avatar
     
Blogs

Zullen we een huis in Frankrijk kopen?

'Je weet pas echt wat je zoekt als je ergens binnenkomt'

Met het kopen van mijn eerste huis, in Amsterdam, wist ik precies wat ik wilde: een leuke etage met een balkon op het zuiden, beslist een ligbad en het liefst buiten het centrum (want te duur). Verder had ik geen wensen. Uiteindelijk kocht ik een benedenwoning midden in de Jordaan met douche en een patio op het oosten. Want het is waar, zegt de dochter van een makelaar: al klopt het op papier als een zwerende vinger, je weet pas echt wat je zoekt als je ergens binnenkomt.

 Na het huisje in de Jordaan wilden Ed en ik samen een huis kopen en wisten we precies wat we zochten: hij een grote keuken met kookeiland, ik een slaapkamer met openslaande deuren naar een tuin. Uiteindelijk kochten we een huis met tuin, een smalle keuken zonder kookeiland en een slaapkamer met ‘openslaand raam’. We hebben er jaren met veel liefde en plezier gewoond.

Daarna begon het avontuur ‘Zullen we een huis in Frankrijk kopen?’. We wisten precies wat we wilden: een vrijstaande boerderij met een grote schuur die we konden verbouwen tot een gîte of een chambre d’hôtes met een aantal kamers. Op maximaal acht uur rijden van Amsterdam.

“Had ik al gezegd dat Ed wel eens een paar lampen opgehangen had en dat mijn doe-het-zelf ervaring vooral bestond uit het kijken naar klusprogramma’s?”

Jongens, wat hebben we veel vrijstaande boerderijen met grote schuren bezichtigd. Eentje, op een plek waar volgens de routeplanner sowieso de wereld ophield, sprak ons erg aan. Daar wilden we de dag na de bezichtiging nog een keer zonder makelaar gaan kijken. “Was het nou bij deze boom naar links? Nee, het was ergens met van die struiken aan de rechterkant.” Nooit meer teruggevonden. Nee, dat was een aanrader als we ooit nog gasten wilden ontvangen….

Oh ja, en had ik al gezegd dat Ed wel eens een paar lampen opgehangen had en dat mijn doe-het-zelf ervaring vooral bestond uit het kijken naar klusprogramma’s? En dat we tijdens onze zoektocht in elk dorp waar we kwamen, om te lunchen of even een wijntje te nemen, Ed met iedereen aan de praat raakte? Toch wel leuk dat contact, maar dat wordt wel lastig met buren die drie kilometer verderop wonen… En: dat we in een departement zochten waar het eigenlijk altijd regende?

Ed vond een huis op internet, in de Dordogne, een streek waar we allebei nog nooit geweest waren. Het leek een beetje op ons huis in Amsterdam: ook een oud winkelpand met een grote tuin. Op de foto’s zag het er leuk uit, we konden alleen niet zien of er een eetkamer was. En waar die dan wel was. Enne… het was ook geen boerderij. En ook geen acht uur rijden.

We zagen de openslaande deuren naar het terras is en keken elkaar aan. We wisten het. Dit was het. Dit wordt het. Dit is het.

In februari vertrokken we voor een bezichtiging en onderweg begon het te sneeuwen. Op de radio hadden ze het over de ergste sneeuwval in Frankrijk sinds jaren. Het laatste stuk zijn we met onze kleine Fiat 500 schuivend en slippend met vijf kilometer per uur over landweggetjes heen en weer gegleden om uiteindelijk in Campagnac-les-Quercy te arriveren.

We belden onze Nederlandse makelaar dat we er waren maar hij wilde afhaken, het was te glad om bij hem de heuvel af te rijden. “Hallo, wij hebben 1.100 kilometer gegleden en gereden, wil je een huis verkopen of niet?” Blijkbaar wel, want hij pakte zijn auto en parkeerde die al glijdend in een berg sneeuw op het weiland van zijn buurman. Gelukkig had zijn broer sneeuwkettingen en die wilde hem wel brengen. M. de makelaar, inmiddels een goede vriend, deed de deur van het huis open. Ed en ik liepen richting de keuken en stonden in wat nu onze eetkamer is. We zagen de openslaande deuren naar het terras is en keken elkaar aan. We wisten het. Dit was het. Dit wordt het. Dit is het. En dat alles zonder dat we de rest van het huis hadden gezien.

E., de broer van M. heeft de hele bezichtiging fluitend door de dik besneeuwde tuin gewandeld. Ach ja, alles voelde goed. Dat merk je wel als je een keertje langskomt.

Á la prochaine!

In het zuiden van de Dordogne, in een klein dorpje omgeven door rust en natuur, ben je welkom bij Le Sympa.
Een chambre d’hôtes waar je goed slaapt, lekker eet en het je aan niets ontbreekt. Benieuwd? Klik hier