avatar
     
Lifestyle

Intermittent Fasting, week 2: ‘Ik lach gelukkig nog’

'Wat mij opvalt is, dat ik veel minder met eten bezig ben'

Ik zou regelmatig een update plaatsen over mijn ervaringen met IF (Intermittent Fasting). Week twee is inmiddels achter de rug en het verliep weer boven verwachting goed. Wat mij opvalt is, dat ik veel minder met eten bezig ben. Waar ik de eerste week de neiging had om binnen mijn eetraam te gaan ‘overvreten’ is dat nu niet het geval. Eerder kreeg ik om 19:45 (mijn eetraam sluit om 20:00 uur) een soort hamsteren-gevoel…letterlijk. Mijn wangen zaten op dit tijdstip vol met eten, very charming. Puur vanuit het idee, dat ik voorlopig een hele tijd niet zou eten. Valt natuurlijk allemaal reuze mee, idioot gedrag dus.

In de tweede week is dit gevoel veel minder aanwezig, merk ik. Mijn eetraam sluit hierdoor automatisch eerder. Om 19:00 uur heb ik veelal mijn laatste hap genomen en houd het dan met gemak vol tot de volgende maaltijd om 12:00 uur.

Kanen

Er zitten wel altijd dagen tussen, waarbij enige creativiteit nodig is of waar het simpelweg mislukt. Zo was er op mijn werk speciaal voor mij een glutenvrij gebakje, vanwege een verjaardag meegekomen. Dit overkomt mij niet bijzonder vaak en heb dit taartje dan ook heerlijk opgegeten. Deze dag heb ik mijn eetraam om 10:00 uur opengegooid en om 18:00 uur gesloten. Ik merk wel gelijk op zo’n dag dat ik meer zit te kanen, maar het zij zo.

De volgende dag gewoon gelijk weer goed oppakken. Sporten doe ik het liefst zo rond 17:30 in plaats van s ’ochtends, omdat ik dan gewoon mijn schema kan aanhouden. Op een lege maag sporten is echt niks voor mij. Maar soms komt het qua planning toch beter uit en sport dan wel vroeg. Voordien eet ik: een banaan en een paar happen Griekse yoghurt. In principe zou ik op deze dag mijn laatste maaltijd moeten nemen om 16:00 uur, maar dit is met een gezin onmogelijk. Op zo’n dag probeer ik op mijn calorie inname te letten.

Merk ik al iets? Mijn energie heeft zeker niet te lijden onder deze leefstijl, al had ik dit wel verwacht. Ik voel mij goed. Wat ik als heel fijn ervaar is dat het lijkt alsof mijn darmen rustiger zijn geworden: minder kramp en een goede stoelgang, excusez- moi. Er is een kleine kilo af. Wat een DOMPER! Echt, serieus hè. Dit vind ik gewoon niet normaal *lacht*. Ja, ik lach gelukkig nog. Want ik merk wel degelijk iets aan lijf en leden. “Je had eigenlijk centimeters moeten meten,” zei mijn collega laatst. En ze heeft gelijk, want er is af…ongetwijfeld. Ik ben echter zo’n sukkel, dat ik een week later niet meer weet op welke hoogte ik dat meetlint heb gehouden. Ik ga proberen mijn dochter te strikken om dit even met mij te doen, één keer in de week. Op die manier hebben we echt een compleet beeld.