Blogs

Het twintigersdilemma

'Teveel drank en drugs gevolgd door veganisme, mindfullness, #fitgirl en social media detox'

“Oma ik denk dat ik last heb van een twintigersdilemma.
” Een wat?” “Een twintigersdilemma.”

“Sorry lieverd, maar nu moet je mij toch echt even uitleggen wat dat is. Ik ben misschien wel redelijk mee met de tijd, met WhatsApp en zo maar een twintigersdilemma heb ik echt nog nooit van gehoord. Wil je een kopje koffie?”

De quarter life crisis, beter bekend als het twintigersdilemma, is tegenwoordig bijna net zo’n bekend fenomeen als de zogeheten midlifecrisis. Waar bij die laatste oude mannen hem peren met jonge vrouwen en snelle auto’s, gaan gefrustreerde twintigers met een bulldozer door hun leven heen. Andere baan, andere relatie, teveel drank en drugs gevolgd door veganisme, mindfullness, #fitgirl en social media detox. Er lijkt een angst aanwezig om constant de verkeerde keuze te maken, waarbij de meest rigoreuze het best gekozen is.

De wanhopige en sociaal verdwaalde twintiger vindt zijn troost onder anderen in semi activistische bijeenkomsten in grachtenpanden waar voornamelijk gender besproken wordt en het feit onze maatschappij teveel in hokjes denkt. Niet te vergeten de talloze blogs met “10 tips tegen een twintigersdilemma.” Want een bucketlist en vrijwilligerswerk gaan echt leiden naar the true self. Maar wat wil de twintiger? Juist heel graag in een hokje. Een hokje waar persoonlijk succes, zicht op een waardevolle relatie en toekomstig gezin en misschien zelfs een koophuis te vinden zijn.

“Iemand die de Tweede Wereldoorlog, twee keer kanker en drie echtgenoten heeft overleefd, heeft last gehad van hele andere dilemma’s”

“Het voelt alsof ik geen vaste grond onder mijn voeten heb. Als ik nadenk over de toekomst lijkt het alsof ik wegzak. Voornamelijk het vele nadenken is het probleem. Ontwikkel ik mij wel genoeg in deze baan? Heeft deze relatie wel toekomst? Profiteert hij niet gewoon van mijn jonge jaren en ben ik straks een uitgezakte pudding die niet meer aan de man komt? Ben ik dan straks die rare manloze tante op de verjaardag omringd door vaders die allemaal dezelfde gestreepte polo aanhebben?”

Je kunt je voorstellen dat de mijn oma’s oren klapperden toen ze dit hoorde. Iemand die de Tweede Wereldoorlog, twee keer kanker en drie echtgenoten heeft overleefd, heeft last gehad van hele andere dilemma’s. Toch kon zij zich wel verplaatsen in mijn stress. 

“Er staat meer druk op jouw generatie dan toen ik jong was. Wij werden geleefd. Ik heb geprobeerd enigszins carrière te maken, maar in mijn tijd nam je sneller genoegen met dingen. Nu wordt er constant van je verwacht dat je doorgroeit in een baan, maar hoe kan je doorgroeien als je er na twee jaar alweer uit moet?”

De druk om te presteren ligt hoog, terwijl de kansen op de arbeidsmarkt laag liggen. Het verlangen naar vastigheid is groot, terwijl de kans om iemand bij je te houden steeds kleiner lijkt. Op Instagram lijkt iedereen zeeën van tijd te hebben, maar ik kom tijd tekort. Volgens mijn grootmoeder is het de kunst om het leven te nemen zoals het komt, maar niet genoegen te nemen met minder. Iets wat in haar tijd overigens wel veel gebeurde.

“Volgens mijn grootmoeder is het de kunst om het leven te nemen zoals het komt, maar niet genoegen te nemen met minder.”

Mijn oma vervolgt: “dat betekent dus: vindt een baan die je leuk vindt en waar je iets kunt opbouwen. Neem een relatie die je gelukkig maakt, ongeacht of het een goede of slechte partij is. Zorg goed voor jezelf en neem alles vooral niet te serieus. En even tussen ons, denk je dat jij de enige bent met een dilemma? Misschien heb ik wel last van een tachtigersdilemma…”

Liza Sophie en haar oma