avatar
     
Stories

Anke (35) sticht een gezin met haar doodzieke man

'Als je grote liefde zo ernstig ziek is denk je maar één ding: wat wil je nou echt?'

Anke (35) wordt ruim twee jaar geleden gekoppeld aan Dennis en is binnen no time smoorverliefd. Deze onbezorgde periode is na vier maanden plotseling voorbij als Dennis acute leukemie blijkt te hebben. Op het moment dat het niet duidelijk is of hij überhaupt blijft leven, besluiten Anke en Dennis een gezin te stichten. Inmiddels is hun dochter Robin één jaar, verwachten ze dit jaar hun tweede kindje en heeft Dennis een boek geschreven. Hij leeft nog. Maar voor hoe lang?

Anke werkt als verpleegkundige in het Radboudumc, heeft een druk sociaal leven en heeft vanaf de tweede date een fijne relatie met Dennis. “Het zat meteen goed tussen ons. We fantaseerden er al meteen over dat we samen oud zouden worden en kindjes zouden krijgen.”

Vier maanden later voelt Dennis zich niet lekker. Hij houdt ervan wat te gaan drinken in de stad, maar de biertjes smaken hem niet meer. De bloedwaardes van Dennis blijken niet goed zijn. Anke: “We kregen een doorverwijzing naar de internist maar maakten ons op dat moment nog geen zorgen. Hij is vast een beetje te druk op zijn werk, dacht ik.”

Acute leukemie

Als Dennis ineens heel erg ziek wordt, wordt hij door de huisarts doorverwezen naar de Eerste Hulp. Anke is die dag aan het werk in het ziekenhuis en gaat met hem mee. “De artsen dachten aan een virus, enigszins gerustgesteld gingen we weer naar huis.” Achteraf blijkt dit een van de laatste onbezorgde dagen in het leven van Anke en Dennis. Twee dagen later moeten ze direct naar de afdeling hematologie komen. “De arts zei tegen Dennis: we hebben je cellen onder de microscoop bekeken en het lijkt erop dat je leukemie of een andere bloedziekte hebt.” Dennis krijgt een beenmergpunctie om te kijken wat er in zijn lichaam gaande is. Diezelfde avond belt het ziekenhuis: Dennis heeft acute leukemie.

In het ziekenhuis zijn de artsen duidelijk en eerlijk over de ernst van de ziekte. “Ze zeiden letterlijk: het is kanker van je witte bloedcellen. Je witte bloedcellen rijpen niet tot gezonde witte bloedcellen en vervuilen je bloed. De volgende dag melden Anke en Dennis zich in het Jeroen Bosch ziekenhuis in Den Bosch om te starten met behandeling van de kanker. “Dennis had koorts en moest overgeven. Hij was echt heel erg ziek. Op zo’n moment ben je alleen maar blij dat je op de juiste plek bent.”

Samen een kindje

Van de chemotherapie die Dennis krijgt wordt hij onvruchtbaar. “Op de ochtend van de opname stonden we direct in het fertiliteitslabarotorium. We hadden in de vier maanden dat we samen waren al veel met elkaar besproken en wisten één ding heel zeker: we wilden samen een kindje. Dennis moest zijn zaad opvangen en we kregen te zien waar dat werd bewaard. Het was best spannend, maar gelukkig was de kwaliteit van het zaad goed, waardoor we een kans hadden om in de toekomst samen een baby te krijgen.”

“De weken dat Dennis in het ziekenhuis lag waren zwaar. Het was een heftige periode waarin we veel slecht nieuws kregen. Toch praatten we veel en fantaseerden we over de toekomst en hoopten samen een baby te kunnen krijgen. Als je grote liefde zo ernstig ziek is doet verder niets er meer toe. De enige vraag die telt is: wat wil je nou echt? Die wereldreis naar Nieuw Zeeland was niet meer belangrijk.”

Na acht weken hoort het stel dat de chemokuur niet genoeg heeft gedaan. De enige kans om van de leukemie te genezen is een stamceltransplantatie. De kans op een match is echter klein: Dennis heeft een lastige en zeldzame bloedtypering en Dennis’ broers blijken beide geen match te zijn. “Dennis mocht naar huis. We moesten wachten op een donor.”

De liefde vieren

“Thuis realiseerden we dat er een grote kans was dat het niet goed met Dennis zou aflopen. Officieel waren we nog niets van elkaar. Ondanks de ziekte en de ellende had ik wel de liefde van mijn leven ontmoet, dus we besloten te trouwen. Twee weken later vierden we de liefde. We wisten dat er heus wel een traan gelaten zou worden maar wilden vooral dat het feest was, met alles erop en eraan. Een prachtige locatie, een trouwjurk, ringen. Samen met onze gasten hebben we de liefde gevierd en het was een supermooie dag.”

“De dag na de bruiloft moesten we ons melden in het ziekenhuis. We waren nog aan het nagenieten maar in het ziekenhuis kregen we slecht nieuws: er was geen stamceldonor gevonden dus het palliatieve traject werd in gang gezet: Dennis zou lichte chemokuren krijgen en we kregen te horen dat we in maanden moesten gaan tellen. Dennis zou misschien nog maar een half jaar leven. We waren heel erg verdrietig.”

In één keer zwanger

“Terwijl Dennis de chemo’s ondergaat bezoeken Anke en Dennis ook een andere afdeling in het ziekenhuis: gynaecologie. “We wilden dolgraag samen een kindje. Ik wilde niets liever dan een baby van de liefde van mijn leven krijgen en opvoeden en Dennis vond het idee dat er iets van hem zou voortleven heel mooi. Uit onze omgeving kregen we wel kritische vragen: wilden we dit echt? Maar we waren zo blij dat we met de toekomst bezig konden zijn. Ik raakte via een ICSI behandeling in één keer zwanger en we hadden samen iets om naar uit te kijken.”

“Natuurlijk was het ook zwaar. Elke ouder wil zijn kind zien opgroeien en dat zou Dennis misschien niet meemaken. Toch gaven we de moed niet op. We kwamen in contact met een hematoloog die ons wist te vertellen dat ze in het buitenland op een andere manier stamcellen transplanteren. In Duitsland bijvoorbeeld werken ze met half identieke donoren; dan zou Dennis’ vader wel in aanmerking komen voor een stamceltransplantatie.”

Behandeling in het buitenland

Anke en Dennis vertrekken voor zes weken naar Munster. Daar krijgt Dennis een alternatieve behandeling. “We hadden hoop dat het goed zou komen. Je doet er natuurlijk alles aan om te kunnen genezen. Dennis heeft nooit geklaagd, hoe ziek hij ook was. “Hij heeft een karakter dat ik iedereen gun. Hij vroeg zich bijvoorbeeld nooit af: waarom ik? Hij dacht: waarom ik niet? Iedereen kan ineens zo verschrikkelijk ziek worden. Hij was sterk en dapper. Als ik het moeilijk had omdat ik me realiseerde dat hij het kindje in mijn buik niet zou leren kennen troostte hij mij en andersom.”

De behandeling lukt. De stamcellen slaan aan en Dennis is leukemievrij. “De kanker was weg, we waren dolblij”. Maar het geluk is van korte duur, want drie maanden later is de leukemie terug. Dennis is weer terug bij af. In het Radboudumc in Nijmegen gaat hij verder met de palliatieve behandeling: de lichte chemotherapie; deze onderdrukt de leukemie. De chemo zorgt er tevens voor dat onrijpe witte bloedcellen uitgroeien tot gezonde witte bloedcellen.

Hoop en tijd

Inmiddels zijn Anke en Dennis de trotse ouders van dochter Robin, die vorige week één jaar is geworden. “Dat Dennis bij de bevalling kon zijn was al een mijlpaal en nu mocht Dennis ook haar eerste verjaardag vieren. Alles wat we samen meemaken is een cadeau, omdat we niet weten hoe lang Dennis nog bij ons is. Hoe verschrikkelijk de ziekte van Dennis ook is, we hebben door zijn kanker samen al zoveel intense momenten meegemaakt. Zonder de kanker had Dennis bijvoorbeeld nooit een boek geschreven!”

Inmiddels is Anke halverwege de zwangerschap van haar tweede kindje van Dennis. “Eigenlijk leiden we een normaal leventje. Ik werk 24 uur per week. Robin gaat naar het kinderdagverblijf. Dennis is volledig afgekeurd en is thuis. Hij heeft een boek geschreven en zet zich in voor Stichting Matchis. Vijf dagen per vier weken heeft hij chemotherapie. Robin gaat mee naar het ziekenhuis: het hoort bij ons leven. Mocht het ooit misgaan met Dennis dan is het vast heel zwaar. Maar ik weet dat het goed komt. Er zijn heel veel alleenstaande ouders, die lukt het ook. We leven denk ik meer dan anderen in het hier en nu en genieten van elk moment dat we samen hebben. We gaan binnenkort met z’n drietjes naar Zweden. Zorg maar dat je geniet want je weet niet hoe lang het duurt. Maar zolang Dennis er is, is er hoop en is er tijd.”

Anke’s man Dennis Verweijen (1980) schreef het boek ‘Papa’s bloed’. Het boek beschrijft een jaar vol onzekerheid, verlangen, hoop en troost. Wil je het boek bestellen? Dat kan hier. De opbrengst van het boek gaat naar Stichting Matchis; een stichting die zich inzet om zoveel mogelijk stamceldonoren te werven. Stamcellen van een gezonde donor zijn van levensbelang. In Nederland is er een groot tekort aan stamceldonoren. Hier kun je je aanmelden.