avatar
     
Blogs

Boer zoekt Vrouw afl. 7: Tongen in het bos

Bijnamen, ovenworsten en de eerste zoen

Jaja, daar was-ie dan eindelijk. We hebben er lang op moeten wachten: de eerste zoen van het seizoen. Iedereen die geld heeft ingezet op Ollekebolleke: gefeliciteerd!

Onze grote vriendelijke reus begon de ochtend met de inmiddels gebruikelijke ongemakkelijke knuffels en had in zijn slaap besloten om zijn vrouwen een bijnaam te geven. De vrouw met het nattehondenhaar werd omgedoopt tot Famke en de ander werd Sunshine. Het zal wel Texaanse humor zijn. En Olleke had zich in zijn slaap nog iets voorgenomen: hij ging vanaf nu de man uithangen. Dag Olleke het watje, welkom Olleke de macho! Lekker tongen in het bos (een tikkie ongemakkelijk nog, maar we vergeven het hem), grote stukken vlees eten en push ups in de hot tub. Go Olleke!

Ook David ging op de versiertoer vandaag. Hij vertelde zijn sunshines dat ze superleuke, superlieve, superpositieve dames zijn. Bij Mara deed hij er zelfs nog een schepje bovenop. Die leek namelijk sprekend op zijn moeder. Als ik dat vroeger in de disco tegen een meisje zei, werd ik vijf kwartier non-stop uitgelachen, maar ons Roemeense varkensboer kwam er wonderbaarlijk goed mee weg. Op een of andere manier kan David sowieso niets verkeerd doen. Nat stinkend hout in brand steken tussen twee verpauperde varkensschuren in troosteloos Roemenië en dan op een verrotte bureaustoel tussen de rook gaan zitten. Als je vrouwen dan nog niet gaan lopen, ben je een hele grote hoor.

Bij Riks geen vuur, maar wel worsten. Ovenworsten. En een timer heeft Riks niet nodig. Als ze beginnen te roken en je ruikt wat, dan zijn ze klaar. Dus. En als Riks het zegt, is het zo. Dus geloven Eline en Marit vanaf nu ook dat het in Canada heel normaal is om bij je buren naar binnen te lopen en rond te snuffelen als ze niet thuis zijn. En als je iets ziet wat je nodig hebt, dan pak je dat gewoon. In Nederland noemen we dat gewoon inbraak, maar Riks komt er mee weg. Marit is trouwens overduidelijk verliefd op Riks, maar dat is nog niet wederzijds. Volgende week het vervolg van worstenkoning zoekt vlinders.

En Herman. Tja, wat moeten we daar nu mee. De ene week loopt meneer te flirten als een malle en topmodelletjes naar huis te sturen en de andere week vertelt hij doodleuk dat hij nog nooit gezoend heeft. Misschien heeft het iets te maken met zijn liefde voor brocante winkels. Waar Olleke ineens op de macho-toer gaat, heeft Herman besloten zijn zachte kant wat meer uit te venten. Hij houdt gewoon van de letters HOME op de schouw en een gietijzeren etagère met lavendelplantjes bij de voordeur. Maar gelukkig heeft ook Herman zijn grenzen: een complete pannenset met allemaal bij elkaar horende pannen, dat gaat te ver. Heel goed Herman, maak de vrouwtjes maar lekker in de war.

Ook Mark had deze week wat besloten. Geen macho act, geen softie spelen, maar gewoon de hele tijd onverstaanbaar mompelen. De babyolifantenredder was ondertussen wel klaar met die afwachtende houding en nam zelf het heft in handen. Eerst moest hij haar spierwitte lijfje insmeren. Ze waren bij zo’n meertje waar je eigenlijk in je blote kont in hoort te duiken, maar dat zat er niet in. Daarna vond Annekim dat hij haar mee moest nemen op de jet-ski. Je kunt veel van onze dierenarts zeggen, maar ze neemt de touwtjes wel in handen. En toch denk ik dat de man van weinig woorden nog wel eens een verrassende keuze kan gaan maken.

Tot volgende week!