avatar
     
Blogs

Dagje naar de sauna 2.0

Ik sis: 'Oké… nu niet naar links kijken… Ik zie een bekende!'

Tags: ,

Alweer een tijdje geleden vertelde ik over de eerste keer dat ik naar een sauna ging. Jep, zonder zwemkleding. Sindsdien zijn we al een paar keer geweest en weet ik nog steeds niet of ik er al aan kan wennen. Vooral niet na de laatste keer…

Het is een mooie dag en we zijn net binnen in de sauna, ver van onze woonplaats – fijn! Na een douche beginnen we met een voetenbad, lekker rustig aan. Ik ontspan, glimlach, staar voor me uit en dan beginnen alle alarmbellen te rinkelen: ik zie… een bekende.

Ik sis naar Hem: “Oké… je moet niet naar links kijken… maar ik zie een bekende.”

Hij kijkt naar links. “Wie dan?”

“Niet kijken!”

Als de bekende doorloopt vertel ik aan Hem wie het is en dat Hij haar niet kent. “Dan zeg je zo toch even gedag?”, antwoordt Hij. ‘Ik ben ook weleens een bekende tegen gekomen.’

Zucht… “Ook echt als ik niet eens vijf minuten binnen ben. Nu weet ik dus de hele dag dat die bekende hier rondloopt…”

“Dat komt wel goed, het is groot hier.”

Ik word iets minder relaxed en ben meteen aan het bedenken wat dan een goede situatie is om hallo te zeggen!?

Ik bedenk me dat ik hier nog niet goed over na kan denken voordat ik iets heb gegeten. “HONGER!”, zeg ik tegen Hem en ik sta op uit het voetenbad. Hij weet dat dit hét teken is. Tijdens het omkleden had ik het al over ‘Eeeeten, eeeteeeen!’ Hij kent me goed genoeg om te weten dat als ik trek heb, ik echt moet eten anders ben ik niet te genieten.

“Om te roepen vind ik een beetje gek hier, want ze loopt niet vlak langs ons, dus als ze mijn richting op kijkt zwaai ik naar haar en glimlach.”

We gaan lekker in het zonnetje zitten en bestellen een broodje en wat drinken van de kaart.

Als ons drinken net is gebracht zie ik de bekende onze richting op lopen. ‘Oke…’, denk ik, ‘doe het nu maar dan ben je ervan af.’ Om te roepen vind ik een beetje gek hier, want ze loopt niet vlak langs ons, dus als ze mijn richting op kijkt zwaai ik naar haar en glimlach. Ze kijkt me aan (dit lijkt lang te duren) en kijkt dan de andere kant op.

OK.

Ik voel me best een beetje afgewezen maar tegelijkertijd kan ik hier ook wel om lachen. “Misschien heeft zij vandaag besloten om haar lenzen wel uit te doen?”, bedenk ik me en ik denk aan het gesprek van vanochtend met Hem: moet ik nou wel of niet mijn lenzen in doen? Struggles van een beginner.

“Oke… weet je wat er gebeurde?”, zeg ik tegen Hem, want Hij heeft dit duidelijk gemist. “Ik zwaaide naar de bekende, ze keek me aan en ze keek de andere kant op. GENANT!” Hij begint te lachen. “Misschien zag ze je niet?” probeert Hij nog. “Geen idee. Maar nu vind ik het ook wel goed. Ik ga nu ook geen moeite meer doen om contact te zoeken hoor, haha. Ik voel me net een puber nu!”

De rest van de dag doe ik dus ook geen moeite. Gelukkig zie ik haar nog één keer in de verte staan, dus er is verder ook niet echt een moment om hallo te zeggen. Het is prima. Zo goed ken ik haar ook weer niet… Maar het blijft toch awkward voelen.

“Huh? Als hij nu komt aanlopen, wie is dan degene tegen wie ik praat?”

Als ik ’s middags (sloom van de sauna’s) het toilet uitloop, slof ik naar Hem toe en zeg ik: “Zullen we nu daarheen?” Ik leg nog net niet mijn hoofd tegen zijn schouder. Terwijl ik dit vraag zie ik Hem aan komen lopen.

Huh? Doordat ik duf ben maakt mijn hoofd iets slomer de schakel. “Maar als Hij nu komt aanlopen, wie is dan degene tegen wie ik praat?”

Ik schrik een soort van wakker, kijk een beetje omhoog en staar in helder blauwe ogen en ik zie blonde haren. “Oeps, verkeerde!”, brabbel ik. De helder blauwe ogen kijken me raar aan. Naast die ogen staat een meisje, en snel slaat ze haar arm om hem heen. De blauw/groen/grijze ogen die ik uit duizenden herken, zijn ondertussen bij mij en Hij aait over mijn hoofd: “Ik kan je ook geen seconde alleen laten of je praat met vreemde mannen he!” We beginnen allebei te lachen en ik probeer snel door te lopen, weg van de helder blauwe ogen.

‘En dat in een sauna…’, denk ik.

Later spreek ik mijn moeder aan de telefoon en zeg ik: “Toch blijf ik het raar vinden, al die naakte mensen.” “Maar kan je er wel van genieten, van de sauna? Of ben je er veel mee bezig dat je dat raar vindt?” “Ja…” Ik denk even na. “Ja ik kan er wel van genieten, het is verder wel ontspannen…” En ik krijg genoeg inspiratie om te schrijven…

Meer lezen van Anouk? Kijk ook op haar site!

Booking.com