avatar
     
Blogs

De Echte Fransman heeft een wit busje

'Alpinopet? Stokbrood onder de arm? Snor? Glaasje wijn in de hand? Non madame, non monsieur...'

Stel jezelf een Fransman voor. Wat zie je? Alpinopet? Stokbrood onder de arm? Snor? Glaasje wijn in de hand? Non madame, non monsieur, niet iedere Fransman ziet er uit als Ilja Gort.

De Echte Fransman herken je pas als je een tijdje in Frankrijk zit. En als je eenmaal weet wat een Fransman een Echte Fransman maakt, is het overduidelijk. Dan sla je jezelf met de vlakke hand tegen het voorhoofd en begrijp je niet waarom je dit niet veel eerder gezien hebt. De Echte Fransman heeft namelijk een wit busje. 

“De Echte Fransman rijdt in een witte bus zonder reclame en niemand weet wat hij precies vervoert”


De witte busjes komen in alle vormen en maten. Maar… en dat is belangrijk: ze zijn niet alleen wit, ze zijn ook zonder reclame. Soms zie je in Frankrijk een wit busje rijden met de naam van een bedrijf aan de zijkant, maar dat telt niet. Dat is een bedrijfsbusje, door een directeur aangeschaft en daar rijdt een werknemer in. De Echte Fransman rijdt in een witte bus zonder reclame en niemand weet wat hij precies vervoert.

Ed leende ooit de grote witte bus van vriend D. om een aantal meubels van Amsterdam naar Frankrijk te vervoeren. Een witte bus zonder reclame. Toch werd hij door de Franse politie met zwaailichten van de weg gehaald. Tja, leuk geprobeerd meneer, maar een witte bus met een Nederlands kenteken, daar trappen we hier natuurlijk niet in. Toen Ed in goed Frans uitlegde dat hij op weg naar zijn huis in de Dordogne was, werd er vriendelijk gelachen en geschouderklopt. Ze herkenden in Ed de-witte-bus-beginneling.

“De Echte Fransman koopt graag een nieuw/oud wit busje van een andere Echte Fransman”

Op weg naar Campagnac stoppen we vaak bij een hotel even voorbij Parijs om te overnachten. Dat hotel fungeert als conferentieoord voor witte busjes. Grote, kleine, vieze, gedeukte en spiksplinternieuwe witte busjes. Als een geheime samenscholing staat het hele parkeerterrein er hutje-mutje vol mee. We hebben nog nooit een chauffeur gezien en als we ’s ochtends vroeg wakker worden zijn alle witte busjes spoorloos verdwenen. Wij vermoeden dat ze ‘s ochtends vroeg heel zachtjes het parkeerterrein afgeduwd worden want we horen ze nooit starten…

Ook op Le Bon Coin, de Franse Marktplaats, sterft het van de witte busjes. De Echte Fransman koopt graag een nieuw/oud wit busje van een andere Echte Fransman. Daar wordt een tipje van de witte-busjes-interieur-sluier opgelicht: sommige busjes zijn van binnen helemaal betimmerd met vakken voor gereedschap, stokbroden of opklapbedden. Of ze zijn helemaal gestript zodat er met gemak een kudde schapen of onderweg aangeschoten wild in kan.

“Ja hoor, we kregen ‘m: de Witte van Besse!”


Vorige zomer begaf onze auto het en die stond wat langer dan verwacht bij de garage in ons dorp. Omdat het lastig boodschappen doen is zonder auto boden onze vrienden H. en G. uit Besse aan dat we één van hun (Franse!) auto’s konden lenen. Ze zullen toch niet? Zouden ze werkelijk?

Ja hoor, we kregen ‘m: de Witte van Besse! En het is waar, je krijgt sneller voorrang, Echte Fransen toeteren met een heel vriendelijk klinkend toetertje ter herkenning of tikken even met twee vingers aan de zijkant van hun voorhoofd als je ze passeert. We waren opeens even onderdeel van een warm Frans broederschap waar je normaal gesproken jaren over doet om toegelaten te worden. De Witte van Besse deed dat allemaal voor ons. Ja, natuurlijk hebben we een paar rondjes extra gereden omdat we zogenaamd iets vergeten waren. Jongens, wat een magnifiek gevoel om even Echt Frans onder de Echte Fransen geweest te zijn.
Á la prochaine!