avatar
     
Blogs

Uitmesten en afstand nemen

'Het is de hoogste tijd. Onze kledingkasten zijn toe aan een opruimpoging.'

Tags: , ,

Het is de hoogste tijd. Onze kledingkasten zijn toe aan een opruimpoging. Ik begin bij de drie andere gezinsleden. Voor een ander beslissen is soms zeer eenvoudig. Hup, pas dit. Hup, pas dat. Te klein, te vaal, kapot, macaronivlekken; weg ermee. Alles wat nog goed is gaat richting het Leger des Heils. Majoor Bosshardt zou tevreden zijn geweest.

Maar dan… kom ik bij mijn eigen gedeelte. Ik kan niks weg doen. Ook niet als het kapot is. Joh, een veiligheidsspeld doet wonderen. Ik gedraag me als een klein kind wiens knutselwerkje na drie maanden weggegooid dreigt te worden. Uit ervaring weet ik dat je deze het beste kunt lozen als de makers ervan niet in de buurt zijn. Die kleine draken halen het namelijk zonder pardon weer uit de prullenbak. Het interesseert ze niks, als het pronkstuk ineens zuur ruikt en opgeleukt wordt door een sliert zuurkool.

“Had ik een vlaag van verstandsverbijstering of zat ik in een identiteitscrisis..?!”


Je eigen knutselwerkjes weggooien, dat doe je gewoon niet. Dol ben ik dan zelf ook op mijn ‘ouwe meuk’. Het liefst loop ik hele dagen in mijn ‘goorie goorie’, zoals ik het noem. Niet dat het vies is trouwens, het is een verzonnen woord. Zoals ik heel veel verzonnen woorden heb. Bij nader inzien is dit woord misschien niet het meest handige. Met ‘goorie goorie’ lijk ik te insinueren dat ik een viezerik eerste klas ben. Tijdens het uit de kast halen, scannen en vervolgens toch maar weer terughangen, kom ik van alles tegen.

Wanneer heb ik dit tuniekje aangeschaft zeg? Had ik een vlaag van verstandsverbijstering of zat ik in een identiteitscrisis..?! Er zitten kledingstukken bij die ik voor mijn gevoel nog nooit eerder heb gezien. Ik zou zweren dat ik deze onder hypnose heb gekocht. Vanaf nu ga ik nooit meer shoppen in een winkel waar de verkoper lijkt op Rasti Rostelli. Bekijk het maar! Tegenwoordig is dat trouwens niet heel eenvoudig. In hip modeland hebben bijna alle mannen een baard. En dan geen weelderige bos, waar hier en daar nog een takje uitsteekt en die naar spareribs ruikt; het zijn strak gemodelleerde modebaardjes. Een soort Brazilian met zijvleugels.

“Was ik maar heel erg modegevoelig; een beetje de laatste trends volgen en klaar is Kees”

Afijn, dit kledingstuk heb ik blijkbaar niet gemist, dus het kan zo weg. Niet dus. Mooi bedacht, maar hier begint de ellende. Wie weet, wil ik het ooit wel een weer keer aan. Ik leg het nog even op de stapel ‘twijfelaars’. Deze stapel groeit en groeit. Was ik maar heel erg modegevoelig; een beetje de laatste trends volgen en klaar is Kees. Dat klinkt als een makkie, maar is natuurlijk helemaal niet uitdagend…