avatar
     
Blogs

De obers van Parijs

'Terwijl Mister Bean ons de kaart gaf vroeg hij met een uiterst serieus hoofd: Emergency drinks?!'

Twee dagen vertoefde ik in het centrum van Parijs en twee dagen at ik buiten de deur. Ik bezocht cafe’s, brasseries en restaurants. Ik dronk, ik af, ik genoot van het leven en ik ontdekte dat er in Parijs niet één, maar maar liefst zes verschillende type obers zijn.

De grappige ober

Het begon meteen goed in Saint Germain. Na ons te hebben vergaapt aan prachtige boeken in de Taschen winkel wilden mijn lief en ik neerstrijken op het terras van Restaurant L’Atlas. “Non, viiiiiens! Come with me!” riep de dienstdoende ober die sprekend op Mister Bean leek. Hij placeerde ons binnen, vlak voor de openslaande deuren. Op een ruime plek waar we heerlijke stoelen hadden en konden genieten van de buitenlucht en France chansons en vanaf een soort verhoging de straat opkeken. En wat bleek? De ober had niet alleen de looks van mister Bean, maar ook zijn gevoel voor humor. Terwijl hij ons de kaart gaf vroeg hij met een uiterst serieus hoofd: “Emergency drinks?!” 

In Frankrijk wordt je meestal snel aan een tafeltje gezet, maar kun je een half uur wachten tot er iemand komt die vraagt of je wat wil drinken. Deze meneer had duidelijk ervaring met dorstige Nederlandse toeristen en grijnsde ons breed toe toen we zeiden dat we rustig even op de kaart zouden kijken. Na onze lunch- een heerlijke caesar salad met malse kip, de lekkerste croutons die ik ooit heb geproefd en een groot glas ijskoude Sauvignon vroeg mister Bean: “Would you like to see the desserts?” Dit bedoelde hij letterlijk. Een halve minuut later hield hij een glimmend zilveren dienblad voor mijn neus met hierop eclairs in verschillende smaken, millefeuilles met room en prachtige tartelettes met aardbeien en citroen. Zouden er mensen zijn die dit kunnen weerstaan? Wij bestelden twee taartjes. Maar dat wist mister Bean natuurlijk allang want hij had al bordjes en bestek meegenomen. Gewoon een enorm mes en een enorme vork trouwens, want aan gebaksvorkjes doen ze niet bij L’Atlas. De ober bleek niet alleen grappig, maar ook een slimme verkoper. Zonder enige moeite verkocht hij zomaar een extra gang! 

De drukke ober 

Die avond wilde we dineren bij Brasserie Julien, maar deze Parijzenaren bleken voor een vakantie van maar liefst vier weken naar de campagne te zijn vertrokken. Op de deur hing wel een heel vriendelijk affiche en een doorverwijzing naar Brasserie Flo, een paar straten verderop. Ook hier werden we weer binnen luttele seconden geplaceerd door een heel klein meneertje met een grijs baardje. Maar, dit obertje zorgde er wel voor dat men hem zag. En hoorde! Man, wat maakte hij een kabaal. Eerst tilde hij de tafel op en schoof hem een meter naar voren, zodat een van ons makkelijk plaats kon nemen op een leren bankje. Het obertje sloeg zijn hand om zijn linkerheup en draaide wat heen en weer terwijl hij een kermend geluid maken. Hij had rugpijn. Daarna beende hij naar de bar maar stootte in zijn snelheid twee wijnglazen om. De scherven vlogen in het rond terwijl het obertje luid zingend met veel kabaal een stoffer en blik pakte. Terwijl hij bukte viel zijn flesopener, die hij speels aan zijn riem had hangen, op de grond. De opener stuiterde op de antieken houten vloer. Het obertje pakte hem op en borg hem snel weg terwijl hij naar de barjongen schreeuwde: “Deux Sancerre!!!!” 

Het obertje was een beetje verliefd op een meneer die schuin achter ons zat te eten. Terwijl hij sommige tafels snel voorzag van borden bleef hij hier steeds lang staan praten. Hard! Met z’n tweeën lachten ze ook heel hard. Af en toe hoorden we een enorme klap. Dat was wanneer hij gebruikte servetten uitsloeg. Die gooide hij vervolgens drie meter hoog de lucht in, zodat ze neer dwarrelden op een plank aan de muur. Om indruk te maken op zijn gast deed het obertje ook nog een act. Terwijl hij een nieuwe wijnfles naar zijn favoriete tafel bracht gebruikte hij de deze als microfoon en begon hij weer luid te zingen. Hierna gooide hij nog twee keer iets stuk. Toen wij €104,- moesten afrekenden en zeiden dat we daar €110,- van wilde maken voerde hij dit bedrag neuriënd in op zijn pinapparaat, om er vervolgens drie nullen achter te typen en ons vervolgens hard schaterlachend te vragen of hij het goed begrepen had. Onze tartaar en eend smaakten niet alleen zalig, ook was het zeer vermakelijk om een avondje te vertoeven in Brasserie Flo. 

De vrouwelijke ober 

In de schaduw van de drukke ober was de vrouwelijke ober werkzaam. Een meisje van een jaar of vijfentwintig. Ze droeg pauwenveeroorbellen en veel te strakke ballerina’s. Haar huid puilde aan de bovenkant uit haar muiltjes; dat zag er pijnlijk uit. Maar ze liep er niet minder hard om. “Chaud, Chaud, Chaud!” Is het enige wat we haar steeds hoorden roepen, terwijl ze met borden op haar polsen de keuken uitkwam lopen. Hierbij deed ze steeds iets opmerkelijks, ze klemde de mandjes brood die ze weg moest brengen onder haar oksel. Afgezien van haar te kleine schoenen en haar ietwat vreemde manier van mandjes brood vervoeren valt er niets negatiefs over de vrouwelijke ober te schrijven. Ze was lief, behulpzaam, leuk en ook al zei ze niet veel, ze praatte met haar gasten. Dat kun je niet van alle Franse obers zeggen. 

De negeerober

Op sommige Franse terrassen ga je zitten en wordt je steevast genegeeerd. Na het eerste oogcontact met de negeerober denk je nog; ‘wat gek, zag hij mij nou niet?’ maar geef je hem het voordeel van de twijfel. De tweede keer denk je: ‘dit is gek’. Derde fase: lichte schaamte. Je kijkt om je heen: zijn er meer mensen die zich net zo gebasht voelen als ik? Fase vier: boosheid. ‘oké, als deze mensen geen geld willen verdienen, dan niet!’ Bij Le Café de Flore was de negeerober precies op tijd. Ik wilde net fase vier ingaan toen hij uiterst vriendelijk ‘Bonjour…’ zei en ons vroeg wat we wilden bestellen. 

Niet alle Franse obers zien fase vier op tijd aankomen. Nadat we een dik uur hadden rondgelopen in twee kookwinkels waren we dorstig en moe, maar hadden we te maken met een vrouwelijke negeerober. Ze stond verveeld voor de deur van het café waar ze werkte met haar hand in de zakken van haar sloof. En terwijl ik fase vier bereikte en haar nog een keer aanhaalde in een poging contact te zoeken, keek ze zomaar de andere kant op. Waar ook mensen probeerden haar aandacht te trekken. Zelfs toen ik was opgestapt en vijf minuten later terugkeerde omdat ik twee papieren tassen was vergeten probeerde ze ieder contact te vermijden. 

De voorbarige ober 

De voorbarige ober is de ober die altijd een stapje (of twee, of drie) vooruit denkt. Bij Bar Le Bouillon, de bar op de hoek van ons hotel was een zeer voorbarige ober werkzaam. Voordat je volledig had uitgesproken wat je wilde drinken vroeg hij al hoeveel centiliter het moest zijn. Meestal kon hij trouwens wel raden wat je wilde drinken en negen van de tien keer had hij het voor je ingeschonken voordat je überhaupt in de bar was gearriveerd. Maar: de voorbarige ober blijft een mens en vergist zich ook wel eens. Toen ik op een middag naar binnen liep om af te rekenen maakte hij een theatrale zwaai met zijn arm en wees hij vriendelijk glimlachend hij met zijn wijsvinger richting de toiletten. “Ah Merci!” zeg ik, “maar ik wil graag betalen.” “Mais oui! De meeste vrouwen lopen naar binnen omdat ze naar toilet moeten”, legt de voorbarige ober mij uit. En tijdens dit kletspraatje over vrouwen, wijn en toiletbezoek heeft hij de juiste rekening opgezocht in zijn kassasysteem, geprint en voor mijn neus gelegd. En als ik hem een briefje geld overhandig geeft hij mij al terugtellend het wisselgeld terug. Want; de voorbarige ober weet natuurlijk allang hoe jij gaat betalen… 

De chagrijnige ober 

Ik hoor je denken: waar is de typische chagrijnige Franse ober? Wees gerust, ook die bestaat nog. Je komt hem niet meer zo vaak tegen als vroeger maar zeker in augustus, als zijn collega obers op vakantie zijn is de kans groot dat je hem ergens treft. Gelukkig wordt de chagrijnig ober afgewisseld door zijn collega’s: de grappige, drukke, negeer- en voorbarige ober. Ben jij in Parijs geweest en heb je nog andere type obers ontmoet? Laat het ons dan weten in de comments.