avatar
     
Stories

Linda (37) slaapt al vier jaar niet vanwege haar kinderen

'Je raakt de grip op je leven kwijt'

Linda wordt in 2013 voor het eerst moeder. Vanaf het moment dat haar zoontje Jesse is geboren, weigert hij te slapen. Avond aan avond en nachtenlang wiegt ze haar zoontje in slaap. Als hij ruim anderhalf jaar is wordt er een oorzaak gevonden voor zijn slaapprobleem: oorpijn. In 2015 wordt dochter Jaylinn geboren. De geschiedenis herhaalt zich want ook zij wil niet slapen. Bij haar vinden de artsen geen medische oorzaak. Jaylinn krijgt nu iedere avond slaapmedicatie, maar Linda is chronisch moe. Als ze drie uur per nacht slaapt is het veel. En dat duurt nu al vier jaar lang.

Linda (37) werkt als medisch secretaresse in het ziekenhuis en woont in Goes. Haar man Michel (41) is vrachtwagenchauffeur. Linda en Michel willen samen graag kinderen maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Linda doet er drie jaar over om zwanger te worden en krijgt twee miskramen. Vlak voordat ze de medische molen in zou gaan wordt ze spontaan zwanger van zoon Jesse, die in 2013 wordt geboren.

Vanwege een lichamelijke afwijking zijn Linda’s rugwervels op haar 27e vastgezet door middel van een spondylodese. Bij deze operatie worden wervels met kunstmatig fixatiemateriaal aan elkaar vastgezet waarna de wervels weer aan elkaar groeien en er een stevige botverbinding ontstaat. Vanwege haar rug krijgt Linda een geplande keizersnede. De bevalling verloopt soepel en Jesse komt gezond ter wereld. Eén ding is opmerkelijk: Jesse wil niet slapen. De eerste weken denkt Linda dat het erbij hoort, maar als weken overgaan in maanden zit Linda er doorheen. “Elke avond en nacht zat ik uren op met Jesse. Hij sliep alleen als ik hem vasthield en liefst wat rechtop. Iedere keer als ik hem probeerde terug te leggen in zijn bedje begon hij weer te huilen en kon ik weer opnieuw beginnen met hem in slaap wiegen en vasthouden.”

“Ik moet elke dag vechten tegen mijn moeheid”

Anderhalf jaar wiegt Linda haar zoontje elke avond in slaap. Zelf slaapt ze gemiddeld twee uur per nacht. Op dat moment werkt ze drie dagen in het ziekenhuis. “Als mensen nu aan mij vragen hoe ik dat heb volgehouden weet ik het zelf eigenlijk ook niet. Je gaat er echt aan onderdoor. En omdat je moet werken is thuis alles teveel. Alleen al een stofzuiger pakken kost je zoveel energie. Ik heb Jesse zes maanden lang uitsluitend borstvoeding gegeven, daarna heb ik er flesvoeding bij gegeven. Maar ook dat maakte geen verschil, Jesse bleef huilen en schreeuwen als hij moest slapen.”

Omdat Linda’s man Michel (41) werkt als vrachtwagenchauffeur en elke week vijf nachten aaneengesloten van huis is weet Linda niet meer waar ze het zoeken moet. Ze besluit terug te verhuizen naar de plek waar ze vandaan komt en waar haar ouders wonen: Goes. “Ik kon het niet alleen aan. Ik wilde een huis dichtbij mijn ouders want het is zo fijn als er iemand bij je in de buurt is die de zorg even van je over kan nemen, en dat doen mijn ouders nu. Ik moet elke dag vechten tegen mijn moeheid.”

“Kinderen die slapen in de auto, op het strand, in de buggy of in een campingbedje: wij kennen het niet.”

Als Jesse anderhalf jaar is stapt Linda naar de huisarts maar die stuurt haar terug naar huis. “Jullie hebben een pittig kind” zei hij. “Die moet je harder aanpakken.” Linda eist een doorverwijzing naar een kinderarts en komt terecht bij een KNO arts die ontdekt dat Jesse vocht achter zijn oren heeft. Hij krijgt direct buisjes en zijn amandelen worden verwijderd. Linda: “ik had de hoop dat hij thuis direct zou kunnen slapen maar dat was valse hoop. Door het slaappatroon dat hij had opgebouwd was het probleem niet zomaar opgelost. Het duurde een paar maanden maar toen sliep Jesse eindelijk in zijn eigen bed.”

“Als je kind niet slaapt dan heeft dat ontzettend veel effect op jezelf en op je gezinsleven. Soms hoor ik andere moeders zeggen ‘ik heb vannacht zo slecht geslapen!’ en dan denk ik: dat heb ik elke nacht, zoals jij je nu voelt, zo voel ik me al een paar jaar.  Het moeilijkste aan de situatie is dat alles gewoon door gaat. Je moet elke dag weer opstaan, werken, voor je kind zorgen, boodschappen doen en de hond uitlaten. En wat ook lastig is dat je niet eventjes aan de problemen kunt ontsnappen, want als je besluit een weekend of week weg te gaan, word je ook gillend gek. Vrienden van ons namen hun kind overal mee naartoe. Kinderen die slapen in de auto, op het strand, in de buggy of in een campingbedje: wij kennen het niet.”

Ondanks dat Linda het zwaar vindt met Jesse wil ze graag nog een kindje. Ze wordt zwanger van haar dochter Jaylinn en bevalt in de zomer van 2015. Jesse is dan bijna twee en half jaar oud. “Inmiddels sliep Jesse helemaal door, de oorpijn die hij altijd had was weg en de rust was weder gekeerd. Ik dacht bij mezelf: erger dan het was kan het niet worden en hoe groot is de kans dat de tweede weer een baby is die niet wil slapen?”

“Linda’s grootste angst wordt waarheid: ook haar tweede baby slaapt niet en krijst en huilt alleen maar als ze moet gaan slapen”

Linda heeft een zware zwangerschap en de tweede keizersnede gaat minder voorspoedig dan de eerste. Na een aantal ruggenprikken die verkeerd worden gezet wordt ze onder volledige narcose gebracht. Ze is er dus niet bij als haar kindje wordt geboren en ziet haar dochter pas op neonatologie. Als na een paar dagen Linda’s tweede baby met haar mee naar huis mag wordt haar grootste angst waarheid: ook dit kind slaapt niet en krijst en huilt alleen maar als ze moet gaan slapen. Linda moet Jaylinn elke avond in slaap wiegen. Dit keer trekt ze wel eerder aan de bel bij artsen: als Jaylinn zes maanden oud is wordt ze een week lang opgenomen in het ziekenhuis. Artsen vinden geen medische oorzaak waarom ze niet wil slapen en schrijven melatonine voor. Hierdoor valt ze in slaap, maar na een half uur is ze weer klaarwakker.

Volgende maand wordt Jaylinn twee jaar. In overleg met het medisch team in het ziekenhuis krijgt ze elke avond vijf milliliter Promethazine. Als ze dit inneemt wordt ze rustig en valt ze in slaap. Linda: “Het is natuurlijk niet de bedoeling dat ze een medicijn blijft nodig hebben om te slapen. Vijf milliliter is voor zo’n jong kindje heel erg veel, maar als ik de dosis met een halve milliliter afbouw, dan blijft ze wakker. Ik ben blij dat er nu een oplossing is. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat ik mijn dochter in de houdgreep moet houden om haar in slaap te krijgen; dat is niet natuurlijk…”

“Het is heel erg moeilijk om het gezellig te houden en vriendelijk tegen elkaar te blijven.”

Deze zomer gaan Linda, Michel en de kinderen niet op vakantie naar het buitenland. “Drie jaar geleden zijn we met vrienden naar Italië gereden, dat was een hel. Terwijl de kindjes van onze vrienden lekker sliepen in de auto en de caravan stonden er mensen op onze caravan te bonken of onze kinderen misschien stil konden zijn.” Ook de relatie met haar vriend heeft flink te lijden gehad onder de slaapproblemen van Jesse en Jaylinn. “Ik nam het hem kwalijk dat hij er nooit was, hij nam het mij kwalijk dat hij veel verwijten kreeg. Het is heel erg moeilijk om het gezellig te houden en vriendelijk tegen elkaar te blijven. Het is eigenlijk heel simpel: als je zo intens moe bent, ben je niet meer degene die je was.”

Naast de chronische vermoeidheid heeft Linda last van spanningshoofdpijn. Ze weet dat het belangrijk is om wel dingen voor zichzelf te doen en niet 24/7 met de kinderen en haar werk bezig te zijn en daarom sport ze sinds kort weer een aantal keer per week. Ook probeert ze weer af te spreken met vriendinnen. “Er kwam de afgelopen tijd wel eens een vriendin ’s avonds langs maar we kwamen nooit aan een kop thee drinken toe, dan was Jaylinn non-stop aan het krijsen. Ik kan dan geen gesprek voeren.” Linda is blij dat het nu beter gaat. Haar dochter wordt gemiddeld nog twee keer per nacht wakker. “Ik probeer onze problemen altijd te relativeren en ik weet dat ik blij mag zijn dat ik twee gezonde kinderen heb, maar de impact die kinderen die niet slapen hebben op een gezin moet niet worden onderschat. Soms ben ik ook heel erg somber. Dan denk ik: komt er ooit een einde aan?”