avatar
     
Blogs

Veertig

' Het lijkt wel of dat je bij de leeftijd van veertig een scala aan opbeurende tekstjes nodig hebt. Alsof het einde nabij is en de mensheid je nog een beetje moed in wil spreken'

Zo, ik leef nu drie weken het leven van een veertiger. Vroeger vond ik veertig en zelfs dertig al stokoud.

“Meid, ik wou dat ik nog zo jong was.”

“Veertig is het nieuwe dertig.”

“Oh, wat een jonkie ben je nog.”

“Als het meezit ben je op de helft.” (deze vind ik echt belachelijk en eng)

Zomaar een greep uit mijn nieuwe collectie ‘ik-ben-veertig-jaar-troost-uitspraken’. Het lijkt wel of dat je bij de leeftijd van veertig een scala aan opbeurende tekstjes nodig hebt. Alsof het einde nabij is en de mensheid je nog een beetje moed in wil spreken. Zelfs oudste dochter. “Ik heb op school verteld, dat je veertig bent geworden. Nouuuuuu, iedereen vond het bijna gek. Velen hebben veel oudere moeders hoor.” Door al dit ‘gedoe’ voel ik me verplicht om me jong, fris en fruitig te gedragen. 

“Het is haast niet te geloven hoe snel je conditie achteruit gaat”


En daar gaat het gelijk volledig mis. Net een blauwe maandag veertig of ik krijg een ontsteking (heb ik nooit). Niet getreurd, antibiotica en klaar ben je. Althans dit zou je denken, maar niet voor mij. Na anderhalve week weer een andere ontsteking. Vooruit, nog maar een kuurtje erachteraan. En nu ben ik, voor zover ik weet ontstekingsvrij en dacht laat ik mij weer eens naar de sportschool begeven. Dit stond even op een lager pitje. Wat zeg ik…geen enkel pitje. Helemaal pitloos!

Als een leguaan kuier ik koelbloedig naar binnen. Links en rechts zie ik zeventigers als jonge hertjes op de loopband huppelen. Hoe dan? Een bloedhekel heb ik aan cardio. Echt waar, zo vreselijk geestdodend. Het zal aan mij liggen, want op die apparaten kun je tv kijken, muziek luisteren en als ik me niet vergis zelfs internetten. Ik heb meestal gewoon al ernstig genoeg aan mijzelf. Laat mij maar een beetje aan die apparaten duwen, trekken en tillen. Na vijf minuten cardio vind ik het dan ook wel gescheten. Mijn vaste rondje krachttraining heb ik helaas voortijdig moeten beëindigen. Het is haast niet te geloven hoe snel je conditie achteruit gaat.  

“Echt nog nooit eerder gekocht maar hij zag er zo leuk uit: een puzzel. Oh my goodness, EEN PUZZEL!”


Als een wandelend fossiel loop ik s ’middags in de bekende Duitse supermarkt. Die ene met die schappen vol spullen. De supermarkt waar je mannen gemakkelijk mee naar toe kunt lokken. Juist vanwege die schappen. En daar heb ik mijn nieuwe aanwinst gevonden. Echt nog nooit eerder gedaan, maar hij zag er zo leuk uit: een puzzel. Oh my goodness, EEN PUZZEL, zeg ik je. Ja, hee…je bent veertig of je bent het niet. Zonder gene mag ik nu een puzzel kopen. En hij is mooi. De Eiffeltoren prijkt er parmantig op en deze geeft licht in het donker.

Vol enthousiasme ben ik eraan begonnen. Het onderste gedeelte is klaar:  een typisch Parijse straat. De Eiffeltoren staat ook en nu ben ik begonnen aan het bovenste gedeelte en dit is ronduit: KAK. Die Eiffeltoren staat een partij te shinen in… je mag één keer raden. Juist ja. De lucht. De blauwe lucht. Er liggen hier een paar honderd blauwe puzzelstukjes naar me te loeren en de één na de ander past gewoon niet.

Beter ga ik morgen weer lekker naar de sportschool. Geef een high five aan The Golden Girls en laat ze een voorbeeld voor mij zijn.