avatar
     
Stories

Joyce (39) verlangt al 15 jaar naar een kind

'Met lood in mijn schoenen heb ik heel wat kraambezoekjes bij familie en vrienden afgelegd'

Joyce (39) is geboren in Zuid Limburg en woont inmiddels tien jaar op het tropische eiland Curaçao. Als jong meisje wist ze al dat ze later graag moeder wilde worden en als ze trouwt stopt ze met de pil. Vier jaar lang probeert Joyce zwanger te worden, maar eindigt elke maand in een teleurstelling. Vandaag vertelt Joyce hoe het voelt om ongewenst kinderloos te zijn: zij verlangt al vijftien jaar naar een kindje. 

In 2002 trouwt Joyce en stopt ze met de pil. Zowel Joyce als haar ex hebben een goede baan en staan op het punt samen een huis kopen. De tijd lijkt rijp voor een baby, maar Joyce wordt niet zwanger. “Vanaf het moment dat je stopt met de pil en ‘er voor gaat’ is het iedere maand een teleurstelling als ‘het’ niet gelukt is. Maar uiteraard geef je de moed niet zomaar op en op den duur probeer je er wat minder krampachtig mee om te gaan. Mijn man en ik hebben vier jaar samen geprobeerd zwanger te worden.”

In 2006 bezoekt Joyce voor het eerst een fertiliteitsconsulente. Bij de eerste check-up werden er bij haar geen afwijkingen gevonden. “Mijn lichaam leek geschikt te zijn om zwanger te raken. Helaas was de uitslag van het eerste onderzoek van mijn ex man meteen doorslaggevend: samen zouden wij op de natuurlijke wijze geen kinderen kunnen krijgen.”

“De fertiliteitsconsulente besprak opties voor onze kinderwens alsof we het over de aanschaf van een huisdier hadden”

De ervaring die Joyce en haar ex man hebben met de desbetreffende fertiliteitsconsulente is dramatisch. “Ze was zo verschrikkelijk onpersoonlijk en laconiek. Ze besprak opties voor onze kinderwens alsof we het over de aanschaf van een huisdier hadden. En dat terwijl je als koppel net te horen hebt gekregen dat je grootste wens niet vanzelfsprekend uit kan komen. Dat vond ik echt onverteerbaar.”

Joyce en haar ex man hebben een flinke klap te verwerken.  “Iedereen was verdrietig en leefde met ons mee, maar uiteindelijk moet je er toch samen een weg in zien te vinden. Wij zijn vanaf het eerste moment dat wij wisten geen ouders te zullen worden open geweest tegen iedereen. Ik deed dat expres om moeilijke momenten en opmerkingen te voorkomen. Ik kan het nog steeds niet uitstaan als ik jonge mensen hoor zeggen: ‘wij nemen twee kinderen’. Kinderen neem je niet. Je bent een gezegend mens als je kinderen mag krijgen.”

“Er was een man die zei: ‘Kom maar eens een uurtje met mij mee, dan zal ik eens voordoen hoe je een kind maakt'”

Als je ongewenst kinderloos bent zijn er veel momenten die extra zwaar zijn. “Het waren steeds weer moeilijke momenten als er in mijn directe omgeving baby’s geboren werden. Met lood in mijn schoenen heb ik heel wat kraambezoekjes bij familie en vrienden afgelegd. Moederdag sloeg ik het liefste over en die dag vermeed ik dan ook elke vorm van social media. Ik heb heel wat tranen met tuiten gehuild elk jaar.”

“Het ergste wat ik heb meegemaakt was dat een man tegen me zei: ‘Kom maar eens een uurtje met mij mee, dan zal ik eens voordoen hoe je een kind maakt.’ Die opmerking deed zo ongelofelijk veel pijn en ook naar mijn ex-man toe vond ik het een verschrikkelijke uitspraak. Mensen hebben werkelijk geen idee wat ze zeggen en wat ze aanrichten met zulke domme, ondoordachte opmerkingen.”

“Nadat we besloten hadden om het hoofdstuk ‘kinderen’ definitief af te sluiten en dus ook niet voor voor adoptie te gaan, zijn we ons gaan focussen op emigratie. Na vele landen in de wereld bezocht te hebben, kwamen wij in 2006 voor het eerst op Curacao. Hier hadden wij direct het ‘thuis’ gevoel. Heerlijk eiland, mooi klimaat en fijne mensen. Toen mijn ex er een baan vond waren we twee maanden later weg uit Nederland.”

“De emigratie naar Curaçao nam wel grotendeels de aandacht weg van het verdrietige feit dat ik geen moeder zou worden”

“Ik heb er nooit één seconde spijt van gehad, maar toch waren de eerste paar jaren op het eiland best zwaar: je moet wel helemaal opnieuw beginnen.  Gelukkig bouwden we een hele fijne vriendenkring op dus stapje voor stapje vonden we onze draai wel. Financieel gingen we er ook fors op achteruit, maar dat wisten we van te voren. Hoe zwaar het sommige momenten ook was, we hebben nooit gedacht om terug te gaan naar Nederland. Curaçao zit in mijn hart en is na tien jaar echt mijn thuis.”
“De emigratie naar Curaçao nam wel grotendeels de aandacht weg van het verdrietige feit dat ik geen moeder zou worden. Ik was pas 27 jaar toen ik dat al wist en dat is een keihard gegeven. Ik denk dat ik het nooit geaccepteerd heb; ik heb er wel mee leren leven, maar dat is dan ook alles. Het gaat nooit uit je hart; je wordt er dagelijks mee geconfronteerd, op wat voor manier dan ook. En je mist iemand die er nooit is geweest en er ook nooit zal zijn.”

In juni 2015 gaan Joyce en haar man na ruim vijftien jaar uit elkaar. Joyce stort zich naast haar baan volledig op een nieuwe uitdaging. Ze wordt benaderd om een nieuw project te starten van een beginnend resort en hier de dagelijkse leiding over te voeren. “Mijn werkuren en de werkdruk waren absurd hoog en ik had bijna geen privé-leven meer. Ik viel  ruim achttien kilo af en was doodongelukkig. Na een maand of acht heb ik de conclusie getrokken dat de uitdaging voor mij persoonlijk te hoog gegrepen en veel te stressvol was en ben ik eruit gestapt. Wel was ik een ervaring rijker.”

“Tranen met tuiten heb ik gehuild: ditmaal van geluk! Ik kon het niet geloven: ik word toch nog mama!”

“Het mooiste wat het mislukte project me heeft opgeleverd is mijn huidige vriend; een lieve, zorgzame, grappige en hardwerkende Surinaamse vent”

Naast de ervaring heeft Joyce ook iemand ontmoet met wie ze een relatie krijgt. “Het mooiste wat het mislukte project me heeft opgeleverd is mijn huidige vriend. Hij is een hele lieve, zorgzame, grappige en hardwerkende Surinaamse vent en we klikten vanaf de eerste dag heel goed. Pas na een hele tijd durfden we naar elkaar uit te spreken dat we elkaar toch wel heel leuk vonden en begonnen we met daten; heel spannend in het begin, want het zijn toch twee heel verschillende culturen: Nederlands en Surinaams.”

Joyce een haar nieuwe liefde praten veel over alle aspecten van het leven en hebben het al snel ook over kinderen. Haar nieuwe vriend heeft de wens om papa te worden en de kinderwens van Joyce is nooit weggeweest. “Na mijn scheiding werd dat zelfs wel weer opnieuw aangewakkerd tot een heus verlangen naar… Dus zo kwam het dat ik op elf februari van dit jaar ineens een positieve zwangerschapstest in mijn handen hield. Tranen met tuiten heb ik gehuild: ditmaal van geluk! Ik kon het niet geloven: ik word toch nog mama!”

“In mijn situatie is het tij gelukkig gekeerd, maar het overgrote deel van de ‘ongewenste kinderlozen’ zal dit verdriet hun hele leven blijven voelen”

Joyce weet als geen ander hoe het voelt te verlangen naar een kindje dat er niet is. “In mijn situatie is het tij gelukkig gekeerd, maar het overgrote deel van de ‘ongewenste kinderlozen’ zal dit verdriet hun hele leven blijven voelen. Onbeschrijfelijk veel verdriet en een extreem gemis. Wat men zich vooral moet realiseren is dat ongewenst kinderloos zijn vreselijk veel pijn doet en dat je eerst moet nadenken voordat je iemand zonder kinderen vraagt ‘wanneer er nou eindelijk een baby komt’. Vraag het op een andere manier: ‘Zouden jullie graag kinderen willen?'”

Joyce is nu 30 weken zwanger en heeft tot nu toe een heerlijke zwangerschap. “Onze baby doet het voorbeeldig; groeit goed, beweegt als een malle en laat deze mama in spe stralen als alle sterren aan de hemel bij elkaar.” Gelukkiger kan Joyce niet zijn. “Over een week of tien verwelkomen wij ons kleine, mooie, en o-z0 welkome wonder!”

Wil je reageren op dit verhaal? Maar naar [email protected] of laat een berichtje voor Joyce achter.