avatar
     
Blogs

Zonnen op zee

'Wij waanden ons de zeegodinnen van de Costa Brava in onze Elite-air'

Rond mijn zeventiende waren mijn vriendin en ik met haar ouders op vakantie in Spanje. Onze focus lag die vakantie op zonnen en tongen. Om het zonnen zo aangenaam mogelijk te maken (en het tongen bij nader inzien ook) vroegen wij- nee EISTEN wij, het duurste, grootste, gaafste luchtbed bij het strandwinkeltje. Na een dagje zeuren gaf haar vader toe en hop daar zeulden wij met 38 graden en een verpakking van zo’n vijftien kilo over het strand ‘op zoek naar een opblaaspomp’. Bij het kleine haventje hielpen wat lokale visserjongens (volgens mijn vriendin waren dit échte mariniers) ons maar al te graag aan een pomp. Maar wat ‘oppompen’ betreft lag de interesse van deze jongens meer bij hun eigen bovenlijf dan bij het helpen van twee minderjarige hollandaises.

Een paar miljoen zweetdruppeltjes later was ons lichtblauwe pronkstuk op zijn volle formaat en een stuk lichter. Tadaa! Trots tilden wij hem boven onze hoofden en liepen als twee indianenvrouwen met een vlot terug naar onze plek op het strand. Het feit dat het ding gloeiend heet werd in de zon en afgedekt moest worden met vier handdoeken om dit te voorkomen deerde niet. ‘Ons schatje’ moest een naam hebben. Het werd de ‘elite-air’, in de volksmond ‘elitair’ also known as Elly. Na een halve dag werd het tijd om onze beauty een vuurdoop te geven in zee. Het met Fancy’s en Glamours bezaaide fort werd ontmanteld en we konden op weg naar de vloedlijn.

“Na minstens tien minuten optrekken en afglijden lagen we er eindelijk allebei (als twee aangespoelde walrussen) op”

Nadat wij onszelf op oncharmante wijze door de Spaanse branding hadden geworsteld, kwamen wij erachter dat het best lastig is om in woeste zee op een 70 cm dik luchtbed te klimmen. Na minstens tien minuten optrekken en afglijden lagen we er eindelijk allebei (als twee aangespoelde walrussen) op. Maar ook dit zou onze pret niet drukken: wij waanden ons de zeegodinnen van de Costa Brava. Arrogant keken we de Spaanse meisjes weg -op hun flutbedjes- en flirtten er wat op los met onze toekomstige Neptunnissen terwijl wij (onze armen synchroon zwemmend) naar de eerste de beste boei peddelden en daar onze Elite-air aan vastknoopten.

Zo; het zonnen op zee kon beginnen. Was mijn vriendin nog zo slim om zichzelf in te smeren voor ons vertrek van het strand, ik niet. En als klapper op de vuurpijl vielen we ook nog in slaap… Toen haar ouders ons het strand op zag komen werd ik direct gesommeerd een koude douche te nemen, waarna ik ingezwachteld in koude handdoeken en apotheekzalf even kon bijkomen. De Elite- air bleef achter op het strand (het ding kon niet door de deur). Die avond ben ik tóch maar mee uit eten gegaan met het gezin… Helaas refereerde de Johnny Depp look-a-like ober aan mij als Señora Tomatino en niet als zijn beoogde droomvrouw. Van zeegodin naar zeekrab- thanks Elite-air.

Conclusie: Ik begrijp de (Instagram) hype rondom opblaas – zwanen, zeesterren en drijvende paarden hélemaal! Maar dames, ook al glibber je van je glittereenhoorn af- vergeet je niet in te smeren!

Hierbij wat voorbeelden die onze Elite-air doet verbleken:

Op een onbewoond eiland…
Te koop bij Lidl.

It’s like magic!
Te koop bij Xenos.

Zeegodin of Schorpioen?
Te koop bij Asos.

Beerpong on air!
Te koop bij ditverzinjeniet.nl.

Liefs Eef

PS) Insta jouw inflatable foto naar @shepostsonline

TOPFOTO: LIDL