avatar
     
Blogs

Lieve Vriendje Stokvis…

'Het spijt mij. Als een hysterische stalker heb ik je het hele huis achterna gezeten.'

Laat mij beginnen te zeggen dat het mij heel erg spijt. Ik ben geloof ik ietwat uit de band gesprongen en daar ben ik nou niet bepaald trots op. Ik heb je flink laten schrikken geloof ik he? Dat moet een retorische vraag zijn. Laat het me uitleggen, in de hoop dat je wat er zojuist gebeurd is allemaal een beetje begrijpt (en vooral vergeet).

Kijk, ik snap heus dat jouw wereld zich binnen en een beetje buiten de muren van ons huis bevindt. Je warme, bekende plekje, waar je niet vandaan wilt. Daar doen wij ook ons best voor. Gaan we op vakantie? Dan past er iemand op jou en op Tante Poes. Maar net als ieder ander, moet ook jij soms naar een dokter. Eén keer per jaar ben je aan de beurt. Heel eventjes maar. Om te checken of je gezond bent. Niet te zwaar. Vrij van oormijt en wormen. Eén prikje, en je bent weer een jaar verlost van alle stress. Ik vind het best een goede deal.

Jij dacht daar anders over. Je broer Tante Poes had ik nog net zijn reismand kunnen proppen. Maar jij, jij had de boel alweer in de gaten slimme rakker. In geen miljoen jaar dat ik in dat ding terecht kom, zag ik je denken. Weg was je. Maar ik zette de achtervolging in. Jij moest en zou naar die dierenarts en over vijf minuten werden we daar verwacht en ik kon dus niet opgeven. Wat ben je behendig en snel, heel onhandig in een situatie als deze. Als een hysterische stalker heb ik je het hele huis achterna gezeten. Truien over je heen gegooid in een poging je te vangen. Deuren gesloten om je in te sluiten. Maar jij was te vlug. En slim, want het enige plekje in huis waar ik niet bij kon was onder het bed.

“Daar ging ik, ik swifferde je onder het altijd zo veilige en knusse bed vandaan, dook bovenop je en jij dook weer onder”

Toen had ik de strijd op moeten geven. Maar nee. ‘Ik haal de dweil!’, blafte ik tegen vriendlief die wat beteuterd stond te kijken naar het wilde circus dat in huize Rehmann en de Roo plaatsvond. En daar ging ik, ik swifferde je onder het altijd zo veilige en knusse bed vandaan, dook bovenop je en jij dook weer onder. Dit herhaalde zich zo een paar keer zonder enig resultaat. Het is maar beter dat enig videomateriaal hiervan ontbreekt, want de beelden zullen zelfs een Maarten van Rossem een traantje hebben doen wegpinken. Zoals ik al zei, ik hoef er geen prijs voor te krijgen. De heldere conclusie dat ik dit niet ging winnen kwam wellicht wat laat, maar op gegeven moment drong het tot me door dat een kat met een dweil achternazitten niet echt succes boekt. Tevens was de tijd ook op.

What do you say pall? Zullen we maar weer teruggaan naar het goede leven, waar je eten krijgt, slaapt, speelt, weer eet, nog meer slaapt, speelt, wéér slaapt en nog een snackje toe krijgt?

Liefs,
Anne

PS:. Je begrijpt wel dat je hoe dan ook nog een keer aan de beurt bent, maar daar verzinnen we nog wel even iets op (iemand tips?)