avatar
     
Travel

Feest

'Campagnac heeft een truffelfeest en een muziekfeest maar het feest der feesten is het fête votive'

Tags: , ,

Ieder dorp in Frankrijk heeft een comité des fêtes die zo’n beetje elke maand vergadert en je raadt het al, de festiviteiten in het dorp bespreekt. Campagnac heeft een truffelfeest en een muziekfeest maar het feest der feesten is het fête votive. En wij waren erbij. 

Het comité heeft aan dit feest eigenlijk een makkie want de ingrediënten zijn elk jaar ongeveer hetzelfde. Om een uurtje of acht komen alle dorpsbewoners naar het plein achter de kerk. Daar staan rijen en rijen tafels, gedekt met wit glimmend papier en om de meter staat een grote karaf met rode wijn en een fles water.

Naast de kerk staat een groot podium klaar en er is een bar waar de meeste mannen al met een biertje in hun hand staan. Er worden handen geschud en er wordt volop gezoend. Na verloop van tijd ontstaat er een rij om de hoek bij de oude school. Want daar staat de burgemeester boven een enorm houtskoolvuur vlees te grillen en zijn conseille bereidt de rest van de maaltijd voor.

“Vier mannen en twee vrouwen; verkleed als dinosaurus, als hippie, eentje in een krokodillenpak en een ander als levensgrote baby lopen tussen de tafels door”

Voor achtien euro krijgen we een compleet diner en dat begint met het ophalen van een dienblad met het voorgerecht: een snee brood, wat ham, paté, salami en een augurkje. Terwijl we allemaal aan tafel zitten en met elkaar proosten komt de feestband het plein oplopen. Vier mannen en twee vrouwen; verkleed als dinosaurus, als hippie, eentje in een krokodillenpak en een ander als levensgrote baby lopen tussen de tafels door. De stemming zit er gelijk in, er worden wat Franse feestnummers gespeeld en het hele dorp zwaait op commando van de zanger, die alleen een raffiarokje aan heeft (en hij kan het hebben) met hun gekleurde servetjes op ‘Tourner les serviettes’. ‘Net carnaval’, zegt Ed, en hij kan het weten.

Dan krijgen we een sappige entrecôte met frites geserveerd. Er is even commotie aan tafel, het comité heeft dit jaar voor een nieuw hoofdgerecht gekozen: voorgaande jaren was het mosselen met frites. Daarna krijgen we, natuurlijk, kaas en we eindigen met een verrukkelijke tarte au pommes.

“Heel veel meer dan een avond als deze heb ik niet nodig om volkomen gelukkig te zijn” zegt onze Engelse buurvrouw

De sfeer is ontspannen, we kletsen met onze buurvrouw en zwaaien naar de kunstenares die in ons dorp exposeert en die we gisteren hebben leren kennen. We worden voorgesteld aan collega chambre d’hotes houders van een dorp verderop en we maken kennis met een Frans (!) stel dat aan line-dancing doet. Er wordt gelachen, gezongen en geklapt. “Heel veel meer dan een avond als deze heb ik niet nodig om volkomen gelukkig te zijn”, zegt A. onze Engelse buurvrouw die permanent in het dorp woont.

De feestband heeft zich inmiddels in witte disco-outfits gestoken en staat lekker te stampen op het podium. Bij de schiettent oogst Ed waardering door met een handvuurwapen heel routineus met drie kogels drie ballonnen kapot te schieten. Op vijftig centimeter afstand…

De muziek werkt aanstekelijk en samen met A. gaan we de dansvloer op. Ed is de enige ritmisch bewegende man tussen het clubje vrouwen variërend van zes tot zeventig jaar. We dansen net zo lang tot de band opeens ophoudt met spelen, het plein stroomt leeg en we lopen achter iedereen aan.

“Met vrij uitzicht over een weiland genieten we van prachtig siervuurwerk tegen een diepdonkerblauwe hemel”

Het hele dorp heeft zich bij het gemeentehuis verzameld want daar begint om klokslag twaalf uur het vuurwerk. Met vrij uitzicht over een weiland genieten we van prachtig siervuurwerk tegen een diepdonkerblauwe hemel. En terwijl ik met mijn arm om Ed heen sta en samen met de dorpsbewoners ‘oh’ en ‘ah’ roep snap ik nog beter wat A. vanavond bedoelde. Ik voel me heel welkom en onderdeel van ons dorp.

Nadat de laatste vuurpijl afgeschoten is, wordt de hemel weer diepdonkerblauw en hangt Venus naast de sikkelmaan te stralen. We slenteren voldaan naar huis en als we in bed liggen hoor ik dat de band weer begint te spelen. Het bleef die nacht nog lang onrustig in Campagnac…

Á la prochaine!

In het zuiden van de Dordogne, in een klein dorpje omgeven door rust en natuur, ben je welkom bij Le Sympa. Een chambre d’hôtes waar je goed slaapt, lekker eet en het je aan niets ontbreekt. Benieuwd? Klik hier