avatar
     
Stories

Tilda (35) doorbreekt taboe postnatale depressie met boek ‘Toen kreeg ik weer lucht’

'Het voelde alsof mijn keel werd dichtgeknepen en ik geen lucht meer kreeg. Alsof ik langzaam verdronk.'

‘Toen ik over een brug wandelde met m’n kindje in de wagen, dacht ik: als ik haar nu loslaat is ze dood. Op de trap van ons appartementencomplex dacht ik steevast: als ik nu de wagen omkieper, is ze dood. Er gebeurden allerlei dingen in mijn hoofd waar ik me erg voor schaamde.

In haar boek ‘Toen kreeg ik weer lucht’ doorbreekt ervaringsdeskundige en lifecoach Tilda Timmers  (35) een groot taboe: dat op de postnatale depressie. Maar liefst 20.000 vrouwen in Nederland krijgen er jaarlijks mee te maken; het is de meest voorkomende aandoening bij nieuwe moeders. Tilda overkwam het. Na de geboorte van haar dochter Livia (3) zat absoluut niet op een roze wolk. In de inleiding van haar boek schrijft ze: “Het voelde alsof mijn keel werd dichtgeknepen en ik geen lucht meer kreeg. Alsof ik langzaam verdronk. Het was alsof iemand een donkere deken over me heen had gegooid, die ik niet meer kon afschudden. Door die donkere deken werd me de adem ontnomen.”

Moeders met een postnatale depressie voelen zich eenzaam en onbegrepen. Volgens het Trimbos-Instituut komen huwelijksproblemen en scheidingen vaker voor bij deze moeders en zijn er ook risico’s voor de ontwikkeling van de baby, zoals een onveilige hechting en een verhoogd risico op kindermishandeling. Tilda wil duidelijk maken dat een postnatale depressie niet iets is waarvoor je kiest. Het overkomt je. Het overkwam haar. En ze had geen idee wat haar overkwam, totdat ze na weken ‘zwemmen’ in onzekerheid een diagnose kreeg: ze had een postnatale depressie. Ik ben onder de indruk van Tilda’s boek en met name van haar eigen openheid. Op een luchtige en soms zelfs grappige manier weet ze een zwaar onderwerp aan te kaarten. Afgelopen zondag presenteerde Tilda haar eerste boek in bibliotheek het Eemhuis in Amersfoort. Een dag later spraken we haar.

Tilda, waarom is het taboe op postnatale depressie nog steeds zo groot?
“Moeders durven vaak niet hardop te zeggen dat ze niet op die roze wolk zitten. Uit schaamte en schuldgevoel. Vrouwen verzwijgen hoe ze zich daadwerkelijk voelen uit angst om veroordeeld te worden. Daarom probeer ik met mijn praktijk en mijn boek dit taboe te doorbreken.”

“Vrouwen verzwijgen hoe ze zich daadwerkelijk voelen uit angst om veroordeeld te worden.”

Wat heel duidelijk in je boek naar voren komt is dat een postnatale depressie je overkomt. Heb jij tijdens jouw postnatale depressie gemerkt dat er mensen waren die dachten dat je er zelf voor had gekozen?
“In mijn directe omgeving gelukkig niet. Wel las ik op openbare pagina’s op internet soms hele kwetsende reacties van andere moeders. Teksten als: “Kruip eens uit je slachtofferrol!” Bizarre reacties, omdat het geen kwestie van kiezen is. Een postnatale depressie overkomt je, daar kies je niet voor.”

Wat me opviel in de inleiding is dat je schrijft dat jij meteen heel veel van je baby hield. Heb je het gevoel dat je  dit moet benadrukken, voor het geval dat mensen denken dat dat niet zo is?
“Nee, ik wil graag het onderscheid maken met het klassieke beeld wat mensen vaak van een postnatale depressie hebben. Bij mij was het niet zoals in het boek de Gelukkige Huisvrouw (van Heleen van Royen) dat ik deed alsof mijn kindje er niet was of niks van haar wilde weten. Ik hield meteen zielsveel van haar en wilde haar tegen alles en iedereen beschermen.”

Je beschrijft dat je overprotective was maar ook dat je dwanggedachtes (intrusies) had. Dat je er bijvoorbeeld aan dacht dat je dochter dood zou gaan als je de kinderwagen los zou laten. Je schrijft dat deze intrusies er juist voor zijn om je te behoeden voor gevaar, en dat je er dankbaar voor moet zijn, kun je dat uitleggen?
“Je brein heeft een soort waarschuwingssysteem ontwikkeld, waardoor je continue alert bent op het feit dat je nu de zorg voor een kwetsbaar baby’tje hebt. Dat brengt enorm veel verantwoordelijkheid met zich mee. Voor nieuwbakken moeders is dit vaak overweldigend en als deze intrusies dan opkomen, denken ze dat ze heel slechte moeders zijn. Terwijl juist het tegenovergestelde aan de hand is! Ze willen het zo graag goed doen, ze willen hun kindje alles geven en tegen alles beschermen.”

Hoe weet je als moeder of je een postnatale depressie ontwikkelt of een normale depressie?
“Een postnatale depressie of normale depressie is in veel opzichten hetzelfde. Als je de depressie na de geboorte van je kindje hebt gekregen wordt het een postnatale depressie genoemd. Zo heb je ook de prenatale depressie. Het verschil zit hem er in, dat vrouwen die geen kind hebben gekregen niet onderhevig zijn aan hormonen. En niet die enorme rolverandering doormaken die kersverse moeders doorstaan.”

Jij schrijft dat de eerste weken na je bevalling niemand zag hoe zwaar je het had. Ik kan me voorstellen dat een postnatale depressie ook veel betekent voor je relatie. Wat adviseer je partners?
“Ik adviseer goed te blijven praten met elkaar. Hoe moeilijk en hoe zwaar de situatie ook is: ga het gesprek aan! Blijf elkaar vertellen wat er in je omgaat, waar je bang voor bent en als je er samen niet uitkomt: zoek hulp!”

“Ik ben achteraf echt dankbaar dat ik dit heb meegemaakt. Het was een blessing in disguise.”

Jouw depressie was uiteindelijk een reset van je brein. Ben je op een bepaalde manier je postnatale depressie dankbaar? Ben je veranderd als mens?
“Ja, ik ben achteraf echt dankbaar dat ik dit heb meegemaakt. Het was een blessing in disguise. Ik had nooit kunnen vermoeden, dat dit alles hieruit voort zou komen. Ik ben blij dat ik nu op mijn ultieme lotsbestemming ben aangekomen: in mijn eigen praktijk ‘Frou Frou coaching’ begeleid ik nu andere kersverse moeders die geen roze wolk ervaren en ook hoop ik natuurlijk dat ik met mijn boek veel vrouwen kan bereiken.”

Kun je helemaal genezen van een postnatale depressie?
“Je kan er zeker van genezen maar je bent vatbaar om het nog eens te krijgen. Als de linkjes tijdens een depressie eenmaal in je brein aangelegd zijn, heb je meer kans op herhaling.”

Je bent zelf nu zwanger van je tweede kindje. Ben je bang dat je het weer krijgt?
“Natuurlijk vinden mijn man en ik dit beide heel erg spannend… Het heeft dan ook jaren geduurd voordat ik er überhaupt over na kon of wilde denken om nog een kindje te krijgen. Nu het eenmaal zover is, beleef ik positieve, dankbare maar soms ook angstige momenten. Dat hoort erbij en ik kan het dankzij mindfulness accepteren en laten gaan.”

“Mijn wens voor de toekomst is dat ik zoveel mogelijk moeders kan helpen om door de zware periode na de bevalling heen te komen.”

Wat is jouw wens voor de toekomst?
“Mijn wens voor de toekomst is dat ik zoveel mogelijk moeders kan helpen om door de zware periode na de bevalling heen te komen. Of je nu een postnatale depressie hebt of simpelweg vastloopt na de bevalling: iedereen is welkom. Ik hoop dat ik een gezond kindje krijg over vijf maanden en dat ik een goede balans vindt tussen mijn werk en mijn gezin.”

Voor alle vrouwen die zich herkennen in jouw verhaal: wat is jouw advies?
“Praat erover! Als je niet meteen hulp wil zoeken, bel dan een goede vriendin, je zus, desnoods een buurvrouw. En betrek je partner erbij! Hij of zij moet jou extra ondersteunen in deze periode. Blijf het delen! Kom je er ondanks dat niet uit? Zoek dan zo snel mogelijk hulp! Je hoeft dit niet alleen te doorstaan! Liever helemaal niet zelfs!”

“Of je nu een postnatale depressie hebt of simpelweg vastloopt na de bevalling: iedereen is welkom.”

Wil je meer over dit onderwerp lezen? Kijk dan op de site van Frou Frou coaching. Hier kun je ook gratis de eerste drie hoofdstukken van Tilda’s boek ‘Toen kreeg ik weer lucht’ lezen en het boek voor jezelf of iemand anders bestellen.

Heb je naar aanleiding van dit artikel vragen over dit onderwerp: mail ons gerust: [email protected]

Boekomslag ‘Toen kreeg ik weer lucht’

Ervaringsdeskundige, coach en schrijfster Tilda Timmers

Tilda en haar man Tim

Tilda en haar dochter Livia (3)

FOTO’S: TILDA TIMMERS