avatar
     
Stories

Jessica Villerius (36) verloor zelf 2 klasgenoten door moord

'Het is de reden waarom ik moordenaars en geweldplegers probeer te begrijpen'

Documentaire en filmmaker Jessica Villerius  (36) staat bekend om haar films die gaan over misdaad, psyche en maatschappelijk relevante onderwerpen. Een veel besproken documentaire van Jessica op dit moment is die over de Amerikaanse Clinton Young: ‘Deal met de Dood’. Veel mensen kennen Jessica van het programma ‘Over de Streep’.

Vier jaar lang werkte ze aan een film over de jongen die als achttienjarige ter dood werd veroordeeld voor een dubbele moord. Hoewel de zaak rammelt aan alle kanten en Jessica zeker weet dat Clinton de moorden niet gepleegd heeft, wacht hij in zijn dodencel in Texas op zijn executie die in oktober zal plaatsvinden. Naast documentairemaker is Jessica oprichter van de stichting Challenge Day Nederland. In het kader van de dood van de 14 jarige meisjes Romy en Savannah was Jessica gisteravond te gast bij RTL Late Night. Aan tafel bij Humberto vertelde ze hoe belangrijk het is dat de vrienden en klasgenoten van Romy en Savannah met elkaar praten om dit verschrikkelijke verdriet te verwerken. Ze legt uit hoe heilzaam praten is als je te maken hebt met dit soort grote trauma’s op jonge leeftijd. En wat er gebeurt als je het niet doet.

Vandaag publiceerde Jessica onderstaande tekst op social media. En net zoals haar films, documentaire en televisieprogramma’s altijd ‘binnenkomen’, doet deze Facebookpost dat ook. Daarom willen we haar woorden met je delen.

“Gisteravond mochten mijn collega’s van Challenge Day en ik in Late Night onze hoop uitspreken voor de klasgenoten van de overleden Romy en Savannah. Ik heb geprobeerd helder te maken wat het belang is van praten met de klasgenootjes van de slachtoffers, maar ook met die van de verdachten. Mijn zorg is een beetje dat alle aandacht nu uitgaat naar de feiten: wat is er gebeurd, wat heeft die jongens bezield en hoe moeten ze berecht worden? Allemaal heel relevante vragen die ik mezelf uiteraard ook stel. Maar wat volgens mij nu het belangrijkst is, is: hoe gaan we ervoor zorgen dat de vriendjes en vriendinnetjes van deze 4 jonge mensen geen levenslang trauma oplopen? Want dat is een reëel risico: op deze leeftijd iemand op zo’n gruwelijke manier verliezen, is bijna niet te behappen. Tenzij je het samen doet.” 

 Twee van mijn klasgenoten werden – los van elkaar- vermoord” 

“Onverwacht vroeg Humberto mij naar mijn connectie –naast mijn dagelijks werk voor Challenge Day/Over de Streep- met dit thema, omdat mijn documentaires vaak over misdaad en psyche gaan. Ik legde uit dat ik, nog voor mijn 20e, al 5 klasgenootjes was verloren. Twee van hen werden – los van elkaar- vermoord. Een werd in haar pyjama teruggevonden langs het water en een ander werd doodgeschoten tijdens een overval. Ik zal hun namen, hun gezichten en de manier waarop zij lachten nooit meer vergeten. Mensen die mij goed kennen, zullen tijdens de uitzending hebben gemerkt dat ik het lastig vond om te vertellen of om hun namen te noemen. Dat heeft twee redenen: ik wilde niet dat de ouders van deze overleden kinderen onverwacht werden geconfronteerd met mijn herinneringen, het gaat tenslotte ook niet om mij. Ten tweede zie je daar in beeld waarom ik pleit voor collectief rouwen: ik kan er nog steeds niet goed over praten want we hebben er nooit als groep of klas over gesproken. Deels kwam dat omdat we allemaal versplinterd op andere scholen zaten toen het gebeurde dus het is ook zeker geen verwijt. Maar ik weet voor een feit dat ik dat heb gemist.”

“Als ik moordenaars of verdachten interview over wat zij hebben gedaan, krijg ik soms nare reacties van nabestaanden. Die vinden dat een dader geen podium verdient, een gevoel waar ik absoluut begrip voor heb. In sommige gevallen lopen de emoties hoog op en ik heb meerdere malen ‘Jij weet niet hoe het is om iemand door moord te verliezen’ moeten incasseren. Meestal zeg ik daar niets op omdat ik mensen hun eigen reactie en emotie gun, maar de waarheid is dus helaas anders. Ik weet heel goed hoe dat voelt. Ook ik ben boos geweest, bang, verdrietig. Heb alle kranten afgespeurd op zoek naar details over de daders. Begreep niet dat mensen elkaar zoiets aan konden doen. Het heeft me jaren bezig gehouden en dat doet het nog steeds. Sterker, het is de hele reden waarom ik doe wat ik doe. Het is de reden waarom ik moordenaars en geweldplegers probeer te begrijpen want ik wil het ‘hoe en waarom’ snappen zodat we ervan kunnen leren. Dat wil ik niet uit boeken leren, maar uit hún mond en hoofd. De lastige weg, maar wel de meest zuivere.”

“Het staat vast dat wanneer angst, verdriet of wanhoop wordt opgekropt, dat het dan gaat lekken”

“Het is ook de reden dat ik Challenge Day naar Nederland heb gehaald, dat was geen actie zonder plan. Ik gun jongeren die kans om te praten over wat er in hun leven gebeurt, zodat ik ze later niet in de gevangenis hoef te interviewen over wat ze hebben gedaan omdat hun hoofd overliep. Het staat vast dat wanneer angst, verdriet of wanhoop wordt opgekropt, dat het dan gaat lekken. Meestal op de mensen die het dichtst bij je staan. In een erger stadium komt het als geweld naar buiten, wat kan inhouden dat je jezelf of anderen pijn gaat doen, verslavingen ontwikkelt of depressief wordt. Allemaal geen raketwetenschap. En zo makkelijk te voorkomen. Hoe? Praten. Op elkaar letten. Openingen bieden. Stil durven zijn, zoals Tim gister zo mooi aangaf. Daarmee wil ik overigens niet beweren dat dit de dood van Romy en Savannah had kunnen voorkomen, want we weten simpelweg niet wat er is gebeurd.”

Challenge Day/Over de Streep is echt geen heilige graal en zeker niet de oplossing voor alles. Het is absoluut heilzaam maar ook zonder een Challenge Day kun je dit principe toepassen. Door bij elkaar te blijven checken hoe het gaat, hoe je het verdriet verwerkt. Maar ook door te lachen, kind te durven blijven zijn en mooie herinneringen op te halen. Er is geen deadline voor wanneer een verlies verwerkt moet zijn, en ik denk dat ‘we’ als maatschappij elkaar een enorme dienst bewijzen als dat besef eens breed gedragen wordt.” 

Wil je het fragment van Jessica in Late Night bekijken? Dat kan hier.
Wil je reageren? Mail naar [email protected] 

FOTO: STILL RTL LATE NIGHT