avatar
     
Blogs

Avondje uit in de ‘paintbar’

'Clarisinda hangt tussen de bloemen in haar een haar roze microfoontje aan haar hoofd en pakt kordaat een kwast in haar handen'

Om te vieren dat het leven pas begint bij 30 heb ik samen met een vriendin een schilderklasje gevolgd bij een zogeheten ‘paintbar’. Voor de onwetenden: een paintbar is een modern concept waar nomadische schilderessen in hippe autootjes het land doorcrossen en schilderles geven op nóg hippere locaties. 

Het lijkt ons geinig om een avond het creatieve beest in ons naar buiten te lokken en gaan enthousiast op pad. Aangekomen bij een navigatieonvindbare locatie- zeg maar gerust zeecontainer- in Amsterdam Noord, parkeren we en staan we meteen met de hakjes in de modder. Goed zo- met de voetjes in de klei.

Eenmaal binnen siddert er een rilling door onze lijven, want wij merken dat er een sfeer hangt die ik heb beste kan omschrijven als ‘een gespannen examensfeer’. Hier komen geen vrouwen die een schilderij voor de lol maken. Nee, hier komen binnen de lijntjes kleurende vrouwen die niet alleen hun schilderkunsten, maar vooral zichzelf, erg serieus nemen. Hoe ik dit in één oogopslag constateer? Nergens wijn, overal thee. Verse. Munt. Thee. Ik herhaal vrijdagavond 21.30 uur. Verse.Munt.Thee. 

“We moeten onze eigen kleuren en creativiteit toepassen. Alles mag en iedereen is vrij”


Onze schilderes (met échte bloemen door haar vele haar gevlochten) is vriendelijk en heeft een ingewikkelde naam. We mogen allemaal plaatsnemen bij een ezel en ‘krijgen iets lekkers voor bij de koffie’. Ik herhaal: vrijdagavond 21.30 uur. Daarna mogen we een schort en kwasten uitzoeken. Het is duidelijk te zien dat de andere aanwezige vrouwen hier een doordachte strategie voor hebben, maar welke is ons onduidelijk. Clarisinda vertelt dat wij die avond een bestaand werk naschilderen maar dat we vooral onze eigen kleuren en creativiteit toe moeten passen. Alles mag en iedereen is vrij. Hmm… “Ik mag die Clarisita wel” zeg ik tegen mijn vriendin, terwijl zij nog een wijntje voor ons inschenkt. “Hoe heet ze..?!” vraagt mijn vriendin.

Clarisinda onthult (met verve) het voorbeeldschilderij, een dikke vriendinnen schilderij. Daarna hangt zij tussen de bloemen in haar een haar roze microfoontje aan haar hoofd en pakt kordaat een kwast in haar handen. Shit, net zo’n kwast die ik niet heb gepakt. De boksen geven een vervelend piepje, en ja hoor; we zijn er klaar voor. Met haar meditatiestem loodst Clarisida ons door de eerste lijntjes heen (de eerste lijntjes zijn het zwaarst) en geniet ik van alle scheetgeluidjes die de flessen verf maken. Net als in groep twee vroeger -maar dan gewoon nu, in het heden- Hilarisch.

“Ik doe mijn haar snel in een artistieke knot op mijn hoofd voor de juiste ‘vibe’ en heb spijt dat ik mijn tuinbroek niet draag”


Terwijl mijn vriendin per ongeluk alle schetslijnen met dikke zwarte verf op haar doek heeft gezet in plaats van met wit/lichtgrijs besluit ik dat alles wat in het voorbeeld rood is groen moet worden, en alles wat blauw is geel. Ik zit hélemaal in een enthousiaste ‘kloddertje roze hier- kloddertje roze daar’ modus. Ik doe zelfs mijn haar snel in een artistieke knot op mijn hoofd voor de juiste ‘vibe’ en heb spijt dat ik mijn tuinbroek niet draag. Wellicht overdreven, maar dat ben ik ook.

Intussen wordt er naast ons met militaire precisie het voorbeeld nageschilderd en kijkt men naar Clarisinda op zoals Zuid Koreanen naar Kim Yong Ill. Bij elke verkeerde ‘streep’ of ‘beweging’ zwellen er bij de één tranen in de ogen, gaat bij de ander een lipje trillen en zijn de zuchten niet meer op één hand te tellen. Stel je toch voor dat je eigen ‘Dikke vriendinnen’ er niet exact zo uitziet als op het Xenos of Blokker canvas? Wat nou als mijn bezoek straks ziet dat ik dit zelf heb gemaakt? Of dat mijn vriendinnen het beter doen? Tot zo ver ‘een leuk avondje uit’ voor de andere aanwezigen.

“Zelf Clarisinda de barmhartige vindt onze werken wel ‘heel vrij’ geïnterpreteerd”


Na anderhalf uur draaien om het doek, zwieren met -te dikke en te dunne- kwasten en het botvieren van mijn vele emoties op mijn dikke vriendinnen …heb ik m af! De blosjes (die wel op het voorbeeld staan maar niet op mijn schilderij) heb ik ervan op mijn wangen gekregen. Ik ben trots en vind ‘m  hartstikke mooi!

We mogen nu van Clarisinda opstaan om elkaars werk te bekijken, het droog te föhnen en ermee op de foto te gaan. Nadat mijn vriendin en ik een rondje lopen schamen wij ons een beetje. Zijn wij dan zo uit de ban gesprongen? Zelf Clarisinda de barmhartige vindt onze werken wel ‘heel vrij geïnterpreteerd’. Gelukkig zijn wij niet de enige twee radicalen in de zaal, een excentriek clubje verderop heeft nog meer wijn op en bescheurt het van het lachen. Hun dikke vriendinnen lijken meer op dikke koeien. Wij voelen ons verbonden met deze mede-buiten-de-lijntjes-kleurders en trekken de gezamenlijk de conclusie dat ‘al die andere wijven maar saai zijn’ en keren dolgelukkig door de modder met doek onder de arm huiswaarts na een geslaagde avond.

Ik heb nooit binnen de lijntjes gekleurd, en nu ik dertig ben ga ik dat ook zeker niet doen. En ik adviseer jullie ook: doe het niet. Wees niet zo streng voor jezelf. Het hoeft niet allemaal perfect, doe gek. Luister vooral naar Clarisinda: Alles mag en iedereen is vrij.