avatar
     
Stories

Voor Rosanne (30) kan zwanger zijn haar dood worden

'Door mijn epilepsie kom ik in aanmerking voor hoogtechnologisch draagmoederschap'

Rosanne (30) is getrouwd, woont in Noord Holland en werkt als vrijwilliger bij Kinderwensbloggers. Rosanne lijdt aan epilepsie en heeft sinds 2013 een kinderwens. Begin dit jaar was ze zwanger en in september zou ze haar eerste kindje in haar armen sluiten. Maar het liep allemaal anders dan ze had gehoopt; de zwangerschap eindigde in een miskraam en zelf kroop ze door het oog van de naald. De hormonen maakten haar epilepsie onberekenbaar en onstabiel. Zwanger zijn is voor Rosanne levensbedreigend en daarom hopen zij en haar man hun kinderwens te vervullen met behulp van een draagmoeder.


Rosanne is sinds 2015 gelukkig getrouwd en heeft nu zestien jaar epilepsie. Ondanks haar ziekte heeft ze een grote kinderwens. Omdat de herkomst van haar epilepsie onduidelijk was liet ze een genetisch erfelijkheidsonderzoek doen. Hier kwam gelukkig niets uit en dus mochten Rosanne en haar man na groene licht van de neuroloog in het voorjaar van 2016 beginnen om hun grootste wens in vervulling te laten gaan. Rosanne: “Tijdens oud en nieuw 2016/2017 had ik het gevoel dat ik zwanger was, en de test op twee januari 2017 bevestigde mijn gevoel: ik was zwanger!”

“Mijn vader vond mij op de bank met paarse lippen en weinig teken van leven en de insulten bleven maar komen”


“Tot de bewuste maandag op zestien januari, ik had wat bloedverlies en omdat het mijn eerste zwangerschap was, was ik uiteraard wat onzeker en dacht ik ’s ochtends: als ik vanmiddag nog steeds bloed verlies dan bel ik de gynaecoloog. Daarnaast had ik ook al twee insulten gehad en voelde ik dat er nog een insult aan zat te komen. Omdat mijn kat Láska maar op de bank bij mij bleef zitten en kijken, stuurde ik mijn man en mijn ouders een appje met de mededeling dat het niet zo lekker met me ging en ik mezelf noodmedicatie ging toedienen.

Binnen een half uur na dat appje ging het heel erg mis. De noodmedicatie heb ik niet meer kunnen toedienen. Ik ben in een status epilepticus blijven zitten en was voor het eerst niet meer bij bewustzijn. Ik heb het geluk gehad dat mijn vader die middag bij mij langs kwam. Hij vond mij op de bank met paarse lippen en weinig teken van leven en de insulten bleven maar komen. Met spoed kwam er een ambulance. Alles stond paraat toen ik op de spoedeisende hulp werd binnen gebracht. Ik heb 24 uur aan de beademing gelegen met een maagsonde waar ik mijn voeding en normale medicijnen door kreeg. Ook kreeg ik via mijn ader antibiotica en een nood epilepsiemedicijn (Rivotril) om de epilepsie tot rust te brengen. Al met al ben ik door het oog van de naald gekropen. Mijn man kreeg op dat moment te horen dat we een miskraam hadden gehad. Ik weet daar zelf dus niets van maar gelukkig was mijn moeder er op dat moment om hem te steunen.

Het was een nachtmerrie. Zelf heb ik deze week niet bewust meegemaakt. Het is vooral voor mijn man, familie en schoonfamilie erg zwaar geweest. Ik heb mijn miskraam grotendeels ook niet meegemaakt en dat was met name in het begin lastig met verwerken; de emotionele klap kwam voor mij pas véél later. Met hulp van een hele goede psycholoog, mijn man en mezelf is dat wel aardig aan het lukken, maar ons kindje Steijn-Sterra zullen wij nooit vergeten.”

“Ik zal nooit negen maanden een kindje van ons kunnen dragen omdat mijn lichaam mij in de steek laat”


“Na veel overleg tussen de artsen kreeg ik in maart te horen dat alle hormonen van de zwangerschap en miskraam mijn epilepsie onberekenbaar en onstabiel maken, oftewel levensbedreigend voor mij. Nu ben ik er deze keer gelukkig goed van hersteld maar een volgende keer heb ik hoogstwaarschijnlijk niet zo veel geluk als nu. Dus luidt het advies; niet meer zelf zwanger worden. Wat ons is overkomen voelt als een blikseminslag bij heldere hemel met een hele lange nadonder…

Mijn eerste gedachten waren: ‘waarom is ons dit niet gegund?’ ‘Waarom overkomt dit ons?’ Ik heb zelf een psycholoog ingeschakeld omdat ik moet verwerken dat ik nooit meer zelf zwanger ga worden. Het is een bittere pil want ik had in september zo ontzettend graag ons kleintje in mijn armen willen nemen en zoveel liefde, warmte en geborgenheid willen geven. Dat gaat niet gebeuren op de ‘normale’ manier; in september niet en in de toekomst ook niet… Ik verloor in één klap het vertrouwen in mijn vrouw zijn want ik zal nooit negen maanden een kindje van ons kunnen dragen omdat mijn lichaam mij in de steek laat. Gelukkig gaf mijn man mij wel weer vertrouwen terug, omdat hij zei dat hij mij liever levend (en in zoverre gezond) in zijn leven had dan zonder mij verder te moeten in het leven.”

“De draagmoeder moet zowel geestelijk als lichamelijk gezond zijn, minstens twee natuurlijke bevallingen hebben gehad en een voltooid gezin hebben”


“Ik probeer positief te blijven, vooruit te denken, maar vooral gesterkt door alles heen te komen en daar doe ik alles aan. Toen het nieuws was ingedaald zijn we ons gaan verdiepen in andere opties om een kindje te krijgen. We hebben alle opties uitgebreid overwogen. Draagmoederschap komt het dichtst bij een kindje van onszelf. Het houdt in dat ons kindje in de buik van iemand anders groeit. Diegene moet zowel geestelijk als lichamelijk gezond zijn, minstens twee natuurlijke bevallingen hebben gehad en een voltooid gezin hebben. Tot de leeftijd van 44 jaar mag een vrouw draagmoeder zijn voor een ander stel. De wensmoeder mag niet ouder zijn dan veertig jaar.

Inmiddels weten we dat we in aanmerking komen voor hoogtechnologisch draagmoederschap. Dat houdt in dat er een IVF behandeling wordt gestart met een eitje en zaadje van ons is en de baby dus biologisch helemaal ons kindje zal zijn. De embryo wordt teruggeplaatst in de baarmoeder van de draagmoeder. Het eerste levensjaar van de baby ben je pleegouder van je eigen kindje en na één jaar dan mag je je eigen kind adopteren. We zijn het eerste koppel dat om deze reden naar hoogtechnologisch draagmoederschap moet uitwijken.

Op dit moment hebben we nog geen draagmoeder gevonden. Momenteel ben ik vooral erg dankbaar dat we elkaar op moeilijke momenten goed kunnen ondersteunen en opvangen. Hierdoor zijn wij ondanks alle gebeurtenissen nog steeds heel gelukkig met elkaar, en genieten wij des te meer van de kleine mooie dingen in het leven!”

Wil je reageren op Rosannes verhaal en haar een persoonlijk bericht sturen?
Haar e-mailadres is [email protected] 
Wil je meer informatie over draagmoederschap? Klik hier. 
Rosanne werkt als vrijwilliger voor Kinderwensbloggers; een verzamelplek voor mensen die schrijven over het vervullen van hun kinderwens. Zelf deelde ze hier haar bijzonder verhaal door middel van een persoonlijke blog.

“We willen door het samenbrengen van deze bloggers op één plek gehoor geven aan de problematiek rondom vruchtbaarheid. Samen staan we sterker, samen bereiken we meer lotgenoten en andere betrokkenen. Gehoord en gezien worden is belangrijk want we hebben er steeds vaker mee te maken; vruchtbaarheidsproblemen zijn bij de huidige generatie mannen en vrouwen vaker aanwezig dan bij de vorige generatie en daar komt bij dat onze levensstijl is veranderd. We krijgen bovendien later kinderen. Daarnaast hopen we stil leed te doorbreken en inzicht te geven aan wie er voor open staat. Taboe, schaamte en geheimzinnigheid; daar willen we samen een einde aan maken.”