avatar
     
Blogs

Hoe overleef ik het schoolplein?

Korte cursus schoolpleinfenomenen

Mijn dochter is na de zomer begonnen in groep twee. Vorig jaar wist ik werkelijk niet wat me overkwam toen ze startte in groep één. Een korte cursus: ‘wat kan ik verwachten als mijn kind naar de basisschool gaat’ zou wat mij betreft een gat in de markt zijn.  Omdat ik destijds nog zwangerschapsverlof had, was ik elke dag meerdere malen op het schoolplein te vinden met mijn zandkleurige Bugaboo. Ik was iedere dag weer zo waanzinnig trots op mezelf als ik er überhaupt op tijd met twee aangeklede en gevoederde kuikens stond. Er ging een wereld voor me open. Lees hier alles over de meest opvallende fenomenen die ik destijds tegenkwam- en die inmiddels volledig normaal voor me zijn geworden.

De doordrammer

Op de ochtend dat mijn driejarige alvast een ochtend ging wennen in de kleuterklas stormde de moeder van Pleun direct op me af. Met haar mobiel in haar hand zei ze: “Hiiii, laten wij alvast nummers uitwisselen, want dan kunnen onze meiden lekker met elkaar spelen. Komt jou dinsdagmiddag handig uit? Pleun heeft maandag zwemles. Dus maandag kan ook maar dan is het wel kort, maar goed, laat maar even weten wat voor jou handig is, je kan me gewoon appen! Ik sla altijd iedereen op met de naam van het kind erbij ” zei ze, toen ze in haar iPhone een nieuw contact aanmaakte en typte MAMA.., “hoe heet je dochter?!”. Verbijsterd staarde ik de moeder aan, terwijl een snotterige kleuter op de gang iets uit haar luizenzak pakte en de klas weer in stiefelde.

Ik legde de moeder van Pleun uit dat ik graag even wilde afwachten of mijn kind en haar kind überhaupt een klik hadden, en dat wanneer mijn kind met haar kind zou willen spelen, de kinderen dat vast wel met elkaar zouden bespreken. Ze vervolgde: “Pleun is als laatste in de klas gekomen en ik merk heel erg dat ze weinig aansluiting heeft met andere kinderen, dus ik dacht: als we nou even een speeldate regelen, dan is het misschien wel heel leuk voor Pleun!“. Toen ik vriendelijk had bedankt en me omdraaide om een glimp op te vangen van wat er in de klas gebeurde, ratelde ze gewoon door.

Drie dagen later deed ze ’s ochtends om vijf voor half negen al haar tweede poging: “Pleun vindt jouw dochter he-le-maal leuk! Volgens mij klikt het wel tussen die twee! Ha ha ha!”. Ondertussen wisten mijn dochter en Pleun nog niet eens van elkaars bestaan af. Twee weken daarna had ze een groepsapp aangemaakt voor haar, haar man, mij en mijn ex. Dat leek haar handig, voor het geval de ‘speeldate’ er zou komen. En vlak daarna kregen we op die groepsapp een filmpje van Pleun waarop ze ons kind smeekte of ze een keer met haar kon spelen omdat dat haar héél leuk leek. Het moment waarop haar ouders haar een zakje Haribo aanreikten als dank voor de filmopname gebeurde waarschijnlijk vlak na het uitzetten van de camera.

De moeder die zichzelf mama noemt

Ik snap nog dat je jezelf als ‘mama’ introduceert aan een tweejarige, maar als je jezelf ‘mama’ noemt als je tegen een volwassene praat vind ik het toch wat infantiel klinken. Het gebeurt echter heel veel.  Nu ik weet dat ook hele normale en leuke ouders het doen heb ik er iets minder moeite mee, maar kijk niet gek op van berichtjes als: “Ik ben de mama van Lana en ik heb een vraagje aan jullie…!!!” of “Bram komt graag naar het feestje! Groetjes van de mama van Bram”. En dan twee minuten later: “En van de papa van Bram natuurlijk!!!”

Moeders zonder vriendinnen

Wees op je hoede voor de moeders zonder vriendinnen. Het lijkt alsof sommige moeders naast het schoolpleinleven geen ander leven hebben. Daar waar ik elke dag weer moest haasten om op tijd te zijn, staan sommige moeders er al uren, jaren van tevoren. Hoe ze dat doen? Waar ze de tijd vandaan halen? Ik wist het ineens toen een van deze types me aansprak in de bibliotheek met de vraag of we een keer samen ‘een hapje zouden gaan eten’, zodat we het uitgebreid over de kinderen zouden kunnen hebben. Ik kwam er al snel achter dat deze dame dit bij iedereen probeert, wat mijn afwijzing meteen wat minder dramatisch maakte vond ik. Dit type moeder heeft vier jaar uitgeleefd naar haar nieuwe sociale leven en je herkent haar meteen: er is nooit haast geboden. Ze heeft alle tijd, en probeert zo lang mogelijk op het plein te blijven hangen.

De perfecte moeder

Degene die ondanks haar fulltime baan zich als eerste als vrijwilliger opgeeft als klassenmoeder en contactouder. Need I say more? Ze ziet er iedere ochtend uit om door een ringetje te halen, of ze nu in haar werkoutfit of hardloopbroek verschijnt. Ze heeft een braaf en beheerst kind uit wiens mond je nooit iets grofs zou horen, als je hem überhaupt al een keer iets hoort zeggen. Deze moeder heeft ook haast, maar deze weet ze te verbergen. Ze is totally in control met de combinatie van haar eigen baantje en het leven van haar kids. Ze is nooit te laat, ze hoeft nooit te zoeken naar parkeerplek, ze vergeet nooit iets mee te nemen en hoeft zich ook na het brengen of halen nooit enorm te haasten. Zij is overigens ook degene die me er ooit op attendeerde dat ik een jurkje aan had waar nog een prijskaartje aanhing. Want tja, dit type is vaak ook nog hartstikke sympathiek. Dat zul je altijd zien.