Blogs

Hoevelaken uit, altijd lastig

'Radio aan, koffie mee en op de naar de Gelderse Vallei'

Voor miljoenen ouders is het routine ieder weekend; de wekker vroeg zetten want de kinderen mogen fijn sporten. Jongste dochter en ik zitten dit weekend al om kwart voor acht in de auto. De wekker staat god-beter-het nog vroeger dan door de week. Gelukkig heb ik er met mijn vrijdagavondactiviteit rekening mee gehouden. De ervaring leert dat een late vrijdagavond met wijn op de zaterdagochtend niet zo prettig aanvoelt.

Radio aan, koffie mee en op de naar de Gelderse Vallei. Hoevelaken, als je er niet moet zijn om een bepaalde reden, heb je er niets te zoeken. Het liedje van Arie Ribbens gaat door mijn hoofd. ‘Bij Hoevelaken links af’, en dat doen we. Gelukkig wijst mijn navigatie de weg naar de plaatselijke hockeyclub.

In het clubhuis bestel ik zo snel mogelijk koffie voor mij en de andere ouders. En ook nog maar wat reservekoffie voor langs de lijn. Na drie kartonnen bekers vol cafeïne raken de meiden op het veld ook op stoom. Dochterlief doet haar stinkende best en rent fanatiek over het veld.

Met de andere ouders is het goed toeven. Allemaal in hetzelfde schuitje maken we er wat van. Verhalen worden uitgewisseld, de wedstrijd wordt becommentarieerd en er wordt nog maar een kopje koffie gehaald. Ik krijg Arie Ribbens nog steeds niet uit mijn hoofd.

Het staat 1-1 als ‘ons’ doelpunt (onterecht zeg ik lichtelijk partijdig) wordt afgekeurd. Potverdrie, daar zijn we niet vroeg voor opgestaan. Adrenaline en cafeïne zorgen ervoor dat ik onze meiden flink aanmoedig. Alles in het nette, ik wil liever niet lijken op de postbus 51-spotjes. Maar het mag niet meer baten. We verliezen met 2-1. Hoevelaken uit, altijd lastig. Om elf uur zijn we weer thuis. Zo heb je nog wat aan je dag, hou ik mezelf maar voor.