avatar
     
Blogs

Het geheim van 5/12

'Ik was er kapot van. Hoe konden mijn ouders me hier al die jaren in laten geloven? En waarom zou je hierover tegen je kind liegen?'

Als in 1987 het woord ‘hoogsensitief persoon’ als een ingeburgerd begrip was geweest, dan had mijn lieve kleuterjuf Hedwig het in mijn rapport gezet. Boos, verdrietig, maar vooral zeer teleurgesteld toen ik op een mooie lentedag groep twee binnenstapte en juf Hedwig haar lange blonde lokken had ingewisseld voor een korte bob. Hoe kon ze dit drastische besluit zonder overleg genomen hebben? Na een huilbui en een gesprek dat nergens toe leidde heeft mijn moeder me die dag mee naar huis genomen. Het kostte me een week om er bovenop te komen.

Juf Hedwig van montessori basisschool De Kosmos was de liefste juf op aarde. Toen ze trouwde mocht de hele klas komen kijken kreeg mijn zus een eretaakje: zij mocht bij het boek zitten waar mensen aardige boodschappen in konden schrijven. Juf Hedwig reed in een witte Renault vijf met zo’n heel schattig afgeplat schuin achterkantje en ze leerde me bloemen op een vaas zetten, schoenpoetsen en ramen lappen.

Hoe klein ik ook was, ik kan me het moment dat ik in de klas arriveerde en haar met haar korte coupe zag nog helder voor de geest halen. Het was teveel voor me. Mijn juf was mijn juf niet meer. Dat ze haar ideeën voor een nieuw kapsel zou moeten bespreken met een van de vijfjarige snotneuzen uit haar klas is uiteraard geen reëel idee, maar ik weet nog wel dat ik dat tegen mijn moeder fluisterde: “ze heeft hier gisteren helemaal niets over gezegd!” Tranen welden op en hoe lief ze ook was, ik kon er niet mee dealen.

“Hannah. Sinterklaas bestaat niet. Wij herhalen: Sinterklaas bestaat niet.”


En toen was er die dag dat mijn ouders me op zondagochtend vertelden dat de goedheiligman uit Spanje niet daadwerkelijk bestond. Het was een zondagochtend en we zaten met zijn achten aan het ontbijt. In mijn herinnering stond er klassieke muziek op- maar dat zou ik er bij verzonnen kunnen hebben. Daar de meeste kinderen het geheim van 5/12 hoorden via een oudere broer of zus, vriend of vriendinnetje op school of doordat ze wit A4 voor de ouders/verzorgers met nietje openmaakten, had ik werkelijk geen clue. En daarom besloten mijn ouders het me zelf te vertellen: “Hannah. Sinterklaas bestaat niet. Wij herhalen: Sinterklaas bestaat niet.”

Mijn wereld stond stil. “Sinterklaas bestaat wel! Ik heb hem vaak genoeg zelf gezien!” “Dat zijn mensen die verkleed gaan als Sinterklaas; er zijn er meerdere van.” Met hoeveel argumenten ze ook kwamen: ik kon het niet geloven. Ik rende naar mijn kamer en haalde een agenda uit mijn la die ik ooit van mijn vader kreeg en die elke maand een natuurfoto bevatte. Bij de maand december was een klein eilandje in zee te zien: een eiland bij Spanje waar Sinterklaas woonde. “Kijk dan!” riep ik. “Hier woont hij! Dat zeiden jullie zelf!” “Dat is ook niet waar” zei mijn vader.

“Mijn oudste dochter denkt dat mannen uit Spanje op daken lopen die door de ramen gluren om te checken of ze wel goed naar papa en mama luistert”


Ik was er kapot van. Hoe konden mijn ouders me hier al die jaren in laten geloven? En waarom zou je hierover tegen je kind liegen? Het kapsel van juf Hedwig was er niets bij. Dit was erg. Heel erg. Jaren later vertelde ik dit aan mijn vriendinnen. “Oh, ik dacht alleen maar: als ik mijn cadeautjes maar blijf krijgen is het prima” antwoordde mijn beste vriendin. Mijn ouders lieve me vroeger lekker zijn wie ik was. Niets aan de hand. Ik mocht er best even kapot van zijn dat mijn lieve vriend Sint Nicolaas een wassen neus bleek te zijn. En ach, ook mijn vijf zussen en broertje hadden zo hun eigenaardige karaktereigenschappen. Niets bijzonders.

En toch heb ik nog steeds moeite met 5/12. Hoe leuk ik de traditie ook vind en hoe graag ik het Hollandsche feestje ook vier: ergens heb ik met mijn kinderen te doen. Mijn oudste dochter denkt dat er vanaf volgende week mannen uit Spanje op daken lopen die door de ramen gluren om te checken of ze wel goed naar papa en mama luistert. En ze vroeg zich vorige week af hoe het in hemelsnaam kan dat Sinterklaas in Amersfoort arriveert per boot en dan een paar uur later in Hilversum verschijnt. Met de auto is dat een klein half uur, dus op een schimmel mag je er best twee uurtjes bij optellen toch? Hopelijk is ze wat minder naïef dan ik ben en komt ze er op een goede dag zelf achter dat het hele verhaal misschien iets te mooi is om waar te zijn. En hopelijk kan het haar weinig schelen als ze hoort dat ze haar cadeautjes gewoon blijft krijgen…