avatar
     
Blogs

Intermittent Fasting

'Kijken of ik energieker wordt, mijn huid gaat shinen als een nectarine en mijn lichaam mijn dijen op gaat eten'

Soms lees ik iets, begin nieuwsgierig te worden en zit vervolgens uren op internet te lezen. Zo ook met Intermittent Fasting, ofwel IF, en dan de methode 16:8. Hierbij eet je zestien uur achter elkaar niet en vervolgens krijg je een eetraam (ik heb het niet zelf verzonnen) van acht uur. Er werd iets in mij getriggerd. 

De meeste mensen die aan IF doen slaan hun ontbijt over en eten van 12:00 tot 20:00 uur. Maar dit eetraam staat niet vast. Je mag ermee schuiven. In eerste instantie dacht ik: ‘welke gestoorde gaat er nu vrijwillig zestien uur achter elkaar niet eten?’ We hebben toch allemaal inmiddels wel geleerd dat je ontbijt overslaan het allerslechtste is wat je kunt doen hè. Ik bedoel, die motor moet op gang komen. Niet ontbijten, daar zou je juist vet en moe van worden. Toch werd er ergens in mij iets getriggerd.

Intermittent Fasting zou diverse positieve uitwerkingen hebben op je lichaam: energieker, mooiere huid, een verhoogde vetverbranding en nog meer. De eerste drie zijn voor mij meetbaar. Het andere gaat de medische kant op, daar wil ik me niet aan wagen. Overigens wil ik wel benadrukken dat dit geen dieet is, maar een leefstijl. Het is echter wel goed mogelijk om gewicht te verliezen, aangezien je vetverbranding hoger ligt en je in je eetraam van acht uur gemakkelijker aan minder calorieën komt. In die tijd kun je drie maaltijden eten, maar ook twee. Een lunch en diner. Uiteraard gezond en gevarieerd. Als je geen gewicht kwijt wil, dan eet je je dagelijkse calorieën, maar je zou dan wel de andere gezondheidsaspecten kunnen hebben van het vasten. Maar hoe zit het met de veelgenoemde spaarstand? Ja, ik weet het… dit zit zo in mijn systeem. Het antwoord is: hongersnood = spaarstand. Van een hongersnood is hier geen sprake. Ik moet er even aan wennen, maar in mijn oren klinkt het allemaal best aannemelijk. Misschien heb ik hele rare oren.

“Door de tijd van niet eten op te rekken naar bijvoorbeeld zestien uur zou de vetbranding wel goed opgestart worden”

Hoe dan? In principe eet je eigenlijk al snel twaalf uren niet. Tijdens het slapen en een deel van de late avond. Als je het zo bekijkt, klinkt die zestien uur ineens een stuk minder extreem. Het schijnt zo te zijn dat je lichaam eerst alle suikers gaat verbruiken en daarna start met de vetverbranding. Echter is dit pas na een periode van twaalf uur. Normaal gesproken, zijn we dan natuurlijk al vrolijk aan het smikkelen. Door de tijd van niet eten op te rekken naar bijvoorbeeld zestien uur zou de vetbranding wel goed opgestart worden. Daarbij zou je lichaam geen 24- uurs klok hebben en is het allemaal gewenning wat we doen. Dat mijn lichaam geen klok zou kunnen kijken, geloofde ik direct. Mijn hersens maken er soms al een zooitje van.

En nu? Inmiddels eet ik sinds een week volgende de methode 16:8. Mijn doel is: zien of ik echt energieker wordt, mijn huid gaat shinen als een nectarine en mijn lichaam mijn eigen dijen op gaat eten. Vanwege mijn Coeliakie eet ik sinds februari glutenvrij. Hierdoor ben ik al veel met eten bezig. Wat kan wel, wat kan niet. Ik heb het goed onder controle en mijn laatste bloedwaarden waren nog niet subliem, maar veel beter als voorheen. Mijn energielevel is gestegen, maar kan vast nog beter. De afgelopen drie weken ben ik ook begonnen met sporten. Twee keer in de week doe ik een cardio intervaltraining en daarna ga ik aan de gewichten sjorren.

“Ik ga jullie op de hoogte houden van mijn ervaring met IF. In plaats van ergens een mening over te hebben, moet je het soms gewoon proberen.”

Ik ga jullie op de hoogte houden van mijn ervaring met IF. In plaats van ergens een mening over te hebben, moet je het soms gewoon proberen. Je lichaam is je beste graadmeter. De eerste week heb ik achter de rug. De eerste dag zestien uur niet eten ging me heel gemakkelijk af. In de ochtend had ik wel een gespannen gevoel. ‘Oh, word ik nu duizelig? Oh, ga ik nu van mijn stokje? Niet teveel bewegen, straks val ik om!’ Dit zat allemaal meer tussen mijn oren. Er gebeurde niks ‘engs’. Mijn buik was een beetje rommelig, maar meer ook niet. De tweede dag was iets lastiger. Een beetje hoofdpijn en ik was aan het werk. Nu werk ik in een ziekenhuis, dus dat stelde me ook weer enigszins gerust. De SEH is om de hoek. Maar ik zou dan wel voor lul staan hoor *grijns*. Wederom ging het prima. De derde dag ging was een makkie. Sterker nog, daar waar ik de twee dagen ervoor de klok aftelde richting 12:00 uur, ging ik er nu met gemak voorbij. Het werd 12:45. De dagen die volgende waren niet anders. Het viel me dus echt reuze mee. Ook voelde ik me niet moe of hongerig.

Sporten zou moeten kunnen op een lege maag, zeggen ze. Maar dit vind ik niks. Of ik verleg mijn eetraam als ik s ’morgens wil sporten of ik ga rond 18:00. Dan heb ik daarvoor gegeten en eet daarna weer. Voor een huidanalyse is het nog te vroeg. En mijn dijen hangen er ook nog. Zou wel mooi zijn…na een week. Je lichaam moet eerst wennen aan deze manier van leven en het is dus belangrijk dat ik het een aantal weken vol ga houden en dan beslis: ga ik hiermee door of stop ik ermee.