avatar
     
Blogs

Schaap of entrecôte? 

Zo krijg je een boer, een kasteelheer, een import-Fransman, een Parijzenaar, een puber en een bejaarde aan één tafel

Hoe krijg je een boer, een kasteelheer, een import-Fransman, een Parijzenaar, een puber en een bejaarde aan één tafel? Met een dood schaap. In een uiterst charmant dorp, een kwartiertje rijden bij ons vandaan, wordt ieder jaar in augustus tijdens het fête votive eenméchoui georganiseerd en daarbij zitten alle rangen en standen gemoedelijk met en naast elkaar aan tafel. Want samen schaap eten verbroedert. 

Al weken van tevoren is de feestcommissie van het dorp er druk mee. Ik heb zo’n vermoeden dat de agenda ieder jaar vrijwel hetzelfde is: hebben we voldoende vrijwilligers, welke kleur T-shirts trekken we aan, hoeveel schapen moeten we slachten en doen we gewoon weer een kermis? Weer een disco? En wat doen we als het regent?

Zorgen om niets want ieder jaar gaat het feest van een leien dakje. Rond half acht staat het halve dorp, en wij, in de rij bij le mairie en kopen we een kaartje bij een vrijwilliger in een rood T-shirt. Schaap of entrecôte ? Schaap natuurlijk! Voor iedereen die geen schaap blieft is er entrecôte. We wachten in de ondergaande zon, zwaaien naar een bekende en dan dalen dan hutjemutje, tree voor tree, een trap af. Want beneden, achter le mairie, is een enorme grote hal waar met alle gemak een kudde koeien, een caravantentoonstelling of alle fans van Normaal in kunnen.

“Een stuk of tien schapen worden hier sinds vanochtend aan het spit rondgedraaid door mannen die zich kapot staan te zweten”


Terwijl we weer een paar treden afdalen, worden we begroet door een vrijwilliger die ons een aperitief aanbiedt. En dan zien we dat de andere helft van het dorp zich in deze hal bevindt en keihard aan het werk is. In een goed geoliede zwaan-kleef-aan-en-geef-maar-door-trein krijgen we allemaal een dienblad waar een bord met salade op staat. Beneden aan de trap krijgen we een bord met stukken brood waar een andere vrijwilliger weer een heerlijke bouillon overheen giet. Gewapend met aperitief, salade, broodsoep en een stukje kaas voor toe schuifelen we met z’n allen richting de geur…

En die komt van buiten, aan de andere kant van de hal. In een diepe kuil ter grootte van een kleine verhuiswagen ligt tien kuub eikenhout te smeulen. Een stuk of tien schapen worden hier sinds vanochtend aan het spit rondgedraaid door mannen die zich kapot staan te zweten. We nemen die heerlijke geur, van die schapen en niet van die zwetende mannen, mee op zoek naar een plaatsje aan één van de tafels op het dorpsplein. Dan is het een kwestie van soep eten en wachten tot de porties schaap uitgeserveerd worden. Ondertussen biedt de plaatselijke wijnboer voor een leuk prijsje zijn wijn aan.

“Ouderen die normaal gesproken met de kippen op stok gaan schenken hun disgenoten en zichzelf nog eens in”

Het schaap is heerlijk mals en zacht, de wijn makkelijk en de sfeer aangenaam. Maar het mooiste van de avond is het publiek. Alles zit kris kras door elkaar en bij elkaar aan tafel. Kinderen rennen gillend rond en willen ‘eendjes vissen’ bij de kermis, mannen halen hun hart op bij de schiettent. De kasteeleigenaren lopen rond en knopen hier en daar een gesprekje aan. Ouderen die normaal gesproken met de kippen op stok gaan schenken hun disgenoten en zichzelf nog eens in. Een toerist oefent zijn Frans op een buurman. En wij hebben een heerlijke avond met vrienden die in het dorp wonen.

Als de borden leeg zijn is het tijd voor disco. Op de dansvloer dansen moeders met kinderen, aan de bar beweegt een man stiekem mee. Maar dan laat de volwassen dorpsbewoner met Down iedereen op de dansvloer verbleken met zijn ongekende ritmische moves. Hij steelt de show en mijn hart. Wat een topavond. Dit jaar zijn we er natuurlijk weer bij!

À la prochaine!

In het zuiden van de Dordogne, in een klein dorpje omgeven door rust en natuur, ben je welkom bij Le Sympa. Een chambre d’hôtes waar je goed slaapt, lekker eet en het je aan niets ontbreekt. Benieuwd? Klik hier