avatar
     
Blogs

Mijn man heeft een verslaving

'Het is lastig voor hem, want overal waar je kijkt zijn ze. Op de markt, op straat bij een tabac en in iedere supermarkt'

Mijn man heeft een verslaving. Niet een heel erge en gelukkig eentje die betaalbaar en seizoensgebonden is. Dat het niet om cocaïne gaat heeft de ondertitel van deze blog al verklapt. Ed kan niet langs espadrilles lopen zonder te zeggen: ‘even kijken’, ‘even passen’ en de eeuwige uitsmijter ‘Liefje, deze kleur heb ik nog niet!’

Het is ook lastig voor hem, want overal waar je kijkt zijn ze. Op de markt, op straat bij een tabac en in ie-de-re supermarkt. Je bent de winkel nog niet binnen of daar staan ze al. Bakken vol, in vrolijke open dozen of uitgebreid geëtaleerd op een rek. In alle maten en alle kleuren en altijd in de promo. Nu nog goedkoper, nu nog leuker, nu met streepjes of stipjes, nu ook met stiksels of wat dan ook. Knappe espadrillejunk die dat kan weerstaan.

“Wat is dat toch met boeren dat ze altijd voor ongemakkelijke schoeisel kiezen; klompen, espadrilles?”

De espadrille komt oorspronkelijk uit Spanje, de Pyreneeën, maar het woord espadrille is dan weer wel Frans (touwschoen). De klassieker heeft een canvas of jute bovenkant en de zool is gemaakt van touw, tegenwoordig vaak verstevigd met een laag rubber. Vroeger liepen de boeren erop. Wat is dat toch met boeren dat ze altijd voor ongemakkelijke schoeisel kiezen; klompen, espadrilles? Ik zeg: pak een kaplaars!

Tegenwoordig loopt iedereen in Frankrijk op espadrilles. Er zijn ook damesvarianten met sleehak, open teen en open hiel, sommigen met linten die om de enkels gaan. Ed is hooked aan de klassieker. En die is perfect voor een barbecue, een dagje strand, slenteren in een dorpje, even naar de bakker, als pantoffel, in de tuin, voor een avondje kroeg of naar een restaurant.

“De Franse fashionista ontkomt niet aan een setje designers espadrilles in haar inloopkast”

Frankrijk is modeland numéro une dus de Franse fashionista ontkomt niet aan een setje designers espadrilles in haar inloopkast. Vanzelfsprekend ontworpen door Parijs’ oudste modehuis Lanvin. Het sandaaltje bestaat uit dunne rode leren riempjes en vrij veel kwastjes, alleen de touwen zool doet nog vaag denken aan een espadrille. Voor 634 euro zijn ze van jou; niet geschikt voor barbecue, dagje strand, of werken in de tuin maar perfect voor binnen. Stilzittend op een stoel.

Ed, ook erg modebewust, weet de espadrilles moeiteloos te combineren. Onder een korte broek gaan een paar afgetrapte, onder een linnen broek een nieuw setje in een felle kleur. En onder een spijkerbroek gaat een uitgesproken paar met strepen of motiefje. Vooral die afgetrapte zijn een constante reden tot aanschaf van weer nieuwe. ‘Je had toch al blauwe?’, een stuk of vier, denk ik er achteraan. ‘Ja, maar die gebruik ik nu voor …” en dan volgt er altijd iets uit de volgende opsomming: tuin-schuur-zolder-klussen-verven. Ed weet dat ik zijn complete verzameling espadrilles niet op mijn netvlies heb dus gaan die kobaltblauwe die in de promo waren in de boodschappenkar. Want precies deze, die had hij nog niet…

“Mijn gelakte teennagels verdienen een open slipper”

Maar goed. Als Ed staat te kwijlen boven een bak met espadrilles sta ik met drie paar teenslippers in mijn hand en heb ik ook al een paar aan mijn voeten. Want mijn gelakte teennagels verdienen een open slipper. En de teenslippers gaan ook in de boodschappenkar. Want die discussie win ik altijd: die van mij zijn nóg goedkoper!

Á la prochaine!

In het zuiden van de Dordogne, in een klein dorpje omgeven door rust en natuur, ben je welkom bij Le Sympa. Een chambre d’hôtes waar je goed slaapt, lekker eet en het je aan niets ontbreekt. Benieuwd? Klik hier