avatar
     
Blogs

Wil je een succesvol kind? Dan kies je de beste school!

Serveert de school biologische lunches? Zijn de zwem-, blokfluit- en kundalini yogaleraren wel gecertificeerd?

Is het volgen van ons instinct bij het maken van levensbepalende keuzes aan het uitsterven? Ik stel mij zo voor dat mijn ouders 27 jaar geleden een basisschool inliepen, de sfeer proefden en dachten: ‘zou dit de juiste school zijn voor onze Evelien?’ ‘Hebben wij een klik met de lesmethodes of met de leraren?’ ‘Zijn de wc’s schoon en ruiken de lokalen fris?’ Of ik uiteindelijk op basis van hun gevoel op de voor mij ideaalste bassischool ben beland mag Joost weten, maar het was geen ‘ding’.

Tegenwoordig gaat het er anders aan toe. Buiten het feit dat je in sommige steden je ongeboren vrucht (met een echo als bewijs) al in moet schrijven op een school in een toegewezen postcodegebied, zijn de onderwijsmogelijkheden ook nog eens eíndeloos. Gedachtengang: wil jij dat je kind succesvol wordt? Dan doe je er alles aan om je kind op de béste school te krijgen- zo niet? Dan  faal je als ouder. De checklist van papa en mama bij de schoolselectie wordt steeds langer. Serveert de school biologische lunches? Zijn de zwem-, blokfluit- en kundalini yogaleraren wel gecertificeerd? Gaan kinderen van succesvolle(re) vrienden ook naar deze school? Hoeveel procent van de groep-achters vervolgt zijn opleiding op het Gymnasium?

“Zou de keuze voor de school voor je kind niet op basis van gevoel en instinct moeten worden bepaald?”


Als ‘ouders van nu’ een school inlopen krijgt de directeur een hand waarna papa’s blik afdwaalt richting zijn telefoon en mama de -van tevoren opgestelde- vragenlijst nog eens – als zijnde een NAVO inspecteur- doorneemt. Als een school -wonder boven wonder- aan de hele checklist voldoet neemt de druk alleen maar toe; komen wij wel door de ballotagecommissie van de school heen? Wellicht helpt een gulle donatie? Moeten we niet naar een ander postcodegebied verhuizen? Het gegeven dat het kind zes maanden later nog gezond op de wereld gezet moet worden is bijna van ondergeschikt belang.

Het is een luxe dat er tegenwoordig zoals iets ‘keuzestress’ bestaat, en dat een kind zo veel mogelijkheden heeft, maar zou de keuze voor de basisschool voor je dochter of zoon ook niet voor minstens vijftig procent basis van gevoel en instinct moeten worden bepaald? In plaats van op Google reviews, overheidsonderzoeken of de scholenprestatielijst van de HP de Tijd af te gaan? Of zeg ik nu iets heel geks?

“Het lijkt alsof mijn generatie heeft besloten dat een keuze op basis van feiten een beter resultaat garandeert dan een keuze die gemaakt is op basis van gevoel”


Bovenstaand is enkel een voorbeeld maar het lijkt wel alsof mijn generatie heeft besloten dat een keuze op basis van feiten een beter resultaat garandeert dan een keuze die gemaakt is op basis van gevoel. Gek is deze trend overigens niet; onze generatie maakt tenslotte alleen nog maar weloverwogen (online) keuzes; vakanties kies je via Tripadvisor, huizen vind je op Funda en via gemeenteonderzoeken, restaurants via Iens en zelfs ‘de liefde van je leven’ screen je vooraf via Tinder en Happn profielen. Tegenwoordig zijn alle antwoorden één muisklik van je verwijderd. Wat doet je gevoel ertoe als het feitelijke antwoord voor je op een scherm staat?

Wij leven in een maatschappij waar families uit elkaar groeien en individuen (mijzelf incluis) vaker communiceren via WhatsApp dan dat ze elkaar in de ogen kijken en een gesprek voeren. Wij compenseren dit ‘gemis’ onder andere door familie te romantiseren met uit hout gegraveerde harten waarop ‘Home is where the heart is’ staat. Daar zou eigenlijk moeten staan: ‘Home is where my real estate agent told me the value would double in ten years’, maar die tekst was te lang voor Xenos vermoed ik.

“Ik reageer alsof ik door een bij word gestoken als een vriendin me vraagt wat ik voel”


Helaas voor mijn generatie, is je gevoel verbonden aan je ziel. En even serieus: Hoe eng en onhandig is dat?! Wat nou als ‘dat gevoel’ op het verkeerde moment in ‘je perfect georganiseerde leven’ door iets of iemand wordt aangewakkerd en het komt hélemaal niet uit? Hoewel ik mijzelf beschouw als een open persoon, reageer ik alsof ik gestoken word door een bij als een vriendin oprecht vraagt; “wat voel je daarbij Eef?” ‘He gatver’ denk ik dan. Ik lach wat schaapachtig, vraag haar wat ze van de eikeltjespyjama van Jesse Klaver vindt en het onderwerp is wat mij betreft afgedaan.

Helaas, ook voor mij geldt- het leven is geen exacte wetenschap en nee, ook ik kan niet alle antwoorden Googelen. Maar laten wij als generatie gewaarschuwd zijn, want het aantal paniekaanvallen en depressies in Nederland neemt niet voor niets schrikbarend toe. Bij de mensen van mijn generatie mag het knopje ‘gevoel’ wel wat vaker aan worden gezet. We zijn tenslotte allemaal ‘gevoelsmensen’ (kots) maar alleen op vooraf geregisseerde momenten. Daarom sturen wij topmanagers met een geit in hun kielzog de Himalaya in, zitten we ineens allemaal yoga en hebben op televisie ‘woensdagavond waargebeurde verhalen’ ondanks dalende kijkcijfers nog steeds een steady marktaandeel. Wij gunnen onszelf en ieder die ons lief is een levenscoach, psycholoog of mediator en mediteren ons een ongeluk. We eten ons misselijk aan superfoods, lachen krampachtig op elke foto en willen altijd maar ‘genieten’. Alles om te voorkomen dat er een druppeltje komt die onze emmer doet overlopen. Maar al die gevoelens die continu worden onderdrukt door ratio moeten wel ergens heen…

Je zal nu misschien denken ‘wat een kakverhaal Eef’ maar mijn ‘gevoel’ 😉 zei dat ik mijn generatie/yuppen probleempje moest adresseren- dus zodoende. Nu zelf maar eens een poging wagen en het goede voorbeeld geven.

Liefs! Eef