avatar
     
Blogs

Wat lijk jij op je moeder!

'Ik...?! Mijn moeder is emotioneel, bemoederend en bemoeizuchtig!'

Je hebt moederskindjes en vaderkindjes. Geloof mij, als je in het woordenboek ‘vaderskindje’ opzoekt, staat hoogstwaarschijnlijk mijn foto naast de definitie. Ik lijk niet alleen qua uiterlijk een stuk meer op mijn vader, maar ook mijn innerlijk komt grotendeels overeen met dat van hem.

Hij is bijvoorbeeld iemand die alles, maar dan ook echt alles kan rationaliseren. Geweldig, ik ben zelf namelijk niet zo van dat emotionele gedoe en probeer het leven waar het kan zo rationeel mogelijk te benaderen. Nu moet ik wel eerlijk toegeven: dat lukt natuurlijk niet altijd. Mijn vader en ik, wij zijn twee handen op een buik. Maar mijn moeder is compleet het tegenovergestelde van hem. Emotioneel, extreem bemoederend en hier en daar een tikkeltje te bemoeizuchtig. Zeker toen ik een puber was, vond ik dat vreselijk. Mijn moeder was de ouder die altijd ‘gekke’ dingen deed, waarvoor ik me schaamde en altijd vol afschuw tegen moest zeggen: “Mam, doe niet zo gek!”. Het is dan ook niet zo apart, dat ik mijn relatie met mijn moeder niet altijd even soepel verloopt.

“Lijken op mijn moeder, dat klinkt haast als een nachtmerrie!”

Sinds een aantal jaar lijkt het wel alsof het botsen tussen mij en mijn moeder alleen maar toeneemt. Als ik ergens mee zit, kan ik opeens heel fel uit de bocht komen, precies zoals zij ook doet. En elke keer als zoiets gebeurt, zegt mijn vader hoofdschuddend: “Meid, je bent echt een kind van je moeder.”. Nee… dat meen je niet, schiet er altijd door mijn hoofd. Lijken op mijn moeder, dat klinkt haast als een nachtmerrie. Ik wil zoals mijn vader zijn, mijn rationele rots in de branding! Maar naarmate ik ouder (en een stukje wijzer) ben geworden, reflecteer ik vaak mijn relatie met mijn moeder. Lijk ik dan echt op haar en is dat echt zo erg?

Zo’n zestien jaar geleden werd er bij mijn moeder borstkanker geconstateerd en vier jaar geleden bleek dat die kanker waarvan gedacht werd dat het overwonnen was, er al die tijd was blijven zitten. Al die tijd heeft zij een leeuwengevecht gevochten en dat doet ze nog steeds. Ze is nog steeds die emotionele, bemoederende en een ‘ik-zet-mijn-kind-graag-voor-schut-vrouw. Maar wat ik nu voornamelijk in haar zie is de kracht. En die enorme kracht dwingt voor mij een automatisch respect voor haar af. Voor mij is ze een inspiratiebron. Ik hoop dat de kracht die zij bezit, ook ergens in mij te vinden zal zijn wanneer dat nodig zal zijn. Ik kom er nu achter, dat het stiekem toch helemaal niet zo erg is om op mijn moeder te lijken.

FOTO: PEXELS