal na een paar keer wassen wel gedaan zijn. Maar goed, ze zijn zeven euro. Dus dat is dan nog te overzien. Ook al zijn ze na een paar keer wassen klaar voor de prullenbak.” De vrouw zuchtte. Ze vroeg zich af waarom ze hier stond. Op deze dag op deze plaats in deze winkel met een stelletje armoedige onderbroeken in haar hand.

“Trouwens, ga dit eens even lekker zelf weggooien, ik ben geen vuilnisbak!”

Toen kwam er een jongetje aanlopen met een doorzichtige beker van Jamin (bestaat het nog?! Ja, het bestaat nog). Hij duwde de beker in de handen van de vrouw en zei: “Yo, ben je iedereen voor aan het laten ofzo?!” “Nee” snauwde de vrouw naar haar zoon, die kwaliteitsondergoed droeg, zo wisten mijn dochter en ik nu. “Het is een belachelijke rij, maar ik ga er nu niet meer uit. Trouwens, ga dit eens even lekker zelf weggooien, ik ben geen vuilnisbak!” Ze gaf de beker resoluut terug aan de tienjarige knul en richtte zich weer tot mij. “Zo stom, wij moeten daar eens mee ophouden! Die kinderen denken soms gewoon dat wij wandelende prullenbakken zijn! Maar zo werkt het niet!”

Ik dacht dat ze met wij zichzelf en haar man bedoelde, die ook op de afdeling rondliep, maar niets bleek minder waar. Met ‘wij’ bedoelde ze: ‘wij vrouwen’. En ze ratelde door: “Weet je wat het allerergste is? Onze mannen doen het ook! En ik heb het niet eens door! Soms dan pak ik het gewoon aan. Dan denk ik later: wacht eens even! Ook geen goed voorbeeld voor de kinderen. Die zullen een snoeppapiertje niet snel zelf weggooien. Nee, waarom zou je, als mama er staat! Erg toch eigenlijk? Ik ben daar dus echt mee bezig nu. Ik zeg tegen mezelf : Constance, dit moet je niet accepteren.”

“Dat kwaliteitsondergoed moet je gewoon lekker ruim kopen.”

De rij voor ons werd steeds korter. Inmiddels aan onze rechterhand een groot schap vol kinderondergoed. Mijn dochter bekeek de verschillende boxershorts en vertelde me welke ze saai en welke ze mooi vond. “…Dat kwaliteitsondergoed moet je gewoon lekker ruim kopen.” De vrouw fluisterde nu in mijn linkeroor. “Lekker groot, valt het lekker ruim, doen ze er hartstikke lang mee. Zien ze er toch leuk uit in de kleedkamer voor en na de gym.” Ze keek me triomfantelijk aan. Constance had hier zojuist gratis en voor niets, middenin een megadrukke H&M een van haar beste geheimen onthuld.

Inmiddels was ik aan de beurt. Terwijl ik betaalde voelde ik me ineens zo licht als een veertje. In een kleine tien minuten besefte ik me ineens intens hoe gelukkig ik ben met mijn leven. Wat heerlijk om geen man te hebben die lege flesjes, blikjes en snoeppapiertjes tegen me aan gooit alsof ik Holle Bolle Gijs ben en wat heerlijk dat ik me tijdens mijn zes jaar jaar en twee maanden moederschap nog nooit één seconde heb druk gemaakt over het verkrijgen, wassen en onderhouden van kinderondergoed. I count my blessings. Ik nam de betaalde kleding aan, draaide me om en zei de vrouw gedag. 

Booking.com