avatar
     
Blogs

De Onbevreesde Opvoeding

'Die kinderen tegenwoordig zijn nergens bang voor. Die denken dat ze alles kunnen!'

Gisteren togen mijn peuter en ik naar de fietsenmaker een paar straten verderop om haar fiets weg te brengen voor een kleine beurt. De buurvrouw van bijna 80 veegde de natte herfstbladeren van haar stoep en riep: “Oh, jullie voeden die kinderen tegenwoordig zo onbevreesd op!”

Mijn peuter reed op haar plastic step (“oh ja, dat noemen jullie tegenwoordig step, nou vroeger heette dat een autopet!”) en stopte keurig bij mij en de buurvrouw en haar bezem. Ze had haar blauwe helm op- een typisch product dat ik voordat ik kinderen had maar belachelijk vond- maar nadat ik verhalen hoorde over gebroken kinderschedels geen overbodige luxe. Onbevreesd?” vroeg ik?

“Ja, zo onbevreesd!” ging de buurvrouw verder. “Die kinderen tegenwoordig zijn nergens meer bang voor. Die denken dat ze alles kunnen en weet je wat…?! Ze kunnen het dus ook! Nou, dat was vroeger wel anders. Mijn moeder zette een kind van twee nog niet op een autopet of een fiets. En toen we er wel op mochten waren we bang om te vallen. Bang dat we vieze kleren zouden krijgen. Als het onweerde maakte ze ons allemaal wakker en stond ze in de woonkamer te smeken en te bidden dat het met ons allemaal goed af zou lopen. Ze maakte ons eerder bang voor van alles dan dat ze ons geruststelde. Kun je je dat voorstellen? Als ik nu een klein klapje onweer in de lucht hoor dan slaat de angst me om het hart. Kun je dat begrijpen?”

Dat kon ik begrijpen. En het deed me goed. Niet dat ik nu wist dat onze bejaarde buurvrouw bang is voor onweer, maar wel dat ze sprak over een onbevreesde opvoeding. In een wereld waarin het zo druk is dat ik mijn kind een helm op zet om botbreuken te voorkomen, in een wereld waar meisjes op hun fiets zomaar kunnen verdwijnen, in een wereld waarin ik mijn vijfjarige uitleg wat aanslagen zijn omdat ze er tegenwoordig nu eenmaal bijhoren en geregeld voorkomen, vind ik het persoonlijk namelijk allesbehalve onbevreesd en heb ik er soms moeite mee om de wereld waarop ik mijn dochters heb gezet wel zo te zien. Maar de woorden van de bijna 80-jarige vrouw stemden me gelukkig. Ze ging verder met bladeren vegen en ik zei haar gedag. “Dag mefou!!!” riep mijn peuter en stepte over de gladde bladeren waar nog niet was geveegd verder. Op weg naar de fietsenmaker.