avatar
     
Stories

Hannah (33): “Mijn bevalling was traumatisch”

'Toen ze door de kinderarts werd meegenomen dacht ik dat ze dood was. Niemand kon me vertellen wat er aan de hand was, niemand zei iets tegen me'

De opmerkingen ‘Je hebt een gezond kind, daar gaat het toch om!’, ‘Kijk wat je er voor terug hebt gekregen!’ en ‘Er is er nog nooit eentje blijven zitten hoor!’ heb ik tientallen keren gehoord de afgelopen jaren. De bevalling van mijn eerste dochter in de herfst van 2011 was van begin tot eind verschrikkelijk. En vergeten kon ik het niet. 

Maar goed, ze was er inderdaad uit gekomen. Dus moest ik niet gewoon ophouden met terug te denken aan die drie helse dagen, avonden en nachten? Volgens veel mensen wel. Een goede vriendin zei tegen me: “jij bent iemand die heel erg kan blijven hangen in een bepaalde tijd of in een bepaalde sfeer, je moet ook gewoon verder met je leven!” Ik deed mijn best. Echt. Maar het lukte me niet.

Na ruim drie jaar met nachtmerries, paniekmomenten, huilbuien, flitsen op mijn netvlies, kreten en schreeuwen uit de verloskamer in mijn hoofd en extreme angst voor een volgende bevalling heb ik in de zomer van 2015 mijn traumatische bevallingservaring verwerkt door middel van EMDR therapie. Doordat ik deze therapie heb gedaan kan ik nu het verhaal van mijn bevalling navertellen. Zonder angst, zonder tranen en zonder paniek. Maar hoe kan het toch dat zoiets moois en natuurlijks als een bevalling een trauma wordt?

“Voor veel mensen is het dan ook niet te bevatten dat zoiets natuurlijks als een bevalling traumatisch kan zijn”

De diagnose die ik drie en half jaar na mijn eerste bevalling kreeg was PTSS: Post Traumatische Stress Stoornis. Is dat niet wat soldaten kunnen krijgen die bijna dood zijn gegaan in een oorlogsgebied? Ja. Elke situatie waarin een persoon met de dood of ernstig letsel wordt bedreigd kan leiden tot een trauma. De letterlijke vertaling van trauma is wond. Een traumatische gebeurtenis sla je op in je lichaam, en je hebt er weinig invloed op. Een trauma kan in je hoofd en lijf inslaan als bliksem. Voor veel mensen is het dan ook niet te bevatten dat zoiets natuurlijks als een bevalling traumatisch kan zijn. Het is een gevoelig onderwerp. Toch lopen in Nederland jaarlijks ongeveer 6000 vrouwen een geboortetrauma op.

Mijn verloskundige liet me na ruim 41 weken zwangerschap en meer dan 24 uur ‘weeën’ die weinig deden aan mijn lot over. Al meer dan tien weken had ik last van ernstige bekkeninstabiliteit en sliep ik amper. Uiteindelijk belandde ik oververmoeid, gestrest en gespannen in het ziekenhuis, omdat ik volgens mijn eigen verloskundige wat ‘hulp’ nodig had. Ik voelde me enerzijds gedumpt, anderzijds was ik blij dat ik op een plek was waar ze wel iets voor me zouden kunnen doen. Mijn verloskundige vertelde me dat de baby bijna geboren zou worden, ik moest alleen nog even geduld hebben. Het was belangrijk  dat ik eerst rustig werd. De arts sprak over sedatie. Een pijnstiller gecombineerd met een slaapmiddel. Twee minuten later kreeg een spuit in mijn been. Zo kon ik nog wat slaap pakken en me opmaken voor de bevalling. Ik voelde me hulpeloos, alleen en bang.

“Ik kreeg te horen dat ik jong en fit was, en dat baby’s zelf bepalen wanneer ze geboren willen worden”

De volgende ochtend was ik totaal de weg kwijt. Het was net alsof ik er niet meer echt bij was. Ik had totaal geen controle over de situatie. Er werd me in het ziekenhuis vriendelijk verzocht na het ontbijt uit te checken. Terwijl mijn verloskundige me op het hart had gedrukt dat ik zou blijven en dat mijn baby geboren zou worden. Ik kreeg van de verpleging te horen dat ik jong en fit was, en dat baby’s toch echt zelf bepalen wanneer ze geboren willen worden. Ik zou geduld moeten hebben en de weeën zouden vanzelf wel gaan zorgen voor meer ontsluiting. “Dat regelt de natuur wel!” werd er gezegd.

Mijn verloskundige had me verkeerd geïnformeerd, vertelden de artsen me. Toen ik haar vanuit de auto belde dat ik op weg was naar huis was ze woest. Ik had nooit weg moeten gaan, dat was totaal niet verantwoord met een zwangerschap van meer dan 41 weken en een paar centimeter ontsluiting. Een belachelijke keuze van het personeel van het ziekenhuis. Toch zat ik om negen uur ’s ochtends weer thuis aan de keukentafel. En een uur later hing ik weer aan de open trap in de woonkamer om mijn weeën op te vangen.

In de nacht die volgde waren we terug in hetzelfde ziekenhuis. Nog oververmoeider dan ik al was en nu letterlijk ziek; ik had koorts gekregen en lag te zweten en rillen in bed. De hartslag van de baby was verhoogd. Ik heb alles over me heen laten komen en er is geen moment geweest waarop ik het gevoel had dat ik zelfs nog iets te zeggen of te vinden had over mijn eigen bevalling. Mensen liepen in en uit de verloskamer. Tussen de weeën door zakte ik weg. Ik was er totaal niet bij. Tot overmaat van ramp werd de ruggenprik verkeerd gezet, waardoor de ene helft van mijn onderlichaam verdoofd was en de andere helft van mijn lichaam niet.

“Toen ze door de kinderarts werd meegenomen dacht ik dat ze dood was. Niemand kon me vertellen wat er aan de hand was, niemand zei iets tegen me.”

De volgende dag om 15.17 uur werd het hoofdje van mijn dochtertje geboren, maar haar schoudertje bleef steken achter mijn schaambot, waardoor ze klem zat: een zogenaamde schouderdystocie. De verloskundige schreeuwde: “NOODBEL, NU!” en binnen no-time stond er tien man in de verloskamer. Het was te laat voor een keizersnede. Er werd geschreeuwd dat ik op handen en knieën moest gaan zitten. Twee gynaecologen hebben mijn dochtertje er uit weten te trekken. Ze hebben haar schoudertje omgeklapt om haar leven te redden. Vier en halve minuut kreeg ze geen zuurstof. Mijn dochtertje woog 4700 gram. Ze was blauw, slap, ademde en huilde niet. Ze had een Apgar Score van 2 in de eerste minuut. Toen ze door de kinderarts werd meegenomen dacht ik dat ze dood was. Niemand kon me vertellen wat er aan de hand was, niemand zei iets tegen me. Godzijdank had ze een hartslagje en heeft de kinderarts haar snel kunnen beademen. Ondertussen wist ik van niks. De co-assistente stond met haar handen voor haar gezicht aan het voeteneind van het bed te huilen.

Ruim drie uur na de bevalling werd ik naar de afdeling Neonatologie gereden waar de dienstdoende verpleegster me vertelde dat mijn dochter te overprikkeld en te vermoeid was om bij me te liggen. Ze had hoofdpijn had en pijn aan haar armpje (erbse parese) dus het beste was als ze in haar couveusebakje bleef liggen en dat ik dan met mijn hand contact zou zoeken, maar, zuchtte ze: ‘we konden het wel even proberen’. Het was alsof ik op kraambezoek kwam bij andermans kind en blij mocht zijn dat ik de baby even mocht vasthouden. Gelukkig wilde mijn dochtertje graag op mijn borst liggen en begon ze zelfs meteen te drinken. Toen ik haar die avond alleen achter moest laten in haar bakje lag ze als een vermoeid omaatje van 88 voor zich uit te staren. “Geboren worden is het engste moment van je leven” zei de kinderarts die avond tegen me. Dat heeft ze dan maar mooi gehad.

“Door middel van EMDR therapie heb ik mijn bevalling kunnen verwerken”

Alles kwam goed met dit sterke meisje. Ze heeft niets overgehouden aan het zuurstoftekort en haar armpje was na zes weken volledig hersteld. Hoewel ik diep van binnen altijd heb geweten dat ik zelf niet ‘herstelde’, heb ik geen hulp gezocht. Ook niet die eerste twee jaar na de bevalling, toen mijn dagelijkse bekkeninstabiliteit en –pijn me bleven herinneren aan die helse dagen van oktober 2011. 

Toen ik in de winter van 2015 weer zwanger werd en ik direct in paniek was, verwees mijn gynaecoloog me door naar Angelique Verstegen, die zelf jarenlang werkzaam was als verloskundige in het ziekenhuis waar ik ben bevallen. Nu werkt ze voor zichzelf en helpt ze in haar praktijk Nova Vita onder andere vrouwen het trauma van hun bevalling te verwerken. Daarnaast heeft ze mij geholpen om me geestelijk voor te bereiden op mijn tweede bevalling.

In augustus 2015 ben ik bevallen van een prachtig meisje. Ze is bij 39 weken geboren door middel van een geplande keizersnede. Haar geboortegewicht was 4400 gram en ze was 54 centimeter lang en had nooit zonder problemen door mijn bekken gekund. Ze was roze, ademde en huilde. Zonder de EMDR therapie was ik niet klaar geweest voor deze bevalling. Alle vrouwen die zich herkennen in mijn verhaal kan ik zeggen dat je je een ander mens voelt wanneer je een trauma herkent, erkent, herbeleeft en verwerkt. Al hoopte ik jarenlang dat dat wel zou gebeuren, een trauma gaat niet vanzelf over. Echt niet.

Wil je reageren? Mail naar [email protected]

Augustus 2015