avatar
     
Blogs

Sporty Spice

'Ga eens een beetje sportief doen en kom met die aartsluie reet van de bank af!'

Er zijn van die momenten, dat je denkt… ga eens een beetje sportief doen en kom met die aartsluie reet van de bank af. Normaal geef ik zo´n moment een minuutje en dan waait het weer voorbij. Zo gaat het meestal oftewel zo goed als altijd. Tot… vorige week. Ik heb er alles aan gedaan om dit moment te vergeten: drink een borrel, eet een zak chips, kijk een goede film, lach alle mensen op de sportschool uit. Niks hielp. Holy shit, wat is dit?! Dus heb ik eraan toegegeven. Dit betekent: ik heb mij ingeschreven op de sportschool en direct een afspraak gemaakt voor de intake.

Mijn omgeving was in eerste instantie heerlijk sceptisch over deze ingeving en ikzelf ook. Hierdoor kwam ik nog in de verleiding om het toch maar niet te doen. Maar afgelopen zaterdag heb ik de inschrijving voltooid. Al mijn gegevens werden geregistreerd en ook werd er nog even een pasfotootje geschoten. “Hoezo moet dit. Als ik inlog met mijn pasje, komt mijn kop dan op een scherm in de zaal? Zoek dekking. Zoiets?” De medewerkster achter de balie vond het gelukkig hilarisch. Ik schreeuw natuurlijk ook maar continue van alles uit en denk dat iedereen mijn humor begrijpt. Bij thuiskomst liet ik trots mijn formulier zien. “En wat zeiden ze?” “Hallo dikkie, welkom. Het werd tijd. Nou goed.” Wat heb je nou aan zo’n vent.

“Mijn hoofd werd rooier en rooier. Mijn oksels werden broeierig. Ik vergat zelfs te ademen tijdens flinke inspanning”

Inmiddels ben ik voor de eerste keer geweest en wat was het leuk. Ik stond versteld! Vijftien jaar geleden heb ik voor het laatst de fitness apparaten aangeraakt, maar deze zijn nog steeds hetzelfde. Ik was even bang voor nieuwe technieken en rare poses. Niks van dit al. “Je kan zien dat je het eerder hebt gedaan.” Oké, na deze woorden van de begeleiding, dacht ik: IK KAN DIT! Mijn hoofd werd rooier en rooier. Mijn oksels werden broeierig. Ik vergat zelfs te ademen tijdens flinke inspanning. “Blijven ademen!” “Jaja, ik heb het ineens stikdruk joh.”

Voldaan ging ik naar huis en de afspraken voor volgende week staan al genoteerd. Tegenwoordig hebben ze ook apparaten, daar hoef je maar net een chipje (of zoiets) voor te houden en de instellingen worden gelijk aangepast. Geen stoeltjes en gewichten verzetten. Super handig, echt iets voor mij. Zitten en gaan. Ik hoop dat het enthousiasme blijft. Maar we moeten ergens beginnen. En dat heb ik mooi gedaan!

FOTO: PEXELS