avatar
     
Blogs

Kippenvel: The Cake Smash Shoot

'Andermans kind willen we toch niet persé naakt onder de botercrème zien zitten, of wel?'

Gender reveal party’s, milestonecards, cake smash shoots. Het zijn begrippen waar ik jaren geleden nog nooit van had gehoord maar die me tegenwoordig regelmatig om de oren vliegen. Met name bij de Cake Smash Shoot krijg ik kippenvel. 

De gender reveal party is een ludieke manier om je vrienden en familie te vertellen of je een jongen of meisje verwacht. Totaal geen genderneutrale ontwikkeling. Laatst zei een vriendin tegen mij: “Oh nee, die vrijdag kan ik niet, dan heb ik een gender reveal party.” Ze sprak het uit alsof ze ‘verjaardag’ ze, zo natuurlijk kwam het uit haar mond. De gender reveal party is een big party die je geeft halverwege je zwangerschap.

Hysterische vriendinnen, moeders, tantes en oma’s


Meestal wordt er gewerkt met taarten die aan de binnenkant roze of blauw zijn. De vader en moeder to be snijden gezamenlijk de taart aan en vragen een zus of broer dit te filmen waarna iedereen begint te gillen en te huilen. Aan het einde van de zwangerschap organiseren alle hysterische vriendinnen, moeders, tantes en oma’s nog een babyshower en als de babyjongen of -meisje is geboren volgt natuurlijk het kraamfeest.

Een geboortekaartje met uitnodiging voor het kraamfeest kan anno 2017 niet meer de dikte hebben van een normale kaart of foto; het kaartje moet dik, dikker dikst. Neonroze letters, gouden glitters, doorzichtige enveloppen met hierin pastelkleurige confetti; als je hier niet aan meedoet heb je de laatste trends niet helemaal gevolgd. Een andere hype op het gebied van kaarten: milestonecards. Je fotografeert je baby met een kaart waarop staat: ‘Hoera ik heb mijn eerste tand!’ of: ‘Vandaag ben ik zes maanden’.

Op de foto met een milestonecard


Ik zie de kaarten persoonlijk als een filmklapper: ze lijken me handig om even snel wat nuttige informatie vast te leggen zodat je die later op het juiste moment paraat hebt in je montage of bij het maken van je fotoboek. Maar dat is niet het idee; het op de foto gaan met de kaart is het resultaat. De kaarten hebben zoiets keurigs en braafs, ik kan mijn weerstand ertegen niet heel erg goed uitleggen, maar ik word er rebels van en als ik de kaartjes zie liggen wil ik het liefst alle teksten doorkrassen.

De gender reveal party en de milestones cards heb ik beide in de loop der jaren redelijk geaccepteerd maar het evenement waar ik moeite mee blijf hebben is: De Cake Smash Party. Dit fenomeen is overgewaaid uit Amerika. Ter ere van de eerste verjaardag van het kind wordt de baby uitgekleed en in een fotostudio neergezet. Hier wordt dan het meest snoezige kledingstuk aangetrokken; bij een meisje meestal een wijd uitlopende roze tulen rok. Daarna gaat het bijna blote kind helemaal los op een enorme, veel te grote bij-de-rok-passende taart met toefjes van gekleurde botercrème-want: ‘dat smasht lekker’. Dit wordt vastgelegd en is dé herinnering aan de eerste verjaardag.

Met de handen graaien in de taart


Nu ben ik een groot voorstander van met de handen in de taart graaien op de eerste verjaardag, maar ik zie dat het liefste gebeuren in een houten kinderstoel aan een tafel vol lieve familie en vrienden. De zogenaamde Cake Smash Shoot wordt echter al weken voor de daadwerkelijke verjaardag gehouden want De Cake Smash Foto wordt gebruikt voor de uitnodiging van het eerste verjaardagsfeestje- gedrukt op dik papier en met roze neonletters in een envelop met pastelkleurige confetti…

Nu kan ik me nog voorstellen dat de foto’s van je eigen kind heerlijk zijn om naar te kijken: vrolijk bekkie, graaiende handjes, schattig, lief, lekker eten, leukleukleuk. Ik vind foto’s van mijn eigen kind met een snuit vol yoghurt of handen vol modder ook geestig en schattig. Maar andermans kind willen we toch niet persé naakt onder de botercrème zien zitten, of wel?

Pastelkleurige suikerbom


Ik word zelf nogal ongemakkelijk van al die veel te blote baby’s die het internet op geslingerd worden. Baby’s die in het volle licht van een fotograaf een pastelkleurige suikerbom voorgeschoteld krijgen waar ze zo vrolijk en knap mogelijk in moeten graaien tot ze kotsmisselijk zijn. En niet omdat ze jarig zijn en cadeautjes krijgen maar omdat het nu eenmaal een trend is. Afijn, u begrijpt: ik sla hem even over.