avatar
     
Blogs

‘Vogel dood mama, vogel dood!’

Met peuters en kleuters praten over verlies en de dood

Tags: , ,

Zoals jullie inmiddels van mij weten ben ik een groot voorstander van kinderen veel vertellen over hoe het echte leven in elkaar zit. Daarom praten we samen- wanneer ze daar aan toe zijn-, over liefde, geluk, verdriet, teleurstelling en verlies.

Ik heb soms te doen met kinderen die vier jaar lang in een veilige sprookjesbubbel leven en er op de basisschool pas achter komen hoe moeilijk het leven soms kan zijn. Want het leven is nou eenmaal niet altijd makkelijk en kinderen onder elkaar altijd eerlijk en soms meedogenloos en keihard. Mijn oudste dochter kan al vanaf dat ze klein is goed onder woorden brengen wat ze voelt en zoals ik al eerder heb geschreven mag ze van mij soms boos of verdrietig zijn omdat het nu eenmaal heel normaal is dat je dat soms bent- ook al weet je op dat moment zelfs niet altijd even goed waarom.

Ons kleinste meisje is pas twee geworden en praat sinds een aantal weken ineens in hele zinnen. Ze vertelt plotseling verhalen en dat is supergezellig en heel leuk. Bovendien is het fijn voor haar dat ze zich onder woorden kan brengen en uit kan leggen wat ze bedoelt. Gisteren wandelden we samen door de zon en toen we een weg overstaken passeerden we een platgereden duif. Veel veren en losse rode en roze ingewanden lagen op straat. Mijn dochtertje zag de dode vogel en ik zag haar gezichtje betrekken. “Mama! Vogel! Vogel plat! Vogel, doe je?”

“De rest van de dag klonk het om de tien minuten: ‘Vogel dood!'”

We liepen verder en ik legde haar uit dat de vogel dood is. Dat het er naar uitziet dat een auto, vrachtwagen of bus de vogel heeft overreden en dat de vogel nu niet meer kan vliegen. “Oh nee! Vogel dood! Vogel bloed!” De rest van de dag klonk het om de tien minuten: “Vogel dood! Even papa zeggen.” “Vogel dood! Opa bellen.” En toen ze wakker werd na haar middagslaapje haalde ze haar speentje uit haar mond, wreef in haar ogen, ging op de rand van haar bed zitten en zei met een bedroefd gezicht: “Vogel dood, even Toeta praten.”

Toeta is de bijnaam voor haar grote zus, die op dat moment aan het buiten spelen was. Toen ze binnen kwam huppelen voor het eten liep Belle op haar af en zei: “Even praten, vogel dood!” Waarop ze antwoordde: “Is er een vogel dood? Waar dan? Heb je dat gezien?” Samen kropen ze op de bank en voerden ze een gesprek over de dood. Toeta vertelde dat de vogel naar de hemel ging en dan nieuwe vleugels zou krijgen. En dat oma Mien daar ook is samen met de oude hond van mama en de poes van ons nichtje.

“Mama en papa gaan ook een keer dood”

Ze vertelde haar kleine zusje dat ze zelf een keer een dode vogel op het strand had gezien en dat je ook een grafje met stenen en bloemen kan maken zonder dat je daadwerkelijk iets in de grond stopt. “Dan heb je een plek waar je erover na kan denken, dat is leuk!” Ineens was ze heel serieus en zei: “Weet je, mensen gaan ook dood. Als ze heel oud zijn of heel ziek worden. Mama en papa gaan ook een keer dood. Maar niet nu, want ze zijn niet oud en ze zijn ook nog gezond, zullen we op de trampoline?”

Terwijl ik in de keuken stond te koken en het een en ander meekreeg van het gesprek kon ik eigenlijk alleen maar blij zijn. Ik hoop dat het nog heel lang duurt, maar als ik op een dag dood ga, weet ik zeker dat die twee lieve meisjes heel veel aan elkaar hebben.